Adhyaya 30

Verse 1

और्ध्वदेहिककर्मणि पुत्रदर्भतिलतुलसीगोभूलेपताम्रपात्रदाना दीनामावश्यकत्वनिरूपणं नामैकोनत्रिशो ऽध्यायः श्रीकृष्ण उवाच / शृणु तार्क्ष्य परं गुह्यं दानानां दानमुत्तमम् / परमं सर्वदानानां परं गोप्यं दिवौकसाम्

Ito ang kabanata na nagpapaliwanag ng pangangailangan ng mga handog sa mga ritwal pagkatapos ng kamatayan (aūrdhva-dehika)—gaya ng: isang anak na lalaki (upang magsagawa ng mga ritwal), damong darbha, linga, tulasī, isang baka, pagpapahid ng lupang panlinis, at pag-aalay ng mga sisidlang tanso. Sinabi ni Śrī Kṛṣṇa: “Makinig ka, O Tārkṣya (Garuda), sa kataas-taasang lihim na ito—ang pinakamainam na handog sa lahat ng handog, ang pinakadakila sa lahat ng pagbibigay, aral na lubhang itinatago sa mga nananahan sa langit.”

Verse 2

देयमेकं महादानं कार्पासं चोत्तमोत्तमम् / येन दत्तेन प्रीयन्ते भूर्भुवः स्वरिति क्रमात्

Dapat ibigay ang iisang dakilang handog na pinakamataas—bulak (koton), ang pinakamainam sa pinakamainam; sa pag-aalay nito, nalulugod nang sunod-sunod ang mga daigdig na Bhūr, Bhuvaḥ, at Svaḥ.

Verse 3

ब्रह्माद्या देवताः सर्वाः कार्याच्च प्रीतिमाप्नुयुः / देयमेतन्महादानं प्रेतोद्धरणहेतवे

Ang lahat ng mga diyos, mula kay Brahmā, ay nalulugod din sa ritwal na ito. Kaya dapat ibigay ang dakilang handog na ito upang mailigtas ang preta (kaluluwang yumao) mula sa kalagayang pagdurusa.

Verse 4

चिरं वसेद्रुद्रलोके ततो राजा भवेदिह / रूपवान्सुभगो वाग्मी श्रीमानतुल विक्रमः / यमलोकं विनिर्जित्य स्वर्गं ताक्ष्य स गच्छति

Nanahan siya nang matagal sa daigdig ni Rudra; pagkaraan, isinisilang siya rito bilang hari—marikit ang anyo, mapalad, mahusay magsalita, marangal at masagana, at may lakas na di matutumbasan. Matapos madaig ang kaharian ni Yama, O Tākṣya (Garuda), siya’y tumutungo sa langit.

Verse 5

गां तिलांश्च क्षितं हेम यो ददाति द्विजन्मने / तस्य जन्मार्जिर्त पापं तत्क्षणादेवनश्यति

Sinumang maghandog ng baka, buto ng linga, lupaing-bayan, at ginto sa isang dalawang-ulit-na-isinilang (brāhmaṇa), ang kasalanang naipon sa buong buhay niya’y napapawi sa mismong sandaling iyon.

Verse 6

तिला गावो महादानं महापातकनाशनम् / तद्द्वयं दीयते विप्रे नान्यवर्णे कदाचन

Ang linga at ang baka ay dakilang handog, tagapuksa kahit ng pinakamabigat na kasalanan. Ang dalawang ito’y dapat ibigay sa brāhmaṇa, at kailanma’y hindi sa ibang varṇa.

Verse 7

कल्पितं दीयते दानं तिला गावश्चमेदिनी / अन्येषु नैव वर्णेषु पोष्यवर्गे कदाचन

Ayon sa itinakdang paraan, magbigay ng kawanggawa—linga, baka, at lupa. Ang mga handog na ito’y huwag kailanman ibigay sa ibang varṇa o sa mga nabubuhay na umaasa lamang sa pag-aaruga (mga dependiente).

Verse 8

पोष्यवर्गे तथा स्त्रीषु दानं देयमकल्पितम् / आतुरे वोपरागे च द्वयं दानं विशिष्यते / आतुरे दीयते दानं तत्काले चोपतिष्ठति

Ang kawanggawa’y dapat ibigay nang walang pag-aalinlangan sa mga dapat alalayan at sa mga babae. Sa lahat ng handog, may dalawang pagkakataong lalong dakila: kapag ibinigay sa maysakit at sa oras ng eklipse. Ang handog sa maysakit ay agad nagkakabisa at nagiging saklolo sa mismong sandaling iyon.

