Adhyaya 7

Verse 1

श्रीशुक उवाच भरतस्तु महाभागवतो यदा भगवतावनितलपरिपालनाय सञ्चिन्तितस्तदनुशासनपर: पञ्चजनीं विश्वरूपदुहितरमुपयेमे ॥ १ ॥

Sinabi ni Śrī Śuka: Mahal na Hari, si Bharata Mahārāja ay isang mahā-bhāgavata, ang pinakadakilang deboto. Nang pasiyahan ng kanyang ama na iluklok siya sa trono upang pangalagaan ang daigdig, namuno si Bharata ayon sa utos ng ama. Habang pinamumunuan ang buong mundo, sinunod niya ang tagubilin ng ama at pinakasalan si Pañcajanī, anak na babae ni Viśvarūpa.

Verse 2

तस्यामु ह वा आत्मजान् कार्त्स्‍न्येनानुरूपानात्मन: पञ्च जनयामास भूतादिरिव भूतसूक्ष्माणि सुमतिं राष्ट्रभृतं सुदर्शनमावरणं धूम्रकेतुमिति ॥ २ ॥

Gaya ng huwad na ego na lumilikha ng maseselang bagay ng pandama, si Mahārāja Bharata ay nagkaanak ng limang anak na lalaking kaayon niya sa sinapupunan ng kanyang asawang si Pañcajanī: Sumati, Rāṣṭrabhṛta, Sudarśana, Āvaraṇa, at Dhūmraketu.

Verse 3

अजनाभं नामैतद्वर्षं भारतमिति यत आरभ्य व्यपदिशन्ति ॥ ३ ॥

Noon, ang lupaing ito ay tinatawag na Ajanābha-varṣa; ngunit mula nang magsimula ang paghahari ni Mahārāja Bharata, ito’y nakilala bilang Bhārata-varṣa.

Verse 4

स बहुविन्महीपति: पितृपितामहवदुरुवत्सलतया स्वे स्वे कर्मणि वर्तमाना: प्रजा: स्वधर्ममनुवर्तमान: पर्यपालयत् ॥ ४ ॥

Si Mahārāja Bharata ay isang haring lubhang marunong at bihasa sa daigdig. Siya mismo’y matatag sa sariling tungkulin, pinananatili ang mamamayan sa kani-kanilang svadharma, at pinamahalaan sila nang may pag-aarugang tulad ng ama at lolo.

Verse 5

ईजे च भगवन्तं यज्ञक्रतुरूपं क्रतुभिरुच्चावचै: श्रद्धयाऽऽहृताग्निहोत्रदर्शपूर्णमासचातुर्मास्यपशुसोमानां प्रकृतिविकृतिभिरनुसवनं चातुर्होत्रविधिना ॥ ५ ॥

Sa dakilang pananampalataya, sinamba ni Haring Bharata ang Bhagavān bilang anyo ng yajña at kratu sa iba’t ibang handog: agni-hotra, darśa, pūrṇamāsa, cāturmāsya, paśu-yajña, at soma-yajña. Minsan ganap, minsan bahagya, ngunit sa lahat ay mahigpit na sinunod ang tuntuning cāturhotra. Sa gayon niya sinamba ang Kataas-taasang Panginoon.

Verse 6

सम्प्रचरत्सु नानायागेषु विरचिताङ्गक्रियेष्वपूर्वं यत्तत्क्रियाफलं धर्माख्यं परे ब्रह्मणि यज्ञपुरुषे सर्वदेवतालिङ्गानां मन्त्राणामर्थनियामकतया साक्षात्कर्तरि परदेवतायां भगवति वासुदेव एव भावयमान आत्मनैपुण्यमृदितकषायो हवि:ष्वध्वर्युभिर्गृह्यमाणेषु स यजमानो यज्ञभाजो देवांस्तान् पुरुषावयवेष्वभ्यध्यायत् ॥ ६ ॥

