Adhyaya 14

Verse 1

वृषोत्सर्गदानधर्मपुत्रादिप्रशंसनं नाम त्रयोदशो ऽध्यायः गरुड उवाच / आर्तेन म्रियमाणेन यद्दत्तं तत्फलं वद / स्वस्थावस्थेन दत्तेन विधिहीनेन वा विभो

Ito ang ikalabintatlong kabanata, na tinatawag na “Pagpupuri sa bunga ng kabutihan ng pag-aalay na pagpapalaya sa toro (vṛṣotsarga), ng dharma, at ng masunuring mga anak at iba pa.” Wika ni Garuḍa: O Panginoon, ipahayag mo ang bunga ng handog na ibinigay ng taong nagdurusa at namamatay, at gayundin ng handog na ibinigay sa kalusugan—kahit pa ibinigay nang kulang sa wastong ritwal, O Makapangyarihan.

Verse 2

श्रीकृष्ण उवाच / एका गौः स्वस्थचित्तस्य ह्यातुरस्य च गोशतम् / सहस्रं म्रियमाणस्य दत्तं वित्तविवर्जितम्

Sinabi ni Śrī Kṛṣṇa: Ang isang bakang inialay ng taong payapa ang isip (at malusog) ay katumbas ng sandaang baka na inialay ng maysakit; at katumbas ng sanlibong baka kapag inialay ng naghihingalo—kahit siya’y salat sa yaman.

Verse 3

मृतस्यैव पुनर्लक्षं विधिपूतं च तत्समम् / तीर्थपात्रसमायोगादेका गौर्लक्षपुण्यदा

Para sa yumao, ang kabutihan ay muling nagiging sandaang libong ulit, at kapag pinabanal sa wastong ritwal ay nagiging kapantay ang bisa. Sa pagsasanib ng banal na pook (tīrtha) at karapat-dapat na tatanggap, kahit isang baka ay nagbibigay ng gantimpalang sandaang libo.

Verse 4

पात्रे दत्ते खगश्रेष्ठ अहन्यहनि वर्धते / दातुर्दानमपापाय ज्ञानिनां च प्रतिग्रहः

O pinakadakila sa mga ibon (Garuḍa), kapag ang handog ay ibinigay sa karapat-dapat na tatanggap, ang kabutihan nito’y lumalago araw-araw. Sa nagbibigay, ang pagbibigay ay nagiging walang kasalanan; at sa marurunong, ang pagtanggap ay di rin mapaparatangan.

Verse 5

विषशीतापहो मन्त्रवह्निः किं दोषभाजनम् / दातव्यं प्रत्यहं पात्रे निमित्तेषु विशेषतः

Ang apoy ng ritwal na pinatibay ng mantra ay nag-aalis ng lason at lamig—paano ito magiging sisidlan ng kasalanan? Kaya’t ang itinakdang handog ay dapat ibigay araw-araw sa karapat-dapat na tatanggap, lalo na sa mga takdang pagkakataong pang-ritwal.

Verse 6

नापात्रे विदुषा किञ्चिदात्मनः श्रेय इच्छता / अपात्रे जातु गौर्दत्ता दातारं नरकं नयेत्

Ang marunong na naghahangad ng pinakamataas na kabutihan para sa sarili ay hindi dapat magbigay ng anuman sa di-karapat-dapat. Tunay nga, kung ang isang baka ay maibigay sa di-karapat-dapat, maaari nitong dalhin ang nagkaloob sa impiyerno.

Verse 7

कुलैकविंशतियुतं ग्रहीतारं च पातयेत् / देहान्तरं परिप्राप्य स्वहस्तेन कृतं च यत्

Pagkamit ng ibang katawan (pagkaraan ng kamatayan), ang tao’y pinabubuwal sa pagdurusa kasama ang tumanggap (ng di-matuwid na pakinabang) at kasama ang dalawampu’t isang kasapi ng angkan—dahil sa ginawa ng sariling kamay.

