Anuvaka 8

Mantra 1

असाव् आदित्यो न व्य् अरोचत । तस्मै देवाः प्रायश्चित्तिम् ऐच्छन् । तयैवास्मिन् रुचम् अदधुः । ब्रह्मवर्चसकामः स्यात् । तस्मा एतां सौरीं श्वेतां वसाम् आ लभेत । अमुम् एवादित्यं स्वेन भागधेयेनोप धावति । स एवास्मिन् ब्रह्मवर्चसं दधाति । ब्रह्मवर्चस्य् एव भवति । बैल्वो यूपो भवति । असौ ॥

That Aditya did not shine forth. For him the gods sought an expiation; by it they placed in him radiance. If one should desire brahmanical splendour, then for him he should obtain this solar, white fat; with his own allotted portion he approaches yonder Aditya; he thus places in him brahmanical splendour; he becomes possessed of brahmanical splendour. The post is of bilva-wood—yonder (is he).

Mantra 2

वा आदित्यो यतो ऽजायत ततो बिल्व उद् अतिष्ट्ʰअत् सयोन्य् एव ब्रह्मवर्चसम् अव रुन्द्द्ʰए ब्राह्मणस्पत्याम् बब्ʰरुकर्णीम् आ लब्ʰएताब्ʰइचरन् वारुणं दसकपालम् पुरस्तान् निर् वपेत् वरुणेनैव ब्ʰरात्र्व्यं ग्राहयित्वा ब्रह्मणा स्त्र्णुते बब्ʰरुकर्णी ब्ʰअवति एतद् वै ब्रह्मणो रूपम् सम्र्द्द्ʰयै स्प्ʰयो यूपो ब्ʰअवति वज्रो वै स्प्ʰयो वज्रम् एवास्मै प्र हरति सरमयम् बर्हिः स्र्णाति

Keith (1914) rendering not reproduced verbatim here. Prose sense: ‘From the place whence the Āditya was born, from there the bilva arose; thereby one secures brahmic radiance in its proper source. In the Brāhmaṇaspati rite one should obtain the babhrukarṇī. If performing a directed Varuṇa-application, one should apportion a ten-vessel (configuration) in front; by Varuṇa one causes the rival to accept (the binding), and with the brahman (power of sacred speech) one strews (the barhis). It becomes babhrukarṇī; this indeed is the form of brahman. For prosperity the sphyá becomes the yūpa; the sphyá is a vajra—he thereby brings the vajra against him; he cuts/clears the barhis of saramaya (type).’

Mantra 3

एवैनम् वैभीदक इध्मो भिनत्त्य् एवैनम् वैष्णवं वामनम् आ लभेत यं यज्ञो नोपनमेत् विष्णुर् वै यज्ञस् विष्णुम् एव स्वेन भागधेयेनोप धावति स एवास्मै यज्ञम् प्र यच्छति उपैनं यज्ञो नमति वामनो भवति वैष्णवो ह्य् एष देवतया समृद्ध्यै त्वाष्ट्रं वडबम् आ लभेत पशुकामस् त्वष्टा वै पशूनाम् मिथुनानाम्

Keith (1914) does not provide a single standardized line-by-line rendering for this exact prose sequence in a universally consistent way across editions; a close technical translation in Keith’s style is: “Therewith the vibhitaka kindling splits him; therewith he should take what is Vaiṣṇava, (namely) Vāmana, for him to whom the sacrifice would not incline. For Viṣṇu is the sacrifice; with his own allotted share he runs up to Viṣṇu; he grants him the sacrifice; the sacrifice inclines toward him; he becomes Vāmana, for he is Vaiṣṇava; for prosperity through the deity. He should take what is of Tvaṣṭṛ, (the) vaḍabā, if he desires cattle; for Tvaṣṭṛ is of the pairs of cattle.”

Mantra 4

प्रजनयिता त्वष्टारम् एव स्वेन भागधेयेनोप धावति । स एवास्मै पशून् मिथुनान् प्र जनयति । प्रजा हि वा एतस्मिन् पशवः प्रविष्टाः । अथैष पुमान् सन् वडभः साक्षाद् एव प्रजां पशून् अव रुन्द्धे । मैत्रं श्वेतम् आ लभेत । संग्रामे संयत्ते समयकामस् । मित्रम् एव स्वेन भागधेयेनोप धावति । स एवैनं मित्रेण सं नयति ॥

Mantra 5

विसालो भवति व्यवसाययत्य् एवैनम् । प्राजापत्यं कृष्णम् आ लभेत वृष्टिकामः । प्रजापतिर् वै वृष्ट्या ईषे । प्रजापतिम् एव स्वेन भागधेयेनोप धावति । स एवास्मै प्रजन्यं वर्षयति । कृष्णो भवति । एतद् वै वृष्ट्यै रूपम् । रूपेणैव वृष्टिम् अव रुन्द्धे । सबलो भवति । विद्युतम् एवास्मै जनयित्वा वर्षयति । अवासृङ्गो भवति । वृष्टिम् एवास्मै नि यच्छति ॥

Not available verbatim in this response. Provisional technical rendering (Keith-aligned in sense): “It is made broad; thereby he makes it effective. Let him take a Prajāpatya, dark (sacred element), if he desires rain. Prajāpati indeed rules over rain; he approaches Prajāpati with his own due share; he, for him, causes the rain-power to rain. It is dark; that indeed is the form of rain; by form he secures rain. It is powerful/variegated; having produced lightning for him, he causes it to rain. It is hornless; he thereby holds the rain fast for him.”