Matapos isagawa ang mga kaukulang bahagi ng iba’t ibang yajña, inialay ni Mahārāja Bharata ang bunga ng mga gawa—na tinatawag na dharma—sa Parabrahman, sa Yajña-Puruṣa, sa mismong Bhagavān Vāsudeva, ang Kataas-taasang Diyos na tuwirang namamahala sa kahulugan ng mga mantra. Sa ganitong bhāva, napawi sa kanya ang mga dungis ng materya gaya ng pagkakapit, pita, at kasakiman. Nang ihahandog na ng mga adhvaryu ang havis sa apoy, naunawaan ng yajamāna na si Bharata na ang alay sa mga deva ay tunay na alay sa iba’t ibang sangkap ng katawan ni Vāsudeva; si Indra ay Kanyang bisig at si Sūrya ay Kanyang mata.

Verse 7

एवं कर्मविशुद्ध्या विशुद्धसत्त्वस्यान्तर्हृदयाकाशशरीरे ब्रह्मणि भगवति वासुदेवे महापुरुषरूपोपलक्षणे श्रीवत्सकौस्तुभवनमालारिदरगदादिभिरुपलक्षिते निजपुरुषहृल्लिखितेनात्मनि पुरुषरूपेण विरोचमान उच्चैस्तरां भक्तिरनुदिनमेधमानरयाजायत ॥ ७ ॥

Sa ganitong paraan, dahil sa paglilinis ng mga gawa, naging ganap na dalisay ang puso ni Maharaja Bharata. Ang kanyang debosyon kay Vāsudeva Śrī Kṛṣṇa—na nahahayag bilang Brahman, Paramātmā, at Kataas-taasang Purusha—ay lumago araw-araw. Lagi niyang ninanamnam sa puso ang anyo ng Panginoon na may Śrīvatsa, hiyas na Kaustubha, kuwintas ng bulaklak, at may hawak na kabibe, disk, pamalo, at lotus.

Verse 8

एवं वर्षायुतसहस्रपर्यन्तावसितकर्मनिर्वाणावसरोऽधिभुज्यमानं स्वतनयेभ्यो रिक्थं पितृपैतामहं यथादायं विभज्य स्वयं सकलसम्पन्निकेतात्स्वनिकेतात् पुलहाश्रमं प्रवव्राज ॥ ८ ॥

Kaya nangyari, nang matapos ang takdang panahon ng pagtamasa ng kayamanan—isang libo na ulit ng sampung libong taon—dumating ang oras na lisanin ni Maharaja Bharata ang buhay-pamilya. Ipinamahagi niya sa mga anak ang minanang yaman ayon sa nararapat, at iniwan ang tahanang hitik sa karangyaan upang magtungo sa Pulahāśrama (sa Hardwar).

Verse 9

यत्र ह वाव भगवान् हरिरद्यापि तत्रत्यानां निजजनानां वात्सल्येन सन्निधाप्यत इच्छारूपेण ॥ ९ ॥

Sa Pulahāśrama, ang Bhagavān Hari ay hanggang ngayon, dahil sa Kanyang mapag-arugang pag-ibig sa Kanyang mga deboto, ay nagpapakita ng Kanyang presensya ayon sa kanilang hangarin at nagbibigay ng darśana.

Verse 10

यत्राश्रमपदान्युभयतोनाभिभिर्दृषच्चक्रैश्चक्रनदी नाम सरित्प्रवरा सर्वत: पवित्रीकरोति ॥ १० ॥

Sa Pulahāśrama ay may pangunahing ilog na tinatawag na Cakra-nadī, na nagpapabanal sa lahat ng dako sa pamamagitan ng mga śālagrāma-śilā (banal na bato) na matatagpuan doon. Sa bawat bato ay makikita, sa itaas at ibaba, ang mga bilog na tanda na tila pusod.

