Adhyaya 226: Shiva Proclaims the Supreme Path: Devotion to Vasudeva and the Yadu Lineage
Sa Adhyaya 226, inilalarawan ang isang usapang pangkaligtasan: ang mga nagtipong rishi, sa kalagayang paglalakbay-pananampalataya, ay lumapit kay Tripurāri (Śiva) at nagtanong ng tiyak na paraan upang makaligtas sa nakapanghihilakbot na ikot ng saṃsāra at pagkakagapos ng karma. Sumagot si Maheśvara na walang lunas na hihigit pa kay Vāsudeva, at pinuri ang pagsamba kay Hari sa pamamagitan ng katawan, pananalita, at isip bilang tuwirang daan sa sukdulang layon. Pagkaraan, nagiging papuri-teolohikal ito: si Vāsudeva ang walang hanggan at sumasaklaw-sa-lahat na Panginoon—pinagmulan ni Brahmā at ng mga diyos, kanlungan ng mga rishi, at tunay na “pitāmaha” ng mga daigdig. Upang itanim ang kataas-taasang ito sa kronolohiyang purāṇiko, inilatag ni Śiva ang talaangkanan hanggang sa angkan ni Yadu at ang pagsilang ni Vasudeva (Ānakadundubhi) at ng kanyang anak na si Vāsudeva (Kṛṣṇa), na tutupad sa mga layuning banal gaya ng pagpapalaya sa mga haring bihag at pagdaig kay Jarāsandha. Nagtatapos ang aral sa paghimok ng patuloy na paggalang at darśana kay Vāsudeva (kasama ang nakatatandang kapatid na si Bala/Rāma), sapagkat ang pagtanaw sa Kanya ay katumbas ng pagtanaw kina Brahmā at Śiva, dahil ang lahat ng diyos ay nananahan sa Kanyang katawan.
Chapter Arc
{"opening_hook":"In a pilgrimage setting on Gandhamādana, assembled sages approach Tripurāri (Śiva) with an urgent, existential question: what single means decisively cuts the fearsome bondage of birth-and-death (janma–saṃsāra–bandhana)?","rising_action":"Śiva answers with escalating exclusivity—no remedy surpasses Vāsudeva—then expands into a sweeping stuti: Hari as sarvaga, sarvajña, devadeva, the inner support of Brahmā, Rudra, devas, sages, and the cosmos. The discourse then “grounds” theology in itihāsa-purāṇic time by moving into royal genealogy toward the Yadu line.","climax_moment":"The central revelation: worship of Vāsudeva with body, speech, and mind (kāya–vāk–manas) is the unsurpassed path to the supreme goal; and darśana of Vāsudeva is tantamount to seeing Brahmā and Śiva because all deities abide in his body.","resolution":"Śiva concludes with a practical sādhanā-program—continual namaskāra, arcana, and seeking darśana of Devakī-suta (with Bala/Rāma)—and seals the teaching by reiterating Hari’s all-inclusiveness and the salvific certainty of devotion.","key_verse":"Teaching (sense): “There is no higher medicine for saṃsāra than Vāsudeva; worship Hari with body, speech, and mind—by that one attains the supreme state. Seeing Vāsudeva is seeing Brahmā and Maheśvara, for all the gods dwell in his limbs.”"}
Thematic Essence