Verse 8

धनं भूमिगतं यद्वत्स्वहस्तेन निवेशितम् / तद्वत्फलमवाप्नोति ह्यहं वच्मि खगेश्वर

Gaya ng yamang ibinaon sa lupa na tanging ang kamay na nagbaon ang makakakuha muli, gayon din ang bunga ng gawa ay tinatamo ayon sa sariling kilos—ito ang ipinahahayag ko sa iyo, O panginoon ng mga ibon.

Verse 9

अपुत्रो ऽपि विशेषेण क्रियां चैवान्ध्वदौहिकीम् / प्रकुर्यान्मोक्षकामश्च निर्धनश्च विशेषतः

Kahit ang lalaking walang anak na lalaki ay dapat lalo nang magsagawa ng mga ritong kaugnay ng paglalakbay sa landas pagkamatay at ng mga handog sa mga ninuno. At ang naghahangad ng moksha—lalo na kung dukha—ay nararapat magsagawa nito nang may higit na pag-iingat at debosyon.

Verse 10

स्वल्पेनापि हि वित्तेन स्वयं हस्तेन यत्कृतम् / अक्षयं याति तत्सर्वं यथाज्यं च हुताशने

Kahit kaunti lamang ang yaman, ang anumang gawin ng sariling kamay ay nagiging di-nasisirang kabutihan—gaya ng ghee na inihahandog sa banal na apoy ng yajña, na nagbubunga nang tiyak.

Verse 11

एका चैकस्य दातव्या शय्या कन्या पयस्विनी / सा विक्रीता वा दहत्यासप्तमं कुलम्

Isang higaan lamang ang dapat ihandog sa iisang tatanggap, kasama ang batang bakang nagbibigay-gatas. Kapag ipinagbili ang bakang iyon, sinasabing nagdadala ito ng kapahamakan sa angkan hanggang ikapitong salinlahi.

Verse 12

तस्मात्सर्वं प्रकुर्वीत चञ्चले जीविते सति / गृहीतदानपाथेयः सुखं याति महाध्वनि

Kaya nga, habang naririto pa ang buhay at ito’y marupok, dapat ganapin ang lahat ng tungkuling ayon sa dharma. Taglay ang kawanggawa bilang baon sa paglalakbay, masayang tatahak ang tao sa dakilang daan (pagkaraan ng kamatayan).

Verse 13

अन्यथा क्लिश्यते जन्तुः पाथेयरहितः पथि / एवं ज्ञात्वा खगश्रेष्ठ वृषयज्ञं समाचरेत्

Kung hindi, magdurusa ang nilalang na may katawan sa daan, gaya ng manlalakbay na walang baon. Sa pagkaalam nito, O pinakadakila sa mga ibon (Garuda), isagawa nang wasto ang Vṛṣa-yajña.

Verse 14

अकृत्वा म्रियते यस्तु अपुत्रो नैव मुक्तिभाक् / अपुत्रो ऽपि हि यः कुर्यात्सुखं याति महापथे

Ang taong namatay nang hindi nagampanan ang mga dapat gampanan, at walang anak na lalaki, ay hindi nagkakamit ng moksha. Ngunit kahit walang anak na lalaki, kung nagawa niya ang mga iyon, madali siyang tatahak sa dakilang landas ng mga yumao.

Verse 15

अग्निहोत्राधिभिर्यज्ञैर्दानैश्च विविधैरपि / न तां गतिमवाप्नोति वृषोत्सर्गेण या गतिः

Kahit sa Agnihotra at iba pang mga paghahandog na yajña, at kahit sa sari-saring pagkakaloob ng dāna, hindi naaabot ang gayong gati na naaabot sa ritwal na pagpapalaya ng toro (vṛṣotsarga).

Verse 16

यज्ञानां चैव सर्वेषां वृषयज्ञस्तथोत्तमः / तस्मात्सर्वप्रयत्नेन वृषयज्ञं समाचरेत्

Sa lahat ng mga yajña, ang Vṛṣa-yajña (ang paghahandog ng Dharma at matuwid na asal) ang tunay na pinakamataas; kaya sa buong pagsisikap, dapat isagawa at panindigan ang Vṛṣa-yajña.

