Srimad Bhagavatam — Dvadasha Skandha, Shloka 47
Kriyā-yoga, the Virāṭ-Puruṣa Mapping, and the Sun-God’s Monthly Expansions
सामर्ग्यजुर्भिस्तल्लिङ्गैऋर्षय: संस्तुवन्त्यमुम् । गन्धर्वास्तं प्रगायन्ति नृत्यन्त्यप्सरसोऽग्रत: ॥ ४७ ॥ उन्नह्यन्ति रथं नागा ग्रामण्यो रथयोजका: । चोदयन्ति रथं पृष्ठे नैऋर्ता बलशालिन: ॥ ४८ ॥
sāmarg-yajurbhis tal-liṅgair ṛṣayaḥ saṁstuvanty amum gandharvās taṁ pragāyanti nṛtyanty apsaraso ’grataḥ
Pinupuri ng mga rishi ang diyos ng Araw sa pamamagitan ng mga himno ng Sāma, Ṛg, at Yajur Veda na naghahayag ng kanyang pagkakakilanlan. Umaawit ng papuri ang mga Gandharva at sumasayaw ang mga Apsarā sa unahan ng kanyang karwahe. Inaayos ng mga Nāga ang mga tali ng karwahe, ikinakabit ng mga Yakṣa ang mga kabayo, at itinutulak mula sa likod ng malalakas na Rākṣasa ang karwahe.
FAQs
This verse describes Gandharvas singing and Apsarās dancing in front of the presiding deity, showing how celestial beings serve through devotional arts—song and dance—as part of cosmic worship.
They represent the principal Vedic streams of praise and ritual expression; the sages glorify the deity using hymns from all three, indicating complete and orthodox Vedic worship.
It highlights offering one’s talents—recitation, music, or dance—in glorification of the Lord and His divine order, making devotion expressive, disciplined, and joyful.