Verse 11

तस्मिन् वाव किल स एकल: पुलहाश्रमोपवने विविधकुसुमकिसलयतुलसिकाम्बुभि: कन्दमूलफलोपहारैश्च समीहमानो भगवत आराधनं विविक्त उपरतविषयाभिलाष उपभृतोपशम: परां निर्वृतिमवाप ॥ ११ ॥

Sa mga hardin ng Pulahāśrama, namuhay mag-isa si Maharaja Bharata. Nangalap siya ng sari-saring bulaklak, malalambot na usbong, mga dahon ng tulasī, tubig ng Ilog Cakra-nadī, at iba’t ibang ugat, bunga, at bumbilya, at inialay ang mga ito kay Bhagavān Vāsudeva sa tahimik na pagsamba. Nawala ang pagnanasa sa makamundong aliw; naging ganap na payapa ang puso, at sa pagiging matatag sa bhakti, natamo niya ang pinakamataas na kagalakang espirituwal.

Verse 12

तयेत्थमविरतपुरुषपरिचर्यया भगवति प्रवर्धमानानुरागभरद्रुतहृदयशैथिल्य: प्रहर्षवेगेनात्मन्युद्भ‍िद्यमानरोमपुलककुलक औत्कण्ठ्यप्रवृत्तप्रणयबाष्पनिरुद्धावलोकनयन एवं निजरमणारुणचरणारविन्दानुध्यानपरिचितभक्तियोगेन परिप्लुतपरमाह्लादगम्भीरहृदयह्रदावगाढधिषणस्तामपि क्रियमाणां भगवत्सपर्यां न सस्मार ॥ १२ ॥

Sa ganitong paraan, ang dakilang deboto na si Mahārāja Bharata ay walang patid na naglilingkod sa Panginoon. Lalong lumago ang kanyang pag-ibig kay Vāsudeva, Śrī Kṛṣṇa, hanggang sa matunaw ang kanyang puso; kaya unti-unting nawala ang pagkakapit niya sa mga tungkuling ayon sa mga alituntunin. Tumayo ang balahibo sa kanyang katawan, lumitaw ang mga tanda ng banal na pagkalugod, at umagos ang mga luha ng pag-ibig kaya wala siyang makita. Palagi niyang ninilay ang mapulang lotus na mga paa ng Panginoon; ang kanyang puso ay parang lawa na napuno ng tubig ng espirituwal na kaligayahan, at nang malubog ang isip doon, nalimutan niya maging ang reguladong pagsamba na ginagawa niya.

Verse 13

इत्थं धृतभगवद्‌व्रत ऐणेयाजिनवाससानुसवनाभिषेकार्द्रकपिशकुटिलजटाकलापेन च विरोचमान: सूर्यर्चा भगवन्तं हिरण्मयं पुरुषमुज्जिहाने सूर्यमण्डलेऽभ्युपतिष्ठन्नेतदु होवाच ॥ १३ ॥

Sa ganitong paraan, si Mahārāja Bharata na matatag sa panatang inialay sa Bhagavān ay napakaganda ng anyo. Nakasuot siya ng balat ng usa, at dahil naliligo siya nang tatlong ulit bawat araw, ang kanyang kayumangging kulot na mga jata ay basâ at lalong kumikislap. Sa pagsikat ng araw, sinamba niya si Bhagavān Nārāyaṇa—ang ginintuang Puruṣa na nananahan sa bilog ng araw—sa pamamagitan ng mga himno ng Ṛg Veda, at binigkas ang sumusunod na talata.

Verse 14

परोरज: सवितुर्जातवेदो देवस्य भर्गो मनसेदं जजान । सुरेतसाद: पुनराविश्य चष्टे हंसं गृध्राणं नृषद्रिङ्गिरामिम: ॥ १४ ॥

“Ang Kataas-taasang Persona ng Diyos ay nasa dalisay na kabutihan. Pinapaliwanag Niya ang buong sansinukob at ipinagkakaloob ang mga pagpapala sa Kanyang mga deboto. Mula sa sarili Niyang espirituwal na kapangyarihan nilikha Niya ang mundong ito; at ayon sa Kanyang kalooban, pumasok Siya rito bilang Paramātmā at sa pamamagitan ng iba’t ibang śakti ay inaalalayan ang lahat ng nilalang na naghahangad ng materyal na pag-enjoy. Nagpupugay ako sa Panginoon, ang tagapagkaloob ng talino.”