Adhyaya 61 — ग्रह-नक्षत्र-स्थाननिर्णयः
Cosmic Abodes of Luminaries and the Shaiva Order of Time
घनतोयात्मकं तत्र मण्डलं शशिनः स्मृतम् घनतेजोमयं शुक्लं मण्डलं भास्करस्य तु
ghanatoyātmakaṃ tatra maṇḍalaṃ śaśinaḥ smṛtam ghanatejomayaṃ śuklaṃ maṇḍalaṃ bhāskarasya tu
Doon, itinuturo na ang orb ng Buwan (Śaśin) ay may likas na anyo ng siksik na tubig; ngunit ang orb ng Araw (Bhāskara) ay isang maliwanag at puting bilog na binubuo ng pinagsamang ningning. Sa ganitong paraan, inihihiwalay ng Purāṇa ang malamig at nagpapalusog na prinsipyo ng Buwan sa naglalagablab at nagbibigay-liwanag na kapangyarihan ng Araw—kapwa kumikilos sa kaayusang kosmiko ni Śiva, na nagbubuklod at gumagabay sa paśu (kaluluwang may katawan) tungo sa wastong pag-unawa.
Suta Goswami (narrating the Linga Purana to the sages at Naimisharanya)
It frames Sun and Moon as regulated cosmic powers within Śiva’s ordinance (niyati), encouraging the devotee to see all luminaries as instruments of Pati (Śiva), not independent absolutes—supporting a theistic, Linga-centered worldview.
By distinguishing lunar coolness (water-nature) and solar radiance (light-nature), it implies a higher governing principle that harmonizes opposites; in Shaiva Siddhanta, that supreme regulator is Pati—Śiva—who orders the tattvas so the paśu may gain viveka (discriminative insight).
A practical takeaway is contemplative alignment (dhyāna) on Śiva as the Lord of both cooling soma and blazing tejas—supporting Pāśupata-style inner discipline where one transcends dualities (heat/cool, light/moisture) by centering awareness on the Linga as the stable axis.