Srimad Bhagavatam — Ekadasha Skandha, Shloka 29
The Disappearance of the Yadu Dynasty and Lord Kṛṣṇa’s Departure
बिभ्रच्चतुर्भुजं रूपं भ्राजिष्णु प्रभया स्वया । दिशो वितिमिरा: कुर्वन् विधूम इव पावक: ॥ २८ ॥ श्रीवत्साङ्कं घनश्यामं तप्तहाटकवर्चसम् । कौशेयाम्बरयुग्मेन परिवीतं सुमङ्गलम् ॥ २९ ॥ सुन्दरस्मितवक्त्राब्जं नीलकुन्तलमण्डितम् । पुण्डरीकाभिरामाक्षं स्फुरन्मकरकुण्डलम् ॥ ३० ॥ कटिसूत्रब्रह्मसूत्रकिरीटकटकाङ्गदै: । हारनूपुरमुद्राभि: कौस्तुभेन विराजितम् ॥ ३१ ॥ वनमालापरीताङ्गं मूर्तिमद्भिर्निजायुधै: । कृत्वोरौ दक्षिणे पादमासीनं पङ्कजारुणम् ॥ ३२ ॥
bibhrac catur-bhujaṁ rūpaṁ bhrājiṣṇu prabhayā svayā diśo vitimirāḥ kurvan vidhūma iva pāvakaḥ
Ipinamalas ng Panginoon ang Kanyang maningning na anyong may apat na bisig, na ang sariling liwanag—gaya ng apoy na walang usok—ay nagpapawi ng dilim sa lahat ng dako. Ang Kanyang kulay ay tulad ng maitim na ulap, at ang ningning ay gaya ng tunaw na ginto; sa dibdib ay ang tanda ng Shrivatsa, tunay na mapalad ang anyo. Nakasuot Siya ng pares ng sutlang kasuotan; sa mukhang-loto ay may magandang ngiti, may bughaw-itim na buhok, kaakit-akit na matang-loto, at kumikislap na hikaw na hugis makara. Pinalamutian Siya ng sinturon, banal na sinulid, korona, pulseras, armlet, kuwintas, anklet at mga sagisag ng pagkahari, pati ng hiyas na Kaustubha. Pinalilibutan ang Kanyang katawan ng mga garlandang bulaklak at ng Kanyang mga sandata na tila may sariling anyo; nakaupo Siya na nakapatong ang kaliwang paa—pulang talampakan na parang loto—sa kanang hita.