Verse 9

जीवतस्तु पुनर्दत्तमुपतिष्ठत्यसंस्कृतम् / सत्यंसत्यं पुनः सत्यं यद्दत्तं विकलेन्द्रिये

Ngunit ang anumang ibinigay muli habang ang tao’y nabubuhay ay nananatiling “hindi pa napapabanal” (kulang sa ganap na bisa ng ritwal). Katotohanan—katotohanan, muli’t muli katotohanan: tanging ang handog na ibinibigay kapag humihina na ang mga pandama ang nagbubunga ayon sa layon.

Verse 10

यच्चानु मोदते पुत्रस्तच्च दानमनन्तकम् / अतो दद्यात् स पुत्रो वा यावज्जीवत्ससौ चिरम् / अतिवाहस्तथा प्रेतो भोगांश्च लभते यतः

Ang anumang handog na sinasang-ayunan at ikinatutuwa ng anak na lalaki ay nagiging kawanggawang di-nauubos. Kaya’t magbigay ang ama—o magbigay ang anak—habang ang anak ay nabubuhay nang matagal. Sa bisa ng gayong merito, ang yumao na dinadala sa maselang kalagayan (ātivāhika) ay nagkakamit ng mga kaluguran.

Verse 11

अस्वस्था तुरकाले तु देहपाते क्षितिस्थिते / देहे तथातिवाहस्य परतः प्रीणनं भवेत्

Kung ang tao’y may karamdaman sa oras ng kamatayan, at kapag ang katawan ay bumagsak at nanatili sa lupa, ang mga handog na ginagawa pagkaraan ay nagiging tunay na pag-aliw at pagtaguyod para sa yumao sa maselang “ātivāhika” na katawan.

Verse 12

पङ्गावन्धे च काणे च ह्यर्धोन्मीलितलोचने / तिलेषु दर्भान्संस्तीर्य दानमुक्तं तदक्षयम्

Para sa pilay, baldado, bulag sa isang mata, o yaong kalahati lamang ang pagbukas ng mga mata, itinuturo na ang handog na ginagawa sa pamamagitan ng paglalatag ng damong darbha sa ibabaw ng linga ay nagiging di-nasisira (akṣaya).

Verse 13

तिला लौहं हिरण्यञ्च कार्पासं लवणं तथा / सप्तधान्यं क्षितिर्गाव एकैकं पावनं स्मृतम्

Linga, bakal, ginto, bulak, at asin; gayundin ang pitong butil, lupa, at isang baka—bawat isa sa mga ito ay inaalala bilang nakapagpapadalisay kapag inihandog bilang banal na kaloob.

Verse 14

लोहदानाद्यमस्तुष्येद्धर्म राजस्तिलार्पणात् / लवणे दीयमाने तु न भयं विद्यते यमात्

Sa pag-aalay ng bakal bilang kaloob, nalulugod si Yamaraja; at sa paghahandog ng linga (sesame) kay Dharmaraja, natatamo ang kanyang pagpapala. Kapag ang asin ay ibinigay sa kawanggawa, wala nang takot mula kay Yama.

Verse 15

कर्पासस्य तु दानेन न भूतेभ्यो भयं भवेत् / तारयन्ति नरं गावस्त्रिविधाश्चैव पातकात्

Sa pag-aalay ng bulak, hindi na kailangang matakot sa mga mapaminsalang nilalang. Gayundin, ang mga baka—na may tatlong uri—ay nagliligtas sa tao mula sa kasalanan.

Verse 16

हेमदानात्सुखं स्वर्गे भूमिदानान्नृपो भवेत् / हेमभूमिप्रदानाच्च न पीडा नरके भवेत्

Sa pag-aalay ng ginto, tinatamasa ang ligaya sa langit; sa pag-aalay ng lupa, nagiging hari. At sa pagbibigay ng ginto at lupa kapwa, wala nang pahirap para sa kanya sa impiyerno.