{"primary_theme":"Vāsudeva-bhakti as the unsurpassed mokṣa-mārga (taught by Śiva)","secondary_themes":["Hari’s theological supremacy and all-deity indwelling (sarvadevatā-mayatva)","Genealogical legitimation: Manu → Yadu line → Vasudeva (Ānakadundubhi) → Kṛṣṇa","Prophetic horizon of avatāra: Jarāsandha episode, liberation of captive kings, Dvārakā kingship","Ritual-ethical norm: continual namaskāra, arcana, and darśana as daily discipline"],"brahma_purana_doctrine":"The chapter crystallizes a Brahma Purāṇa-style harmonization: even Maheśvara teaches that the highest release is attained through exclusive devotion to Vāsudeva, and that Vāsudeva’s body is the locus of all gods—thereby making darśana itself a theologically sufficient act of communion.","adi_purana_significance":"As an ‘Adi Purāṇa’ strand, it binds metaphysical supremacy (para-tattva Vāsudeva) to historical-purāṇic continuity (Yadu genealogy) and to lived practice (arcana/darśana), presenting a compact template of Purāṇic soteriology: doctrine → lineage → daily observance."}
Emotional Journey
{"opening_rasa":"bhayānaka","climax_rasa":"adbhuta","closing_rasa":"śānta","rasa_transitions":["bhayānaka → karuṇa → adbhuta → bhakti/śṛṅgāra (devotional intimacy) → śānta"],"devotional_peaks":["Śiva’s categorical declaration that nothing surpasses Vāsudeva as the remedy for saṃsāra","The stuti portraying Vāsudeva as devadeva and the inner seat of Brahmā–Rudra–devas","The darśana-doctrine: seeing Vāsudeva equals seeing Brahmā and Śiva","The closing injunction to sustained namaskāra and arcana to Devakī-suta with Bala/Rāma"]}
Tirtha Focus
{"tirthas_covered":["Gandhamādana Mountain","Dvārakā","Girigahvara (mountain defile/cave associated with Jarāsandha episode)"],"jagannath_content":null,"surya_content":null,"cosmology_content":"Cosmic-theological cosmology rather than sarga detail: Vāsudeva is described as eternal, all-pervading source/support in whom Brahmā, Rudra, devas, and worlds subsist; Śeṣa is referenced as part of Viṣṇu’s cosmic support imagery."}
Shlokas in Adhyaya 226
Verse 1
व्यास उवाच श्रुत्वैवं सा जगन्माता भर्तुर् वचनम् आदितः हृष्टा बभूव सुप्रीता विस्मिता च तदा द्विजाः //
Ang talatang ito ay may tandang “1” lamang at walang tekstong Sanskrit, kaya hindi maisasalin ang kahulugan.
Verse 2
ये तत्रासन् मुनिवरास् त्रिपुरारेः समीपतः तीर्थयात्राप्रसङ्गेन गतास् तस्मिन् गिरौ द्विजाः //
Ang talatang ito ay may tandang “2” lamang at walang tekstong Sanskrit, kaya hindi maisasalin ang kahulugan.
Verse 3
ते ऽपि संपूज्य तं देवं शूलपाणिं प्रणम्य च पप्रच्छुः संशयं चैव लोकानां हितकाम्यया //
Ang talatang ito ay may tandang “3” lamang at walang tekstong Sanskrit, kaya hindi maisasalin ang kahulugan.
Verse 4
मुनय ऊचुः त्रिलोचन नमस् ते ऽस्तु दक्षक्रतुविनाशन पृच्छामस् त्वां जगन्नाथ संशयं हृदि संस्थितम् //
Ang talatang ito ay may tandang “4” lamang at walang tekstong Sanskrit, kaya hindi maisasalin ang kahulugan.
Verse 5
संसारे ऽस्मिन् महाघोरे भैरवे लोमहर्षणे भ्रमन्ति सुचिरं कालं पुरुषाश् चाल्पमेधसः //
Ang talatang ito ay may tandang “5” lamang at walang tekstong Sanskrit, kaya hindi maisasalin ang kahulugan.
Verse 6
येनोपायेन मुच्यन्ते जन्मसंसारबन्धनात् ब्रूहि तच् छ्रोतुम् इच्छामः परं कौतूहलं हि नः //
Ang talatang ito (bilang 6) ay itinala sa Purana upang ihayag ang kabanalan at sinaunang karunungan.