Verse 17

गरुड उवाच / कथयस्व प्रसादेन क्षयाहं चौर्ध्वदैहिकम् / कस्मिन्काले तिथौ कस्यां विधिना केन तद्भवेत्

Wika ni Garuḍa: O Panginoon, ipaliwanag mo sa akin, sa Iyong biyaya, ang kṣayāha (taunang śrāddha) at ang mga ritong ūrdhva-daihika na iniaalay para sa yumao. Kailan ito gagawin, sa anong tithi, at sa anong pamamaraan?

Verse 18

कृत्वा किं फलमाप्नोति एतन्मे वद साम्प्रतम् / त्वत्प्रसादेन गोविन्द मुक्ते भवति मानवः

Kapag naisagawa ito, anong bunga ang matatamo? Sabihin mo sa akin ngayon. Sa Iyong biyaya, O Govinda, ang tao ay nagkakamit ng paglaya (mukti).

Verse 19

श्रीकृष्ण उवाच / कार्तिकादिषु मासेषु याम्यायतगते रवौ / शुक्लपक्षे तथा पक्षिन्द्वादश्यादितिथौ शुभे

Sinabi ni Śrī Kṛṣṇa: Sa mga buwang nagsisimula sa Kārtika, kapag ang Araw ay pumasok sa timog na landas, at sa maliwanag na kalahati (śukla-pakṣa)—O ibon—sa mga mapalad na tithi na nagsisimula sa Dvādaśī (ikalabindalawang araw).

Verse 20

शुभे लग्ने मुहूर्ते वा शुचौ देशे समाहितः / ब्राह्मणं तु समाहूय विधिज्ञं शुभलक्षणम्

Sa isang mapalad na sandali ng lagna o sa angkop na muhūrta, sa isang malinis at banal na pook, na may payapang isip at buong pagtuon, nararapat anyayahan ang isang Brahmana—dalubhasa sa itinakdang ritwal at may mapagpalang palatandaan.

Verse 21

जपहोमैस्तथा दानैः कुर्याद्दहेस्य शोधनम् / पुण्ये ऽभिजित्सुनक्षत्रे ग्रहान्देवान्समर्चयेत्

Sa pamamagitan ng japa (pagbigkas ng mantra), homa (handog sa apoy), at dāna (kawanggawa), gawin ang paglilinis na kaugnay ng ritwal ng pagsusunog; at sa mapalad na pagkakataon—kapag nangingibabaw ang Abhijit at ang nakṣatra ng Araw—nararapat sambahin nang wasto ang mga graha at ang mga deva.

Verse 22

होमं कुर्याद्यथाशक्ति मन्त्रैश्च विविधैरपि / ग्रहाणां स्थापनं कुर्यात्पूर्वं चैव खगेश्वर

Isagawa ang homa ayon sa makakaya, gamit ang iba’t ibang mantra; at una sa lahat, O Panginoon ng mga Ibon (Garuda), nararapat ding itatag at anyayahan ang mga diyos ng graha (mga planeta).

Verse 23

मातॄणां पूजनं कार्यं वसोर्धारां च पातयेत् / वह्निं संस्थाप्य तत्रैव पूर्णं होमं तु कारयेत्

Dapat isagawa ang pagsamba sa mga Mātṛ (mga Ina-Diyosa) at ibuhos din ang Vasordhārā—tuloy-tuloy na agos ng ghee. Matapos itatag ang banal na apoy doon mismo, saka isagawa ang ganap at kumpletong homa.

Verse 24

शालग्रामं च संस्थाप्य वैष्णवं श्राद्धमाचरेत् / वृषं सम्पूज्य तत्रैव वस्त्रालङ्कारभूषणैः

Matapos itatag ang Śālagrāma—banal na sagisag ni Viṣṇu—nararapat isagawa ang Vaiṣṇava śrāddha. Doon din, sambahin ang toro, pinararangalan ng kasuotan, alahas, at mga palamuti.

