वासिष्ठकथनम् (आदित्य–सोमवंशवर्णनम् तथा रुद्रसहस्रनाम-प्रशंसा)
तुम्बवीणो महाकोप ऊर्ध्वरेता जलेशयः उग्रो वंशकरो वंशो वंशवादी ह्यनिन्दितः
tumbavīṇo mahākopa ūrdhvaretā jaleśayaḥ ugro vaṃśakaro vaṃśo vaṃśavādī hyaninditaḥ
Siya ang tumutugtog ng tuṃbā-vīṇā; ang Mahā-kopa, dakilang poot na lumilipol sa karumihan; ang Ūrdhvareta, na ang lakas-binhi ay umaagos paitaas, matatag sa brahmacarya; ang Panginoong nahihimlay sa mga tubig; ang Ugra, ang Mabagsik; ang tagapaglikha ng mga angkan; ang angkan mismo; ang tagapaghayag ng banal na linya sa pamamagitan ng pagtuturo at pagbigkas; at ang Anindita, ang Walang Kapintasan—ang Pati na dalisay, lampas sa anumang sala.
Suta Goswami (narrating Shiva’s Sahasranama to the sages of Naimisharanya)
These names frame Shiva as the stainless Pati who supports creation (jaleśaya) and purifies devotees through yogic power (ūrdhvaretā) and fierce grace (mahākopa), guiding Linga-upāsanā toward inner purification and liberation from pasha.
Shiva-tattva is shown as both cosmic (abiding in the primal waters, source and continuity of lineages) and transcendent (anindita—faultless), whose fierce aspect destroys bondage while remaining the pure Lord of all pashus.
The epithet ūrdhvaretā points to brahmacarya and sublimation of vital energy central to Pāśupata-oriented sādhanā, supporting steadiness in japa, dhyāna, and disciplined Linga-pūjā.