Verse 17

सर्वे ऽपि यमदूताश्च यमरूपा विभीषणाः / सर्वे ते वरदा यान्ति सप्तधान्येन प्रीणिताः

Ang lahat ng mga sugo ni Yama—nakapanghihilakbot ang anyo at kahawig ni Yama mismo—kapag nalugod sa handog ng pitong butil, nagiging mapagpala at umaalis bilang mga tagapagkaloob ng biyaya.

Verse 18

विष्णोः स्मरणमात्रेण प्राप्यते परमा गतिः / एतत्ते सर्वमाख्यातं मर्त्यैर्या गतिराप्यते

Sa pag-alaala lamang kay Panginoong Viṣṇu, natatamo ang pinakamataas na hantungan. Kaya’t ganap kong naipahayag sa iyo ang kapalarang naaabot ng mga mortal.

Verse 19

तस्मात् पुत्रं प्रशंसन्ति ददाति पितुराज्ञया / भूमिष्ठं पितरं दृष्ट्वा ह्यर्धोन्मीलितलोचनम्

Kaya pinupuri nila ang anak na lalaki—sapagkat sa pagsunod sa utos ng ama, siya’y nagkakaloob ng mga handog at nagsasagawa ng mga ritwal na itinakda; nang makita ang ama na nakahandusay sa lupa, ang mga mata’y bahagyang nakadilat.

Verse 20

तस्मिन् काले सुतो यस्तु सर्वदानानि दापयेत् / गयाश्राद्धाद्विशिष्येत स पुत्रः कुलनन्दनः

Sa panahong iyon, ang anak na lalaki na nagsisiguro na ang lahat ng itinakdang dāna ay naipagkakaloob nang wasto—higit pa ang kanyang bisa kaysa sa Gayā-śrāddha; ang gayong anak ang tunay na ligaya ng angkan.

Verse 21

स्वस्थानाच्चलितश्चासौ विकलस्य पितुस्तदा / पुत्रैर्यत्नेन कर्तव्या पितरं तारयन्ति ते

Kapag ang ama ay naalis sa nararapat niyang kalagayan at naging walang magawa, ang mga anak ay dapat masikap na gumanap ng mga ritwal na kinakailangan; sa pagsisikap na iyon, inililigtas nila ang kanilang ama.

Verse 22

किं दत्तैर्बहुभिर्दानैः पितुरन्त्येष्टिमाचरेत् / अश्वमेधो महायज्ञः कलां नार्हति षोडशीम्

Ano ang silbi ng pagbibigay ng napakaraming uri ng dāna kung hindi naman isinasagawa ang huling ritwal (antyeṣṭi) para sa ama? Maging ang dakilang yajña na Aśvamedha ay hindi man lamang katumbas ng ika-labing-anim na bahagi nito.

Verse 23

धर्मात्मा स नु पुत्रो वैदेवैरपि सुपूज्यते / दापयेद्यस्तु दानानि ह्यातुरं पितरं भुवि

Tunay na ang anak na iyon ay matuwid at pinararangalan maging ng mga deva; sapagkat siya ang nagtitiyak na naipagkakaloob ang mga dāna habang ang ama, bagama’t maysakit, ay nabubuhay pa sa lupa.

Verse 24

लोहदानञ्च दातव्यं भूमियुक्तेन पाणिना / यमं भीमञ्च नाप्नोति न गच्छेत् तस्य वेश्मनि

Dapat ding maghandog ng kaloob na bakal, na ang kamay ay nakadampi sa lupa. Sa bisa ng kabutihang ito, hindi niya masasalubong si Yama ni ang nakapanghihilakbot na sindak ng kanyang kaharian; at hindi siya mapapadako sa tahanan ni Yama.

Verse 25

कुठारो मुसलो दण्डः खड्गश्च च्छुरिका तथा / एतानि यमहस्तेषु दृश्यानि पापकर्मिणाम्

Palakol, pambayo (pestle), tungkod, espada, at gayundin ang kutsilyo—ang mga ito’y nakikita sa mga kamay ni Yama (at ng kanyang mga sugo) upang parusahan ang mga gumagawa ng kasalanan.

Verse 26

तस्माल्लोहस्य दानन्तु ब्राह्मणायातुरो ददेत् / यमायुधानां सन्तुष्ट्यै दानमेतदुदाहृतम्

Kaya nga, kapag ang tao’y pinahihirapan (lalo na sa oras ng pagpanaw), dapat siyang maghandog ng bakal bilang kaloob sa isang Brāhmaṇa. Ang handog na ito’y ipinahayag na para sa ikalulugod ng mga armadong tagapaglingkod ni Yama.

