Srimad Bhagavatam — Navama Skandha, Shloka 33
Nābhāga’s Inheritance, Śiva’s Verdict, and the Rise of Ambarīṣa—Prelude to Durvāsā’s Offense
गवां रुक्मविषाणीनां रूप्याङ्घ्रीणां सुवाससाम् । पय:शीलवयोरूपवत्सोपस्करसम्पदाम् ॥ ३३ ॥ प्राहिणोत् साधुविप्रेभ्यो गृहेषु न्यर्बुदानि षट् । भोजयित्वा द्विजानग्रे स्वाद्वन्नं गुणवत्तमम् ॥ ३४ ॥ लब्धकामैरनुज्ञात: पारणायोपचक्रमे । तस्य तर्ह्यतिथि: साक्षाद् दुर्वास भगवानभूत् ॥ ३५ ॥
gavāṁ rukma-viṣāṇīnāṁ rūpyāṅghrīṇāṁ suvāsasām payaḥśīla-vayo-rūpa- vatsopaskara-sampadām
Pagkaraan nito, pinasaya ni Mahārāja Ambarīṣa ang lahat ng panauhing dumating sa kanyang tahanan, lalo na ang mga banal na brāhmaṇa. Nagkaloob siya ng animnapung krore na baka—may sungay na binalutan ng ginto at mga kuko na binalutan ng pilak, nakabihis nang maganda, punô ang gatas, maamo, bata at marikit, at may kasamang mga guya. Pagkatapos, pinakain muna niya ang mga dvija ng pinakamasarap na pagkain; nang sila’y busog at nagbigay ng pahintulot, handa na siyang magsagawa ng pāraṇa upang tapusin ang Ekādaśī. Ngunit sa mismong sandaling iyon, dumating si Durvāsā Muni, ang makapangyarihang yogi, bilang panauhing hindi inanyayahan.
FAQs
It highlights that righteous charity is offered with care and completeness—valuable gifts given respectfully to worthy recipients as part of devotional life.
To perform charity in an exemplary, dharmic way—offering high-quality gifts with proper adornment and full provisions, not merely token giving.
Give thoughtfully: offer what is genuinely helpful, complete, and respectful—supporting spiritual and charitable causes with integrity rather than minimal or careless donations.