Adhyaya 35 — दधीचि-क्षुप-युद्धम्, भार्गवोपदेशः, मृतसंजीवनी (त्र्यम्बक) मन्त्रः
तस्य तद्वचनं श्रुत्वा तपसाराध्य शङ्करम् वज्रास्थित्वम् अवध्यत्वम् अदीनत्वं च लब्धवान्
tasya tadvacanaṃ śrutvā tapasārādhya śaṅkaram vajrāsthitvam avadhyatvam adīnatvaṃ ca labdhavān
Nang marinig ang kanyang mga salita, sinamba niya si Śaṅkara sa pamamagitan ng tapas; at dahil sa pag-aalay na iyon, natamo niya ang katawang matatag na gaya ng vajra, ang kalagayang hindi masusugatan, at ang di-nababasag na katatagan—walang panghihina—sa biyaya ng Panginoong Pati na nag-aalis ng mga pasha na gapos ng pashu.
Suta Goswami (narrating to the sages of Naimisharanya)
It emphasizes that Śiva is pleased by disciplined tapas and sincere ārādhana; Linga-oriented devotion culminates in Śiva’s anugraha, granting protection and inner steadiness to the pashu (soul) seeking refuge in Pati.
Śiva appears as Śaṅkara—the beneficent Lord whose grace transforms limitation into stability and fearlessness, indicating Shiva-tattva as the supreme Pati who can loosen pasha (bondage) and bestow both inner and outer inviolability.
Tapas as a Pāśupata-aligned discipline—focused austerity and propitiation (ārādhana) of Śiva—leading to siddhi-like firmness and unwavering adīnatva (non-dejection).