Rāhu, Eclipses, Antarikṣa, and the Seven Subterranean Heavens
Bila-svarga
ततोऽधस्तात्तलातले मयो नाम दानवेन्द्रस्त्रिपुराधिपतिर्भगवता पुरारिणा त्रिलोकीशं चिकीर्षुणा निर्दग्धस्वपुरत्रयस्तत्प्रसादाल्लब्धपदो मायाविनामाचार्यो महादेवेन परिरक्षितो विगतसुदर्शनभयो महीयते ॥ २८ ॥
tato ’dhastāt talātale mayo nāma dānavendras tri-purādhipatir bhagavatā purāriṇā tri-lokī-śaṁ cikīrṣuṇā nirdagdha-sva-pura-trayas tat-prasādāl labdha-pado māyāvinām ācāryo mahādevena parirakṣito vigata-sudarśana-bhayo mahīyate.
Sa ibaba ng Sutala ay ang Talātala, na pinamumunuan ng haring Dānava na si Maya, panginoon ng Tripura. Para sa kapakanan ng tatlong daigdig, minsang sinunog ni Śiva na tinatawag na Tripurāri ang tatlong kaharian ni Maya; ngunit nang maglaon, nang siya’y kinalugdan, ibinalik din ang kanyang kaharian. Mula noon, pinangangalagaan si Maya ni Mahādeva kaya nagkakamali siyang isipin na di niya kailangang matakot sa Sudarśana-cakra ni Bhagavān.
Maya is described as a Daitya/Dānava king, the lord of Tripura, famed as the foremost teacher of those who wield māyā (illusion), residing in Talātala under Lord Śiva’s protection.
It indicates that by Lord Śiva’s special protection and favor, Maya lives in Talātala without fear of Viṣṇu’s Sudarśana disc, emphasizing the power of divine shelter granted by Mahādeva.
The verse highlights that protection and honor come from higher shelter and grace; it encourages seekers to take refuge in the Lord (and the Lord’s devotees) rather than relying on one’s own “māyā” or worldly power.