Adhyaya 34: भस्ममहात्म्यं—अग्नीषोमात्मक-शिवतत्त्वं तथा पाशुपतव्रतप्रशंसा
कृतमेतद्वहत्यग्निर् भूयो लोकसमाश्रयात् असकृत्त्वग्निना दग्धं जगत् स्थावरजङ्गमम्
kṛtametadvahatyagnir bhūyo lokasamāśrayāt asakṛttvagninā dagdhaṃ jagat sthāvarajaṅgamam
Matapos maisagawa ang gawaing iyon, muling naglalagablab si Agni, na sumasandig sa mga daigdig; at paulit-ulit, sa apoy ding iyon, ang buong sansinukob—ang di-kumikilos at ang kumikilos—ay nasusunog. Sa siklong ito ng pagliyab, ang kosmos na nakagapos bilang paśu ay hinihigop pabalik ng apoy ni Kāla, sa ilalim ng kapangyarihan ni Pati, Śiva.
Suta Goswami (narrating to the sages of Naimisharanya)
It frames the cosmos as cyclic and perishable—burned again and again—so Linga worship turns the devotee from transient lokas toward the imperishable Pati (Śiva) represented by the Linga.
Though Agni is named, the teaching aligns with Shiva-tattva as the supreme governor of time and dissolution: the world of pashus and pashas is periodically withdrawn under the higher sovereignty of Pati.
A Pāśupata-oriented takeaway is vairāgya (dispassion): contemplating repeated cosmic burning supports inner renunciation, steadiness in japa/dhyāna on Śiva, and non-attachment to worldly supports (loka-āśraya).