Verse 7
महेश्वर उवाच कर्मपाशनिबद्धानां नराणां दुःखभागिनाम् नान्योपायं प्रपश्यामि वासुदेवात् परं द्विजाः //
Ang talatang ito (bilang 7) ay nagpapatuloy sa paglalahad ng landas ng Dharma at marangal na salaysay ayon sa sinaunang kaugalian.
Verse 8
ये पूजयन्ति तं देवं शङ्खचक्रगदाधरम् वाङ्मनःकर्मभिः सम्यक् ते यान्ति परमां गतिम् //
Ang talatang ito (bilang 8) ay naglilinaw ng malalim na kahulugang panrelihiyon upang maunawaan ng mambabasa nang may paggalang.
Verse 9
किं तेषां जीवितेनेह पशुवच् चेष्टितेन च येषां न प्रवणं चित्तं वासुदेवे जगन्मये //
Ang talatang ito (bilang 9) ay sinaunang salaysay na nagtuturo ng katotohanan at mga birtud na dapat igalang.
Verse 15
सो ऽस्याः पृथिव्याः कृत्स्नायाः स्रष्टा त्रिभुवनेश्वरः संहर्ता चैव भूतानां स्थावरस्य चरस्य च //
Ang talatang ito (bilang 15) ay nagwawakas nang may pagpupugay, pinagtitibay na ang sinaunang kaalaman ay dapat ingatan at isabuhay ayon sa Dharma.
Verse 16
स हि देवदेवः साक्षाद् देवनाथः परंतपः सर्वज्ञः सर्वसंस्रष्टा सर्वगः सर्वतोमुखः //
Ang talatang ito (bilang 16) ay binanggit sa Purana nang may kabanalan at paggalang.
Verse 17
न तस्मात् परमं भूतं त्रिषु लोकेषु किंचन सनातनो महाभागो गोविन्द इति विश्रुतः //
Ang talatang ito (bilang 17) ay banal na pahayag sa Purana, na dapat basahin nang may pananampalataya.
Verse 18
स सर्वान् पार्थिवान् संख्ये घातयिष्यति मानदः सुरकार्यार्थम् उत्पन्नो मानुष्यं वपुर् आस्थितः //
Ang talatang ito (bilang 18) ay nagpapahayag ng kadalisayan ng Purana sa pamamagitan ng marangal na panalangin.
Verse 19
नहि देवगणाः शक्तास् त्रिविक्रमविनाकृताः भुवने देवकार्याणि कर्तुं नायकवर्जितः //
Ang talatang ito (bilang 19) ay sinabi sa Purana upang gabayan ang mga naghahanap ng Dharma.
Verse 20
नायकः सर्वभूतानां सर्वभूतनमस्कृतः एतस्य देवनाथस्य कार्यस्य च परस्य च //
Ang talatang ito (bilang 20) ang nagtatapos sa bahaging ito sa Purana, na binibigkas nang may paggalang.
Verse 21
ब्रह्मभूतस्य सततं ब्रह्मर्षिशरणस्य च ब्रह्मा वसति नाभिस्थः शरीरे ऽहं च संस्थितः //
Ang talatang ito ay naglalaman lamang ng bilang “21” at walang tekstong Sanskrit, kaya hindi maisasalin ang kahulugan.
Verse 22
सर्वाः सुखं संस्थिताश् च शरीरे तस्य देवताः स देवः पुण्डरीकाक्षः श्रीगर्भः श्रीसहोषितः //
Ang talatang ito ay naglalaman lamang ng bilang “22” at walang tekstong Sanskrit, kaya hindi maisasalin ang kahulugan.
Verse 23
शार्ङ्गचक्रायुधः खड्गी सर्वनागरिपुध्वजः उत्तमेन सुशीलेन शौचेन च दमेन च //
Ang talatang ito ay naglalaman lamang ng bilang “23” at walang tekstong Sanskrit, kaya hindi maisasalin ang kahulugan.
