Shloka 34
Nābhāga’s Inheritance, Śiva’s Verdict, and the Rise of Ambarīṣa—Prelude to Durvāsā’s Offense
गवां रुक्मविषाणीनां रूप्याङ्घ्रीणां सुवाससाम् । पय:शीलवयोरूपवत्सोपस्करसम्पदाम् ॥ ३३ ॥ प्राहिणोत् साधुविप्रेभ्यो गृहेषु न्यर्बुदानि षट् । भोजयित्वा द्विजानग्रे स्वाद्वन्नं गुणवत्तमम् ॥ ३४ ॥ लब्धकामैरनुज्ञात: पारणायोपचक्रमे । तस्य तर्ह्यतिथि: साक्षाद् दुर्वास भगवानभूत् ॥ ३५ ॥
gavāṁ rukma-viṣāṇīnāṁ rūpyāṅghrīṇāṁ suvāsasām payaḥśīla-vayo-rūpa- vatsopaskara-sampadām
Pagkaraan nito, pinasaya ni Mahārāja Ambarīṣa ang lahat ng panauhing dumating sa kanyang tahanan, lalo na ang mga banal na brāhmaṇa. Nagkaloob siya ng animnapung krore na baka na ang mga sungay ay balot sa ginto at ang mga kuko ay balot sa pilak; lahat ay may magagandang kasuotan, punô ang mga suso ng gatas, maamo ang ugali, bata at marikit, at may kasamang mga guya. Matapos ang pagkakaloob na ito, una niyang pinakain ang mga brāhmaṇa ng pinakamainam at masarap na pagkain; nang sila’y lubos na nasiyahan at nagbigay-pahintulot, handa na siyang magsagawa ng pāraṇa upang tapusin ang pag-aayuno sa Ekādaśī, ngunit sa mismong sandaling iyon ay dumating si Durvāsā Muni bilang panauhing hindi inanyayahan.
FAQs
This verse describes ideal dāna: well-cared-for, valuable cows—adorned and complete with calves and accessories—given as a sacred gift in a dharmic sacrifice.
In the narrative he is completing a religious observance and yajña; his charity expresses devotion, gratitude, and support of qualified brāhmaṇas as part of Vedic dharma.
Give thoughtfully: offer meaningful, high-quality support to worthy causes and spiritually grounded teachers, with a devotional intention rather than show.