Verse 27

गर्भस्थाः शिशवो ये च युवानः स्थविरास्तथा / एभिर्दानविशेषैस्तु निर्दहेयुः स्वपातकम्

Maging nasa sinapupunan pa, bata, kabataan, o matanda—sa pamamagitan ng mga natatanging anyo ng pagkakawanggawa na ito, dapat sunugin at pawiin ang sariling kasalanan (na nagdudulot ng pagbagsak).

Verse 28

छुरिणः श्यामशबलौ षण्डामर्का उदुम्बराः / शबला श्यामदूता ये लोहदानेन प्रीणिताः

Ang mga sugo ni Yama na sina Churiṇa, Śyāma-Śabala, Ṣaṇḍāmarka, at Udumbara—yaong maiitim at batik-batik, madidilim na mga tagapaglingkod—ay lubhang nalulugod sa handog na bakal.

Verse 29

पुत्राः पौत्रास्तथा बन्धुः सगोत्राः सुहहृदस्तथा / ददते नातुरे दानं ब्रह्मघ्नैस्तु समा हि ते

Ang mga anak, apo, kamag-anak, mga kaangkan, at maging ang mga mabubuting kaibigan ay hindi nagbibigay ng dāna sa maysakit; tunay, itinuturing silang kapantay ng pumatay sa isang brāhmaṇa.

Verse 30

पञ्चत्वे भूमियुक्तस्य शृणु तस्य च या गतिः / अतिवाहः पुनः प्रेतोवर्षोर्ध्वं सुकृतं लभेत्

Pakinggan ang landas ng taong sa kamatayan ay napapaloob sa lupa (ang katawan ay bumabalik sa mga sangkap). Pagkaraan nito, bilang ‘ativāha’ at muli bilang preta, natatamo niya ang bunga ng kabutihan matapos lumipas ang isang taon.

Verse 31

अग्नित्रयं त्रयो लोकास्त्रयो वेदास्त्रयो ऽमराः / कालत्रयं त्रिसन्ध्यं च त्रयो वर्णास्त्रिशक्तयः

Ang tatlong banal na apoy; ang tatlong daigdig; ang tatlong Veda; at ang tatlong uri ng mga deva; gayundin ang tatlong panahon at ang tatlong sandhyā (mga sandali ng pagsamba); ang tatlong varṇa at ang tatlong śakti—lahat ng ito’y binibigkas bilang mga tatluhan.

Verse 32

पादादूर्ध्वं कटिं यावत् तावद्ब्रह्याधितिष्ठति / ग्रीवां यावद्धरिर्नाभेः शरीरे मनुजस्य च

Sa katawan ng tao, mula sa mga paa paitaas hanggang baywang, si Brahmā ang namamayani; at mula sa pusod hanggang leeg, si Hari (Viṣṇu) ang namamayani.

Verse 33

मस्तके तिष्ठतीशानो व्यक्ताव्यक्तो महेश्वरः / एकमूर्तेस्त्रयो भागा ब्रह्मा विष्णुहेश्वराः

Sa tuktok ng ulo nananahan si Īśāna—Mahēśvara—na kapwa hayag at di-hayag. Sa iisang banal na anyo ay may tatlong bahagi: Brahmā, Viṣṇu, at Mahēśvara.

Verse 34

अहं प्राणः शरीरस्थो भूतग्रामचतुष्टये / धर्माधर्मे मतिं दद्यात् सुखदुःखे कृताकृते

Ako ang prāṇa (hininga ng buhay) na nananahan sa loob ng katawan. Para sa apat na pangkat ng mga nilalang/sangkap, Ako ang nagbibigay ng pag-unawa sa dharma at adharma, at nagpaparanas ng ligaya at dalamhati, at ng pagkilala sa nagawa at sa hindi nagawa.

Verse 35

जन्तोर्वुद्धिं समास्थाय पूर्वमर्माधिवासिताम् / अहमेव तथा जीवान्प्रेरयामि च कर्मसु / स्वर्गं च नरकं मोक्षं प्रयान्ति प्राणिनो ध्रुवम्

Sa paghawak sa talino ng nilalang na may katawan—na nahubog at tinitirhan ng mga nakatagong bakas ng dating karma—Ako lamang ang nagtutulak sa mga jīva tungo sa mga gawa. Kaya ang mga nilalang ay tiyak na tutungo sa langit, impiyerno, o mokṣa (kalayaan).