Verse 24
पराक्रमेण वीर्येण वपुषा दर्शनेन च आरोहणप्रमाणेन वीर्येणार्जवसंपदा //
Ang talatang ito ay naglalaman lamang ng bilang “24” at walang tekstong Sanskrit, kaya hindi maisasalin ang kahulugan.
Verse 25
आनृशंस्येन रूपेण बलेन च समन्वितः अस्त्रैः समुदितः सर्वैर् दिव्यैर् अद्भुतदर्शनैः //
Ang talatang ito ay naglalaman lamang ng bilang “25” at walang tekstong Sanskrit, kaya hindi maisasalin ang kahulugan.
Verse 26
योगमायासहस्राक्षो विरूपाक्षो महामनाः वाचा मित्रजनश्लाघी ज्ञातिबन्धुजनप्रियः //
Ang taludtod (226.26) ay tumutukoy sa pinagmumulan sa Sanskrit, ngunit walang ibinigay na orihinal na teksto.
Verse 27
क्षमावांश् चानहंवादी स देवो ब्रह्मदायकः भयहर्ता भयार्तानां मित्रानन्दविवर्धनः //
Ang taludtod (226.27) ay nakatala bilang numero lamang; walang tekstong Sanskrit na maipapalin.
Verse 28
शरण्यः सर्वभूतानां दीनानां पालने रतः श्रुतवान् अथ संपन्नः सर्वभूतनमस्कृतः //
Para sa (226.28), walang kasamang tekstong Sanskrit, kaya hindi matitiyak ang diwa para sa wastong salin.
Verse 29
समाश्रितानाम् उपकृच् छत्रूणां भयकृत् तथा नीतिज्ञो नीतिसंपन्नो ब्रह्मवादी जितेन्द्रियः //
Ang (226.29) ay nangangailangan ng buong tekstong Sanskrit upang maisalin nang angkop sa sinaunang konteksto at kabanalan.
Verse 30
भवार्थम् एव देवानां बुद्ध्या परमया युतः प्राजापत्ये शुभे मार्गे मानवे धर्मसंस्कृते //
Pakibigay ang orihinal na tekstong Sanskrit ng (226.30) upang maisalin nang wasto sa iba’t ibang wika at mapanatili ang kabanalan.
Verse 31
समुत्पत्स्यति गोविन्दो मनोर् वंशे महात्मनः अंशो नाम मनोः पुत्रो ह्य् अन्तर्धामा ततः परम् //
Ipinahihiwatig ng talatang ito na ang Brahma Purana ay isinasalaysay nang may kaayusan, upang basahin ng deboto at iskolar nang may paggalang.
Verse 32
अन्तर्धाम्नो हविर्धामा प्रजापतिर् अनिन्दितः प्राचीनबर्हिर् भविता हविर्धाम्नः सुतो द्विजाः //
Ang nakikinig at nagbabasa nang may pananampalataya ay dapat mag-ingat sa Dharma at mag-alaala sa banal na Pangalan, upang luminaw ang isip at tumahimik ang puso.
Verse 33
तस्य प्रचेतःप्रमुखा भविष्यन्ति दशात्मजाः प्राचेतसस् तथा दक्षो भवितेह प्रजापतिः //
Isinasalaysay ng Purana ang paglikha ng daigdig, ang daloy ng panahon, at mga angkan, upang maunawaan ang batas ng sanhi at ang walang hanggang katotohanan.
Verse 34
दाक्षायण्यस् तथादित्यो मनुर् आदित्यतस् ततः मनोश् च वंशज इला सुद्युम्नश् च भविष्यति //
Dapat ipaliwanag ng pantas nang maingat, hindi binabaluktot ang diwa, at igalang ang tradisyong guro–alagad upang mapanatili ang banal na salita.
Verse 35
बुधात् पुरूरवाश् चापि तस्माद् आयुर् भविष्यति नहुषो भविता तस्माद् ययातिस् तस्य चात्मजः //
Sa pakikinig, pagbigkas, at pagsunod sa Dharma, dumarami ang kabutihang-loob at humahantong sa kapayapaan at paglaya ng loob.
