Srimad Bhagavatam — Ekadasha Skandha, Shloka 28
The Disappearance of Lord Śrī Kṛṣṇa and the Aftermath in Dvārakā
इत्थं हरेर्भगवतो रुचिरावतार- वीर्याणि बालचरितानि च शन्तमानि । अन्यत्र चेह च श्रुतानि गृणन् मनुष्यो भक्तिं परां परमहंसगतौ लभेत ॥ २८ ॥ कलेर्दोषनिधे राजन्नस्ति ह्येको महान् गुण: । कीर्तनादेव कृष्णस्य मुक्तसङ्ग: परं व्रजेत् ॥ ५१ ॥
itthaṁ harer bhagavato rucirāvatāra- vīryāṇi bāla-caritāni ca śantamāni anyatra ceha ca śrutāni gṛṇan manuṣyo bhaktiṁ parāṁ paramahaṁsa-gatau labheta
Sa ganitong paraan, ang mga kagila-gilalas na kabayanihan ng mga kaakit-akit na paglalangkap (avatara) ni Bhagavan Hari, si Sri Krishna, at ang Kanyang mapayapang mga lila noong pagkabata, ay isinalaysay sa Srimad-Bhagavatam at sa iba pang mga banal na kasulatan. Ang sinumang malinaw na umaawit ng mga paglalarawang ito ay makakamtan ang pinakamataas na bhakti kay Sri Krishna, na siyang layon ng mga paramahamsa. O Hari, bagaman ang Kali-yuga ay sisidlan ng mga kapintasan, may isang dakilang kabutihan: sa pagki-kirtan ng pangalan ni Krishna lamang, ang tao’y napapalaya sa pagkakabit at nakararating sa pinakamataas na hantungan.
Thus end the purports of the humble servants of His Divine Grace A.C. Bhaktivedanta Swami Prabhupāda to the Eleventh Canto, Thirty-first Chapter, of the Śrīmad-Bhāgavatam, entitled “The Disappearance of Lord Śrī Kṛṣṇa.”
FAQs
By hearing and reciting the Lord’s avatāra deeds—especially His peaceful, charming childhood pastimes—one gains supreme devotion leading to the paramahaṁsa path.
He highlights that these līlās are uniquely “śantamāni” (deeply pacifying) and that remembrance, hearing, and chanting of them elevates the heart to pure devotion.
Regularly listen to and recite Bhagavatam narrations of the Lord’s avatāras and Krishna-līlā, making them a daily habit to cultivate steady devotion and inner peace.