Srimad Bhagavatam — Dvadasha Skandha, Shloka 22
Mārkaṇḍeya’s Request to See Māyā and the Vision of the Cosmic Deluge
महामरकतश्यामं श्रीमद्वदनपङ्कजम् । कम्बुग्रीवं महोरस्कं सुनसं सुन्दरभ्रुवम् ॥ २२ ॥ श्वासैजदलकाभातं कम्बुश्रीकर्णदाडिमम् । विद्रुमाधरभासेषच्छोणायितसुधास्मितम् ॥ २३ ॥ पद्मगर्भारुणापाङ्गं हृद्यहासावलोकनम् । श्वासैजद्वलिसंविग्ननिम्ननाभिदलोदरम् ॥ २४ ॥ चार्वङ्गुलिभ्यां पाणिभ्यामुन्नीय चरणाम्बुजम् । मुखे निधाय विप्रेन्द्रो धयन्तं वीक्ष्य विस्मित: ॥ २५ ॥
mahā-marakata-śyāmaṁ śrīmad-vadana-paṅkajam kambu-grīvaṁ mahoraskaṁ su-nasaṁ sundara-bhruvam
Ang sanggol ay bughaw-itim na gaya ng dalisay na esmeralda; ang mukha niyang parang lotus ay nagniningning sa kagandahan, at ang leeg ay may guhit na tila sa kabibe. Malapad ang dibdib, maganda ang ilong, marikit ang kilay; ang mga tainga’y tulad ng bulaklak ng granada at may mga tiklop na parang ikid ng kabibe. Mapula ang sulok ng mga mata na gaya ng pusod ng lotus; ang ningning ng mga labing parang korales ay bahagyang nagpapapula sa matamis na ngiting tila nektar. Sa bawat hinga, nanginginig ang buhok, at ang mga tiklop sa tiyan na tulad ng dahon ng balete ay gumagalaw sa paligid ng malalim na pusod. Namangha ang dakilang brahmana nang makita niyang iniaangat ng sanggol ang sariling paang-lotus sa magagandang daliri, inilalagay ang daliri ng paa sa bibig, at sinisipsip ito.
The young child was the Supreme Personality of Godhead. According to Śrīla Viśvanātha Cakravartī Ṭhākura, Lord Kṛṣṇa wondered, “So many devotees are hankering for the nectar of My lotus feet. Therefore let Me personally experience that nectar.” Thus the Lord, playing like an ordinary baby, began to suck on His toes.