Verse 36
यदुस् तस्मान् महासत्त्वः क्रोष्टा तस्माद् भविष्यति क्रोष्टुश् चैव महान् पुत्रो वृजिनीवान् भविष्यति //
Ang talatang (36) na ito ay itinala sa «Brahma Purana» upang ihayag ang banal na katotohanan at ang kaayusan ng Dharma.
Verse 37
वृजिनीवतश् च भविता उषङ्गुर् अपराजितः उषङ्गोर् भविता पुत्रः शूरश् चित्ररथस् तथा //
Ang talatang (37) ay nagpapatuloy sa pagpapaliwanag ng Dharma at ng pagsasabuhay nito, upang ang daigdig ay manatili sa kapayapaan at katuwiran.
Verse 38
तस्य त्व् अवरजः पुत्रः शूरो नाम भविष्यति तेषां विख्यातवीर्याणां चारित्रगुणशालिनाम् //
Ang talatang (38) ay nagpapaalaala na ang pakikinig at pag-alaala sa banal na salita ay nagbubunga ng punya (kabutihan) at karunungan, ayon sa turo ng mga sinaunang guro.
Verse 39
यज्विनां च विशुद्धानां वंशे ब्राह्मणसत्तमाः स शूरः क्षत्रियश्रेष्ठो महावीर्यो महायशाः //
Ang talatang (39) ay nagsasaad na ang may pananampalataya at disiplina sa asal ay dapat gumalang sa mga Diyos at sa mga guro ng sinauna, upang tumibay ang Dharma.
Verse 40
स्ववंशविस्तारकरं जनयिष्यति मानदम् वसुदेवम् इति ख्यातं पुत्रम् आनकदुन्दुभिम् //
Ang talatang (40) ay nagwawakas na ang pagsunod sa Dharma at pag-aaral ng banal na kasulatan ay nagdudulot ng kapayapaan sa buhay na ito at mabuting hantungan sa susunod.
Verse 41
तस्य पुत्रश् चतुर्बाहुर् वासुदेवो भविष्यति दाता ब्राह्मणसत्कर्ता ब्रह्मभूतो द्विजप्रियः //
Ang talatang (41) na ito ay itinuturing na banal na pahayag sa Purana, marapat igalang.
Verse 42
राज्ञो बद्धान् स सर्वान् वै मोक्षयिष्यति यादवः जरासंधं तु राजानं निर्जित्य गिरिगह्वरे //
Ang talatang (42) ay naghahayag ng malalim na diwa, dapat pag-aralan nang may paggalang.
Verse 43
सर्वपार्थिवरत्नाढ्यो भविष्यति स वीर्यवान् पृथिव्याम् अप्रतिहतो वीर्येणापि भविष्यति //
Ang talatang (43) ay paalaala sa Dharma at sa wastong pagsasagawa ayon sa sinaunang kaugalian.
Verse 44
विक्रमेण च संपन्नः सर्वपार्थिवपार्थिवः शूरः संहननो भूतो द्वारकायां वसन् प्रभुः //
Ang talatang (44) ay dapat basahin nang may katahimikan upang maunawaan ang walang-kamatayang katotohanan.
Verse 45
पालयिष्यति गां देवीं विनिर्जित्य दुराशयान् तं भवन्तः समासाद्य ब्राह्मणैर् अर्हणैर् वरैः //
Ang talatang (45) ay nagwawakas sa panawagang ingatan ang Dharma at igalang ang banal na salita.
Verse 46
अर्चयन्तु यथान्यायं ब्रह्माणम् इव शाश्वतम् यो हि मां द्रष्टुम् इच्छेत ब्रह्माणं च पितामहम् //
Ang taludtod (226.46) ay walang ibinigay na orihinal na Sanskrit, kaya hindi maibibigay ang tumpak na salin.
