अथोपवेश्य पर्यङ्के स्वयं सख्यु: समर्हणम् । उपहृत्यावनिज्यास्य पादौ पादावनेजनी: ॥ २० ॥ अग्रहीच्छिरसा राजन् भगवाँल्लोकपावन: । व्यलिम्पद् दिव्यगन्धेन चन्दनागुरुकुङ्कुमै: ॥ २१ ॥ धूपै: सुरभिभिर्मित्रं प्रदीपावलिभिर्मुदा । अर्चित्वावेद्य ताम्बूलं गां च स्वागतमब्रवीत् ॥ २२ ॥
athopaveśya paryaṅke svayam sakhyuḥ samarhaṇam upahṛtyāvanijyāsya pādau pādāvanejanīḥ
Pagkaraan, pinaupo ni Śrī Kṛṣṇa ang Kanyang kaibigang si Sudāmā sa higaan. O Hari, ang Panginoong nagpapadalisay sa sanlibutan ay Siya mismo ang nagbigay-galang: hinugasan Niya ang mga paa ni Sudāmā at winisik ang tubig na iyon sa Kanyang ulo. Pagkatapos ay pinahiran Niya ng banal na mabangong sandalwood, aguru at kuṅkuma; masayang sumamba sa pamamagitan ng mabangong insenso at hanay ng mga ilawan. Sa huli, naghandog Siya ng nganga at nagkaloob ng isang baka, at tinanggap siya sa matatamis na salita.
In this verse, Kṛṣṇa personally seats Sudāmā and washes his feet, showing that the Lord lovingly serves and honors His devotee.
To offer the highest welcome and worship to His dear friend and devotee, demonstrating divine humility and the greatness of devotional relationships.
Honor sincere devotees and guests through simple service, respect, and attentive care—placing devotion and character above status or wealth.