ब्रह्मकृत-ईशानस्तवः तथा विश्वरूपदेवी-प्रकृतिरहस्योपदेशः
विश्वोष्णीषा विश्वगन्धा विश्वमाता महोष्ठिका तथाविधं स भगवान् ईशानं परमेश्वरम्
viśvoṣṇīṣā viśvagandhā viśvamātā mahoṣṭhikā tathāvidhaṃ sa bhagavān īśānaṃ parameśvaram
Siya ang Panginoong Īśāna, ang Kataas-taasang Diyos (Parameśvara)—ang sansinukob ang Kanyang korona, ang Kanyang halimuyak ay lumalaganap sa buong daigdig, Siya ang Ina ng sansinukob, at ang Kanyang makapangyarihang mga labi ay bumibigkas ng Banal na Salita na lumilikha, nag-iingat, at nagpapalaya; ganito inilarawan ang Mapalad na Panginoon.
Suta Goswami (narrating a stuti within the Purva-Bhaga context)
It frames Īśāna-Śiva as the all-encompassing Pati (Lord): the universe itself is His ornament and presence, supporting the Linga as a symbol of the all-pervading Supreme rather than a limited form.
Shiva is presented as Parameśvara whose being permeates the cosmos—crown, fragrance, and motherhood—indicating transcendence with immanence, the Siddhāntic Pati who grounds creation while remaining supreme.
The verse implies mantra-centered worship: “great lips” suggests the potency of Śiva’s vāch (sacred utterance), aligning with japa and contemplative stuti as preparatory limbs for Pāśupata-oriented devotion.