Adhyaya 40: Kali-yuga Lakshana, Yuga-sandhyamsha, and the Re-emergence of Dharma
त्रेतायां वार्षिको धर्मो द्वापरे मासिकः स्मृतः यथाक्लेशं चरन्प्राज्ञस् तदह्ना प्राप्नुते कलौ
tretāyāṃ vārṣiko dharmo dvāpare māsikaḥ smṛtaḥ yathākleśaṃ caranprājñas tadahnā prāpnute kalau
Sa Tretā-yuga, namumunga ang Dharma sa mga pagtalima na isinasagawa sa loob ng isang taon; sa Dvāpara-yuga, naaalala itong namumunga sa loob ng isang buwan. Ngunit sa Kali-yuga, ang marunong na nagsasagawa ayon sa kaya—nang hindi pinipilit ang sarili—ay nakakamtan ang gayong bunga sa loob ng isang araw. Kaya para sa paśu na nakagapos, ginagawang madaling maabot ni Pati, ang Panginoong Śiva, ang kabutihang nakatuon sa paglaya, kahit humihina ang lakas at dumarami ang pāśa.
Suta Goswami
It teaches that in Kali-yuga even short, capacity-based Shiva-sadhana—such as Linga-puja done without strain—can yield the same merit that required far longer observances in earlier yugas.
Shiva is implied as Pati, the compassionate Lord who adjusts the efficacy of practice across yugas so the bound soul (pashu) can still progress toward freedom despite stronger bonds (pasha) in Kali.
The emphasis is on sustainable, non-torturous discipline—regular Shiva-oriented dharma (puja, japa, vrata) performed yathākleśam, aligning with Pashupata temperance and steady practice rather than extreme austerity.