Verse 25

चतस्रो वत्सतर्यश्च पूर्वं समधिवासयेत् / प्रदक्षिणं ततः कुर्याद्धोमान्ते च विसर्जनम्

Una, dapat munang italaga nang wasto ang apat na handog na ‘vatsatarī’; saka gawin ang pradakṣiṇa, ang pag-ikot nang pakanan. Sa pagtatapos ng homa, isagawa rin ang itinakdang visarjana, ang pormal na pagpapaalam at pagwawakas ng ritwal.

Verse 26

इमं मन्त्रं समुच्चार्य उत्तराभिमुखः स्थितः / धर्म त्वं वृषरूपेण ब्रह्मणा निर्मितः पुरा

Habang nakatayo at nakaharap sa hilaga, bigkasin nang malinaw ang mantrang ito, at ipahayag: “O Dharma, noong una’y nilikha ka ni Brahmā sa anyo ng toro (vṛṣa).”

Verse 27

तवोत्सर्गप्रभावान्मामुद्धरस्वभवार्णावात् / अबिषिच्य शुभैर्मन्त्रैः पावनैर्विधिपूर्वकम्

Sa bisa ng iyong banal na pag-aalay, iahon mo ako mula sa karagatan ng sansara. Basbasan at linisin mo ako sa abhiṣeka sa pamamagitan ng mga mantrang mapalad at nagpapadalisay, na isinasagawa ayon sa wastong ritwal.

Verse 28

तनक्रीडन्तिमन्त्रेण वृषोत्सर्गं तु कारयेत् / अभिषिञ्चेत्ततो नीलं रुद्रकुम्भो दकेन तु

Sa pamamagitan ng mantrang tinatawag na Tanakrīḍantī, isagawa ang vṛṣotsarga, ang ritwal ng pagpapalaya sa toro. Pagkaraan nito, gawin ang abhiṣeka—pagwiwisik ng tubig—sa bughaw na sagisag (tanda ni Rudra/Śiva) gamit ang tubig mula sa banga ni Rudra.

Verse 29

नाभिमूले समास्थाय तदम्बु मूर्धनि न्यसेत् / अन्न (आत्म) श्राद्धं ततः कुर्याद्दद्याद्दानं द्विजोत्तमे

Tumindig sa may ugat ng pusod at ilagay ang tubig na iyon sa tuktok ng ulo. Pagkatapos, isagawa ang śrāddha na handog na pagkain (para sa sarili/kaluluwa) at magbigay ng dāna, kawanggawa, sa isang dakilang brāhmaṇa.

Verse 30

उदकेचैव गन्तव्यं जलं तत्र प्रदापयेत् / यदिष्टं जीवतस्त्वासीत्तच्च दद्यात्स्वशक्तितः

Dapat ngang pumunta sa tubig at maghandog ng tubig doon. At anumang minahal ng yumao noong nabubuhay, iyon man ay ipagkaloob bilang kaloob-kawanggawa ayon sa sariling kakayahan.

Verse 31

न्यूनं संपूर्णतां याति वृषोत्सर्गे कृते सति / सुतृप्तो दुस्तरे मार्गे मृतो याति न संशयः

Ang kulang ay nagiging ganap kapag naisagawa nang wasto ang ritwal ng pagpapalaya ng toro (vṛṣotsarga). Ang yumao, na lubos na nasiyahan, ay magpapatuloy sa landas na mahirap tawirin matapos ang kamatayan—walang pag-aalinlangan.

Verse 32

यमलोकं न पश्यन्ति सदा दानरता नराः / यावन्न दीयते जन्तोः श्राद्धं चैकादशाहिकम्

Ang mga taong laging masigasig sa pagkakawanggawa ay hindi nakakakita sa kaharian ni Yama—hangga’t hindi pa naihahandog ang śrāddha sa ikalabing-isang araw (ekādaśāhika) para sa yumao.

Verse 33

स्वदत्तं परदत्तं वा नेहामुत्रोपतिष्ठति / त्रयोदशा तथा सप्त पञ्च त्रीणी क्रमेण तु

Maging inihandog ng sarili o sa pamamagitan ng handog ng iba, hindi ito nagkakabunga dito man o sa kabilang-buhay kung hindi isasagawa sa wastong pagkakasunod: labintatlo, saka pito, saka lima, saka tatlo.