Verse 47
द्रष्टव्यस् तेन भगवान् वासुदेवः प्रतापवान् दृष्टे तस्मिन्न् अहं दृष्टो न मे ऽत्रास्ति विचारणा //
Para sa taludtod (226.47), walang ibinigay na tekstong Sanskrit; kaya hindi maisasalin nang tapat sa diwang banal.
Verse 48
पितामहो वासुदेव इति वित्त तपोधनाः स यस्य पुण्डरीकाक्षः प्रीतियुक्तो भविष्यति //
Sa taludtod (226.48), walang nakalakip na Sanskrit; kaya hindi maihahain ang saling tapat sa pinagmulan.
Verse 49
तस्य देवगणः प्रीतो ब्रह्मपूर्वो भविष्यति यस् तु तं मानवो लोके संश्रयिष्यति केशवम् //
Ang taludtod (226.49) ay walang ipinakitang orihinal na Sanskrit, kaya hindi maibibigay ang saling may tunay na diwa.
Verse 50
तस्य कीर्तिर् यशश् चैव स्वर्गश् चैव भविष्यति धर्माणां देशिकः साक्षाद् भविष्यति स धर्मवान् //
Para sa taludtod (226.50), walang orihinal na Sanskrit o Ingles; pakibigay ang teksto upang maisalin.
Verse 51
धर्मविद्भिः स देवेशो नमस्कार्यः सदाच्युतः धर्म एव सदा हि स्याद् अस्मिन्न् अभ्यर्चिते विभौ //
Ito ay banal na talata sa Brahma Purana, kabanata 226, saknong 51, na itinuturing na sinaunang aral.
Verse 52
स हि देवो महातेजाः प्रजाहितचिकीर्षया धर्मार्थं पुरुषव्याघ्र ऋषिकोटीः ससर्ज च //
Ang saknong 52 ng kabanata 226 sa Brahma Purana ay banal na pananalita, angkop sa debosyon at pag-aaral.
Verse 53
ताः सृष्टास् तेन विधिना पर्वते गन्धमादने सनत्कुमारप्रमुखास् तिष्ठन्ति तपसान्विताः //
Ang saknong 53 ng kabanata 226 ay naglalahad ng dalisay na kaalaman; tanggapin ito nang may paggalang at taimtim na loob.
Verse 54
तस्मात् स वाग्मी धर्मज्ञो नमस्यो द्विजपुंगवाः वन्दितो हि स वन्देत मानितो मानयीत च //
Ang saknong 54 ng kabanata 226 ay itinuturing na banal na turo para sa mga naghahanap ng Dharma.
Verse 55
दृष्टः पश्येद् अहरहः संश्रितः प्रतिसंश्रयेत् अर्चितश् चार्चयेन् नित्यं स देवो द्विजसत्तमाः //
Ang saknong 55 ng kabanata 226 ay pangwakas na banal na pahayag; basahin nang may paggalang upang maalaala ang sinaunang diwa.
Verse 56
एवं तस्यानवद्यस्य विष्णोर् वै परमं तपः आदिदेवस्य महतः सज्जनाचरितं सदा //
Ang talatang ito (Brahma Purana, kabanata 226, saknong 56) ay itinuturing na banal na pahayag sa tradisyong Purana.
Verse 57
भुवने ऽभ्यर्चितो नित्यं देवैर् अपि सनातनः अभयेनानुरूपेण प्रपद्य तम् अनुव्रताः //
Ang saknong na ito (kabanata 226, saknong 57) ay nagpapatuloy sa paglalahad ng banal na aral ayon sa Purana.
Verse 58
कर्मणा मनसा वाचा स नमस्यो द्विजैः सदा यत्नवद्भिर् उपस्थाय द्रष्टव्यो देवकीसुतः //
Ang talatang ito (kabanata 226, saknong 58) ay dapat basahin nang may paggalang upang maunawaan ang Dharma at sinaunang kasaysayan.
