Srimad Bhagavatam — Dvadasha Skandha, Shloka 19
Mārkaṇḍeya Ṛṣi Tested by Indra and Blessed by Nara-Nārāyaṇa
तदाश्रमपदं पुण्यं पुण्यद्रुमलताञ्चितम् । पुण्यद्विजकुलाकीर्णं पुण्यामलजलाशयम् ॥ १८ ॥ मत्तभ्रमरसङ्गीतं मत्तकोकिलकूजितम् । मत्तबर्हिनटाटोपं मत्तद्विजकुलाकुलम् ॥ १९ ॥ वायु: प्रविष्ट आदाय हिमनिर्झरशीकरान् । सुमनोभि: परिष्वक्तो ववावुत्तम्भयन् स्मरम् ॥ २० ॥
tad-āśrama-padaṁ puṇyaṁ puṇya-druma-latāñcitam puṇya-dvija-kulākīrṇaṁ puṇyāmala-jalāśayam
Ang banal na āśrama ni Ṛṣi Mārkaṇḍeya ay napalamutian ng mga punong-mapagpala at mga baging. Maraming banal na brāhmaṇa ang nanirahan doon at nagalak sa saganang malilinis at sagradong lawa. Umalingawngaw ang lugar sa ugong ng mga bubuyog na lasing sa nektar at sa huni ng masisiglang kukila; sumasayaw ang masayang mga pabo-real, at nagsiksikan ang mga kawan ng ibon. Pumasok ang simoy ng tagsibol na ipinadala ni Indra, dala ang malamig na ambon mula sa talon; yakap ng halimuyak ng mga bulaklak sa gubat, ginising nito ang pagnanasa ni Kāma.
FAQs
It portrays a sanctified hermitage filled with auspicious natural sounds—bees humming, cuckoos singing, peacocks dancing, and many birds—signaling purity, joy, and a sattvic atmosphere conducive to devotion.
To convey the spiritual mood of the sacred place being visited/depicted in the narrative—showing how a holy environment naturally supports remembrance of the Lord and elevates the mind beyond worldly distraction.
Create a “tīrtha-like” space by choosing uplifting surroundings—cleanliness, natural beauty, and sacred sound (kīrtana/recitation)—so the mind becomes joyful and steady for bhakti.