Verse 34

पददानानि कुर्वीत श्रद्धाभक्तिसमन्वितः / तिलपात्राणि कुर्वीत सप्त पञ्च यथाक्रमम्

Taglay ang pananampalataya at debosyon, isagawa ang mga itinakdang kaloob para sa yumao; at ihanda ang mga sisidlang handog na may linga (sesame)—pito at lima—ayon sa wastong pagkakasunod.

Verse 35

ब्राह्मणान् भोजयेत्पश्चादेकां गां च प्रदापयेत् / वृषं हि शन्नोदेवीति वेदोक्तविधिना ततः

Pagkaraan nito, pakainin ang mga Brāhmaṇa at saka maghandog ng isang baka. Pagkatapos, ayon sa paraang itinatakda ng Veda, mag-alay din ng isang toro habang binibigkas ang pormulang Veda na nagsisimula sa “śanno devī…”.

Verse 36

चतसृभिर्वत्सतरीभिः परिणयनमाचरेत् / वामे चक्रं प्रदातव्यं त्रिशूलं दक्षिणे तथा

Isagawa ang ritwal ng pag-akay (sa handog/hayop ayon sa itinakda) gamit ang apat na dumalaga. Sa kaliwa ay ibibigay ang cakra, at sa kanan naman ay gayundin ang triśūla.

Verse 37

मूल्यं दद्याद् वृषस्यापि तं वृषं च विसर्जयेत् / एकोद्दिष्टविधानेन स्वाहाकारेण वुद्धिमान्

Ang marunong ay dapat magbigay ng nararapat na halaga kahit para sa toro, at saka palayain ang torong iyon. Isagawa ito ayon sa ritong Ekoddiṣṭa, na may pagbigkas ng “svāhā.”

Verse 38

कुर्यादेकादशाहं च द्वादशाहं च यत्नतः / सपिण्डीकरणादर्वाक्कुर्याच्छ्राद्धानि षोडश

Dapat isagawa nang masikap ang ritwal sa ikalabing-isang araw at ang ritwal sa ikalabing-dalawang araw. At bago ang seremonyang sapīṇḍīkaraṇa, isagawa ang labing-anim na śrāddha.

Verse 39

ब्राह्मणान् भोजयित्वा तु पददानानि दापयेत् / कापोसोपरि संस्थाप्य ताम्रपात्रे तथाच्युतम्

Matapos pakainin ang mga Brāhmaṇa, ipagkaloob ang handog na may kaugnayan sa mga paa (sapin sa paa/pangangalaga sa paa). Ilagay ang bulak sa ibabaw, at ilagay rin ang alay sa isang sisidlang tanso, O Acyuta (Viṣṇu).

Verse 40

वस्त्रेणाच्छाद्य तत्रस्थमर्घं दद्याच्छुभैः फलैः / नावमिक्षुमयीं कृत्वा पट्टसूत्रेण वेष्टयेत्

Takpan ng tela ang handog na inilagay doon, at mag-alay ng argha (tubig na paggalang) kasama ng mga bungang mapalad. Pagkaraan, gumawa ng munting bangka mula sa tubo at itali ito ng matibay na sinulid.

Verse 41

कांस्यपात्रे घृतं स्थाप्य वैतरण्या निमित्ततः / नावारोहणं कुर्यात्पूजयेद्गरुडध्वजम्

Upang maging sanhi ng pagtawid sa Vaitaraṇī, ilagay ang ghee sa isang sisidlang tanso; pagkatapos ay isagawa ang ritwal ng pagsakay sa bangka at sambahin ang Panginoong may watawat na Garuḍa (Garuḍa-dhvaja).

Verse 42

आत्मवित्तानुसारेण तच्च दानमनन्तकम् / भवसागरमग्नानां शोकतापार्तिदुः खिनाम्

Kapag ang pag-aalay ng kaloob ay ibinigay ayon sa sariling kakayahan, ang kawanggawang iyon ay nagiging di-mauubos ang gantimpala—lalo na para sa mga nalulubog sa dagat ng samsara, pinahihirapan ng dalamhati, nag-aalab na pighati, pagdurusa, at lungkot.