Verse 36

स्वर्गस्थं नरकस्थं वा श्राद्धे वाप्यायनं भवेत् / तस्माच्छ्राद्धानि कुर्वीत त्रिविधानि विचक्षणः

Maging ang yumao ay nasa langit o nasa impiyerno, ang pag-alaga at pagpapalakas ay dumarating sa pamamagitan ng Śrāddha. Kaya ang taong may pag-unawa ay dapat magsagawa ng tatlong uri ng ritwal na Śrāddha.

Verse 37

मत्स्यं कर्मं च वाराहं नारसिंहञ्च वामनम् / रामं रामं च कृष्णं च बुद्धं चैव सकल्किनम् / एतानि दश नामानि स्मर्तव्यानि सदा बुधैः

Dapat laging alalahanin ng marurunong ang sampung pangalang ito: Matsya, Kurma, Varaha, Narasimha, Vamana, Rama, Rama, Krishna, Buddha, at Kalkin.

Verse 38

स्वर्गं जीवाः सुखं यान्ति च्युताः स्वर्गाच्च मानवाः / लब्ध्वा सुखं च वित्तं च दयादाक्षिण्यसंयुताः / पुत्रपौत्रैर्धनैराढ्या जीवेयुः शरदां शतम्

Masayang nagtutungo sa langit ang mga kaluluwa; at kapag ang mga tao’y bumabagsak pabalik mula sa langit, matapos makamtan ang ligaya at kasaganaan, na may habag at kagandahang-loob, nabubuhay sila ng sandaang taglagas—mayaman sa mga anak, apo, at yaman.

Verse 39

आतुरे च ददेद्दानं विष्णुपूजाञ्च कारयेत् / अष्टाक्षरं तथा मन्त्रं जपेद्वा द्वादशाक्षरम्

Kapag ang tao ay nasa matinding karamdaman, nararapat magbigay ng kawanggawa at magpagawa ng pagsamba kay Panginoong Viṣṇu. Dapat bigkasin ang mantrang may walong pantig, o kaya’y awitin ang mantrang may labindalawang pantig.

Verse 40

पूजयेच्छुक्लपुष्पैश्च नैवेद्यैर्घृतपाचितैः / तथा गन्धैश्च धूपैश्च श्रुतिस्मृतिमनूदितैः

Dapat magsamba gamit ang mga puting bulaklak at mga handog na pagkaing niluto sa ghee; gayundin ang mga pabango at insenso, ayon sa itinatagubilin ng Śruti at Smṛti.

Verse 41

विष्णुर्माता पिता विष्णुर्विष्णुः स्वजनबान्धवाः / यत्र विष्णुं न पश्यामि तेन वासेन किं मम

Si Viṣṇu ang aking ina; si Viṣṇu ang aking ama; si Viṣṇu ang aking sariling kamag-anak at kaanak. Sa pook na hindi ko namamasdan si Viṣṇu, ano ang saysay ng paninirahan ko roon?

Verse 42

जले विष्णुः स्थले विष्णुर्विष्णुः पर्वतमस्तके / ज्वालामालाकुले विष्णुः सर्वं विष्णुमयं जगत्

Si Viṣṇu ay nasa mga tubig; si Viṣṇu ay nasa lupa; si Viṣṇu ay nasa tuktok ng mga bundok. Sa gitna ng mga kuwintas ng naglalagablab na apoy, si Viṣṇu lamang ang naroon—tunay na ang buong sansinukob ay puspos ng Viṣṇu.

Verse 43

वयमापो वयं पृथ्वी वयं दर्भा वयं तिलाः / वयं गावो वयं राजा वयं वायुर्वयं प्रजाः

“Kami ang mga tubig; kami ang lupa; kami ang damong darbha; kami ang mga buto ng linga. Kami ang mga baka; kami ang hari; kami ang hangin; at kami ang mga nasasakupan—lahat ng nilalang.”

Verse 44

वयं हेम वयं धान्यं वयं मधु वयं घृतम् / वयं विप्रा वयं देवा वयं शम्भुश्च भूर्भुवः

“Kami ang ginto; kami ang butil at ani; kami ang pulot; kami ang ghee, ang dalisay na mantikilya. Kami ang mga Brahmana; kami ang mga Deva; kami si Śambhu (Śiva), at kami ang mga daigdig—Bhū at Bhuva.”

