Srimad Bhagavatam — Shashtha Skandha, Shloka 29
Vṛtrāsura Instructs Indra on Providence and Devotion; The Slaying of Vṛtrāsura
महाप्राणो महावीर्यो महासर्प इव द्विपम् । कृत्वाधरां हनुं भूमौ दैत्यो दिव्युत्तरां हनुम् । नभोगम्भीरवक्त्रेण लेलिहोल्बणजिह्वया ॥ २७ ॥ दंष्ट्राभि: कालकल्पाभिर्ग्रसन्निव जगत्त्रयम् । अतिमात्रमहाकाय आक्षिपंस्तरसा गिरीन् ॥ २८ ॥ गिरिराट् पादचारीव पद्भ्यां निर्जरयन् महीम् । जग्रास स समासाद्य वज्रिणं सहवाहनम् ॥ २९ ॥
mahā-prāṇo mahā-vīryo mahā-sarpa iva dvipam kṛtvādharāṁ hanuṁ bhūmau daityo divy uttarāṁ hanum
Si Vṛtrāsura ay napakalakas at napakatapang. Inilapat niya ang ibabang panga sa lupa at itinaas ang itaas na panga hanggang langit. Ang kanyang bibig ay malalim na gaya ng kalangitan, at ang dila’y kumikilos na parang dambuhalang ahas. Sa mga pangil na nakakatakot na tila kamatayan, wari’y lalamunin niya ang tatlong daigdig. Sa napakalaking anyo, pinayanig niya ang mga bundok at dinurog ang lupa sa kanyang mga paa, na para bang ang Himalaya ay naglalakad. Pagdating niya kay Indra, nilamon niya si Indra at ang sasakyang si Airāvata, gaya ng malaking sawa na lumulunok ng elepante.
FAQs
In this verse, Śukadeva describes Vṛtrāsura advancing with overwhelming force and seizing Indra, even taking him along with his mount, showing the terrifying momentum of the battle.
The comparison highlights Vṛtrāsura’s immense size and unstoppable power—so heavy that his steps seem to grind the earth, and so formidable that even Indra is caught.
It reminds a reader that apparent worldly power can be swiftly overturned; therefore one should cultivate humility and take shelter of the Supreme rather than relying on position or strength.