Verse 43

धर्मप्लवविहीनानां तारको हि जनार्दनः / तिला लोहं हिरण्यं च कार्पासं लवणं तथा

Para sa mga walang balsa ng dharma, si Janārdana (Viṣṇu) ang tunay na tagapagligtas na nagtatawid. At para sa mga ritwal na tumutulong sa yumao, itinatakda rin ang mga handog gaya ng linga (sesame), bakal, ginto, bulak, at asin.

Verse 44

सप्तधान्यं क्षितिर्गावो ह्येकैकं पावनं स्मृतम् / तिलपात्राणि कुर्वीत शय्यादानं च दापयेत्

Ang pitong uri ng butil, ang lupa, at ang mga baka—bawat isa, kahit ihandog nang nag-iisa, ay inaalala bilang nakapagpapadalisay. Dapat maghanda ng mga sisidlang punô ng linga (sesame), at ipagkaloob din ang handog na kama.

Verse 45

दीनानाथविशिष्टेभ्यो दद्याच्छक्त्या च दक्षिणाम् / एवं यः कुरुते तार्क्ष्य पुत्रवानप्यपुत्रवान्

Ayon sa sariling kakayahan, maghandog ng dakṣiṇā (banal na handog na bayad) sa mga taong debotong nagtatanggol sa dukha at walang kalaban-laban. O Tārkṣya (Garuda), ang gumagawa nito—kahit may anak—ay nagiging gaya ng walang anak, sapagkat hindi niya natatamo ang bunga ng supling.

Verse 46

स सिद्धिं समवाप्नोति यथा ते ब्रह्मचारिणः / नित्यं नैमित्तिकं कुर्याद्यावज्जीवति मानवः

Natamo niya ang katuparang espirituwal na gaya ng mga disiplinadong brahmacārin. Kaya habang nabubuhay ang tao, dapat niyang patuloy na isagawa ang mga itinakdang ritwal na araw-araw (nitya) at yaong paminsan-minsan (naimittika).

Verse 47

यः कश्चित्क्रियते धर्मस्तत्फलं चाक्षयं भवेत् / तीर्थयात्राव्रतादीनां श्राद्धं संवत्सरस्य हि

Anumang gawang dharma na isinasagawa, ang bunga nito ay nagiging di-nasisira. Tunay nga, ang śrāddha na ginagawa para sa isang taon ay itinuturing na bunga ng paglalakbay sa mga banal na pook, mga panata (vrata), at iba pang katulad na pagsasanay-panrelihiyon.

Verse 48

देवतानां गुरूणां च मातापित्रोस्तथैव च / पुण्यं देयं प्रयत्नेन प्रत्यहं वर्धते खग

Sa mga Deva, sa mga guro, at gayundin sa ina at ama—ialay ang kabutihang-loob at merit sa taimtim na pagsisikap; araw-araw itong lumalago, O Ibon (Garuda).

Verse 49

अस्मिन्यज्ञेः हियः कश्चिद्भूरिदानं प्रयच्छति / तत्तस्य चाक्षयं सर्वं वेदिकायां यथा किल

Sa paghahandog na yajña na ito, sinumang magbigay ng saganang kaloob, ang lahat ng iyon ay nagiging di-nasisira para sa kanya, gaya ng pinatutunayan ng kaugalian, sa ibabaw ng banal na vedikā (altar).

Verse 50

यथा पूज्यतमा लोके यतयो ब्रह्मचारिणः / तथैव प्रतिपूज्यन्ते लोके सर्वे च नित्यशः

Kung paanong ang mga nagtalikod sa daigdig at ang mga mag-aaral na namumuhay sa brahmacarya ay itinuturing na pinakadapat parangalan sa mundo, gayon din ang lahat ng taong may kabutihang-asal ay palaging iginagalang at pinararangalan nang nararapat sa daigdig na ito.