Verse 45

अहं दाता अहं ग्राही अहं यज्वा अहं क्रतुः / अहं हर्ता अहं धर्मो अहं पृथ्वी ह्यहं जलम्

“Ako ang nagbibigay; ako ang tumatanggap. Ako ang nagsasagawa ng yajña, at ako rin ang mismong handog. Ako ang kumukuha; ako ang Dharma. Ako ang lupa—tunay, ako ang tubig.”

Verse 46

धर्माधर्मे मतिं दद्यां कर्मभिस्तु शुभाशुभैः / यत् कर्म क्रियते क्वापि पूर्वजन्मार्जितं खग

“Sa mabuti at masamang gawa, ang isip ay nahihilig sa dharma o adharma. Anumang kilos na gawin saanman, O Ibon (Garuda), sa katotohanan ay hinuhubog ng naipon sa nakaraang kapanganakan.”

Verse 47

धर्मे मतिमहं दद्यामधर्मे ऽप्यहमेव च / यातनां कुरुते सो ऽपि धर्मे मुक्तिं ददाम्यहम्

“Ako mismo ang nagkakaloob ng pagkaunawang nahihilig sa dharma, at ako rin lamang ang nagpapahintulot ng pagkahilig sa adharma. Siya man ay nagsasagawa ng pahirap sa makasalanan; ngunit sa pamamagitan ng dharma, ako ang nagbibigay ng mokṣa, ang paglaya.”

Verse 48

मनुजानां हिता तार्क्ष्य अन्ते वैतरणी स्मृता / तयावमत्य पापौघं विष्णुलोकं स गच्छति

“O Tārkṣya (Garuda), para sa kapakanan ng mga tao, sa wakas ay itinuturo ang (pagtawid sa) Vaitaraṇī. Sa paglagpas dito, nalalampasan ng tao ang baha ng mga kasalanan at nagtutungo sa tahanan ni Viṣṇu.”

Verse 49

बालत्वे यच्च कौमारे यच्च परिणतौ च यत् / सर्वावम्थाकृतं पापं यच्च जन्मान्तरेष्वपि

Anumang kasalanang nagawa sa pagkabata, sa kabataan, at sa ganap na gulang—tunay na bawat kasalanang nagawa sa alinmang kalagayan o yugto ng buhay, pati yaong nagawa sa mga naunang kapanganakan, ay isinasama sa pananagutan.

Verse 50

यन्निशायां तथा प्रातर्यन्मध्याह्नापराह्नयोः / सन्ध्ययोर्यत् कृतं कर्म कर्मणा मनसा गिरा

Anumang gawa na ginagawa sa gabi, sa bukang-liwayway, sa katanghaliang-tapat at sa hapon, at anumang ginagawa sa dalawang sandhyā (mga sandali ng pagsasanib ng liwanag at dilim)—bawat kilos na ginawa ng katawan, ng isip, o ng pananalita—lahat ay itinatala bilang karma.

Verse 51

दत्त्वा वरां सकृदपि कपिलां सर्वकामिकाम् / उद्धरेदन्तकाले स आत्मानं पापसञ्चयात्

Sa pagbibigay—kahit minsan lamang—ng piling kapilā na baka (mapusyaw na kayumanggi), tagapagkaloob ng lahat ng ninanais, sa oras ng kamatayan ay naiaangat at naililigtas ng tao ang sarili mula sa naipong bunton ng kasalanan.

Verse 52

गावो ममाग्रतः सन्तु पृष्ठतः पार्श्वतस्तथा / गावो मे हृदये सन्तु गवां मध्ये वसाम्यहम्

Nawa’y ang mga baka ay nasa aking harapan, nasa aking likuran, at nasa aking magkabilang panig. Nawa’y ang mga baka’y manahan sa aking puso; ako’y naninirahan sa gitna ng mga baka.

Verse 53

या लक्ष्मीः सर्वभूतानां या च देवे व्यवस्थिता / धेनुरूपेण सा देवी मम पापं व्यपोहतु

Nawa’y ang Diyosa Lakṣmī—na nananahan sa lahat ng nilalang at itinatag sa gitna ng mga deva—ngayon, sa anyo ng isang baka, ay mag-alis ng aking kasalanan.