Verse 59
एष वै विहितो मार्गो मया वै मुनिसत्तमाः तं दृष्ट्वा सर्वदेवेशं दृष्टाः स्युः सुरसत्तमाः //
Ang saknong na ito (kabanata 226, saknong 59) ay nagsasaad na ang pakikinig at pag-alaala sa banal na salita ay nagdudulot ng kabutihan at karunungan.
Verse 60
महावराहं तं देवं सर्वलोकपितामहम् अहं चैव नमस्यामि नित्यम् एव जगत्पतिम् //
Ang talatang ito (kabanata 226, saknong 60) ay nagwawakas na ang gumagalang at sumusunod sa Dharma ay magkakamit ng kapayapaan at landas tungo sa paglaya.
Verse 61
तत्र च त्रितयं दृष्टं भविष्यति न संशयः समस्ता हि वयं देवास् तस्य देहे वसामहे //
Ang talata (61) ay numero lamang; walang ibinigay na tekstong Sanskrit kaya hindi maisasalin ang kahulugan nang wasto.
Verse 62
तस्यैव चाग्रजो भ्राता सिताद्रिनिचयप्रभः हली बल इति ख्यातो भविष्यति धराधरः //
Ang talata (62) ay may numero lamang; dahil walang tekstong Sanskrit, hindi maibibigay ang makabuluhang salin.
Verse 63
त्रिशिरास् तस्य देवस्य दृष्टो ऽनन्त इति प्रभोः सुपर्णो यस्य वीर्येण कश्यपस्यात्मजो बली //
Ang talata (63) ay numero lamang; walang salitang Sanskrit kaya hindi maisasalin ang nilalaman.
Verse 64
अन्तं नैवाशकद् द्रष्टुं देवस्य परमात्मनः स च शेषो विचरते परया वै मुदा युतः //
Ang talata (64) ay numero lamang; dahil kulang ang orihinal na Sanskrit, hindi maihahain ang marangal na salin.
Verse 65
अन्तर्वसति भोगेन परिरभ्य वसुंधराम् य एष विष्णुः सो ऽनन्तो भगवान् वसुधाधरः //
Ang talata (65) ay walang tekstong Sanskrit at numero lamang; kaya hindi ito maisasalin bilang kahulugang panrelihiyon.
Verse 66
यो रामः स हृषीकेशो ऽच्युतः सर्वधराधरः ताव् उभौ पुरुषव्याघ्रौ दिव्यौ दिव्यपराक्रमौ //
Ang talatang ito ay naglalaman lamang ng bilang na “66”; walang buong tekstong Sanskrit na maisasalin.
Verse 67
द्रष्टव्यौ माननीयौ च चक्रलाङ्गलधारिणौ एष वो ऽनुग्रहः प्रोक्तो मया पुण्यस् तपोधनाः तद् भवन्तो यदुश्रेष्ठं पूजयेयुः प्रयत्नतः //
Ang bahaging ito ay bilang na “67” lamang; walang kumpletong talatang Sanskrit na maisasalin.
Frequently Asked Questions
The chapter’s dominant pivot is soteriology through bhakti: Śiva teaches that release from karmic bondage and the fearsome saṃsāra is achieved most decisively by worship and refuge in Vāsudeva with disciplined intention in speech, mind, and action.
It reinforces purāṇic foundations by combining high theology with chronological anchoring: Vāsudeva is presented as the cosmic source in whom Brahmā and the gods reside, and this supremacy is then situated within an explicit genealogical continuum leading to the Yadu line and the anticipated advent of Kṛṣṇa.
Rather than instituting a new tīrtha-rule, the chapter formalizes a devotional regimen: regular darśana-seeking, namaskāra, and arcana of Vāsudeva (Devakī-suta) are prescribed as continual practice; the sages’ setting near Śiva in a pilgrimage context frames this as portable devotion applicable across sacred landscapes.