Parīkṣit’s Inquiry into Vṛtrāsura’s Bhakti and the Beginning of Citraketu’s Trial
स्तनद्वयं कुङ्कुमपङ्कमण्डितं निषिञ्चती साञ्जनबाष्पबिन्दुभि: । विकीर्य केशान् विगलत्स्रज: सुतं शुशोच चित्रं कुररीव सुस्वरम् ॥ ५३ ॥
stana-dvayaṁ kuṅkuma-paṅka-maṇḍitaṁ niṣiñcatī sāñjana-bāṣpa-bindubhiḥ vikīrya keśān vigalat-srajaḥ sutaṁ śuśoca citraṁ kurarīva susvaram
Ang kuwintas ng mga bulaklak na nagpapalamuti sa ulo ng Reyna ay nahulog, at ang kanyang buhok ay nagulo. Ang mga pumapatak na luha ay tumunaw sa kolorete ng kanyang mga mata at bumasa sa kanyang dibdib, na natatakpan ng pulbos na kunkuma. Habang siya ay nagdadalamhati sa pagkawala ng kanyang anak, ang kanyang malakas na pag-iyak ay kahawig ng matamis na tunog ng ibong kurarī.
This verse depicts the queen’s intense, bodily visible sorrow—showing how material attachment naturally produces overwhelming grief when separation comes.
The kurarī is known for a piercing, plaintive cry; the comparison highlights the queen’s sweet yet heartbreaking lamentation as she mourns her son.
It reminds a reader that grief is a natural outcome of deep attachment; Bhagavatam uses such scenes to turn the mind toward detachment and refuge in bhakti as the lasting support.