Verse 51

वरदो ऽहं सदा तस्य चतुर्वक्त्रस्तथा हरः / ते यान्ति परमांल्लोकानिति सत्यं वचो मम

Ako’y laging tagapagkaloob ng biyaya sa gayong tao; gayon din si Brahmā na may apat na mukha at si Hara (Śiva). Mararating nila ang pinakadakilang mga daigdig—ito ang tunay kong salita.

Verse 52

उत्सृष्टो वृषभो यत्र पिबत्यपो जलाशये / शृङ्गेणालिखते वापि भूमिं नित्यं प्रहर्षितः

Sa pook na ang isang torong pinakawalan ay umiinom ng tubig sa imbakan, at sa palagiang kagalakan ay kinakamot pa ang lupa gamit ang sungay—ang gayong lugar ang inilalarawan sa bahaging ito.

Verse 53

पितॄणामन्नपानं च प्रभूतमुपतिष्ठति / पौर्णमास्याममायां वा तिलपात्राणि दापयेत्

Para sa mga Pitṛ (mga espiritu ng ninuno), nagiging sagana ang pagkain at inumin. Kaya sa araw ng kabilugan ng buwan o sa araw ng amāvasyā (bagong buwan), nararapat na magbigay-kawanggawa ng mga sisidlang may linga (sesame).

Verse 54

संक्रान्तीनां सहस्राणि सूर्यपर्वशतानि च / दत्त्वा यत्फलमाप्नोति तद्वै नीलविसर्जने

Ang bungang-kabutihang nakukuha sa pagbibigay sa isang libong Saṅkrānti at sa daan-daang araw ng pagdiriwang ng araw—yaon ding kaparehong merit ay nakakamit sa pag-aalay na tinatawag na Nīla-visarjana.

Verse 55

वत्सतर्यः प्रदातव्या ब्राह्मणेभ्यः पदानि च / तिलपात्राणि देयानि शिवभक्तद्विजेषु च

Dapat ipagkaloob bilang kawanggawa ang guya o batang-bakang isang taon sa mga brāhmaṇa, kasama ang panakip sa paa; at maghandog din ng mga sisidlang punô ng linga—lalo na sa mga dvija na brāhmaṇa na deboto ni Śiva.

Verse 56

उमामहेश्वरं चैकं परिधाप्य प्रिदापयेत् / अतसीपुष्पसङ्काशं पीतवाससमच्युतम्

Matapos bihisan nang wasto at pasiyahin ang iisang Panginoong Umā–Maheśvara (Śiva kasama si Umā), dapat ding bigyang-lugod si Acyuta (Viṣṇu), na nagniningning na gaya ng bulaklak na atasi at nakasuot ng dilaw na kasuotan.

Verse 57

ये नमस्यन्ति गोविन्दं न तेषां विद्यते भयम् / प्रेतत्वान्मोक्षमिच्छन्तो ये करिष्यन्ति सत्क्रियाम्

Ang mga yumuyuko kay Govinda ay walang takot. At ang mga, habang nasa kalagayang preta, nagnanais ng mokṣa at nagsasagawa ng wastong satkriyā (mga ritong panglibing), ay nagkakamit ng paglaya.

Verse 58

यास्यन्ति ते परांल्लोकानिति सत्यं वचो मम / एतत्ते सर्वमाख्यातं मया चैवोर्ध्वदैहिकम्

“Makakarating sila sa mga dakilang daigdig”—ito ang tunay kong salita. Kaya’t ipinaliwanag ko na sa iyo ang lahat, kabilang ang mga ritwal at tungkuling isinasagawa matapos ang kamatayan (ūrdhva-daihika).

Verse 59

यच्छ्रुत्वा सर्वपापेभ्यो मुच्यते नात्र संशयः / श्रुत्वा महात्म्यमतुलं गरुडो हर्षमागतः / मानुषाणां हितार्थाय पुनः प्रपच्छकेशवम्

Sa pagdinig nito, napapalaya ang tao mula sa lahat ng kasalanan—walang pag-aalinlangan. Nang marinig ang di-mapapantayang kadakilaan, napuspos ng galak si Garuḍa, at para sa kapakanan ng sangkatauhan ay muling nagtanong kay Keśava (Panginoong Viṣṇu).