Srimad Bhagavatam — Dashama Skandha, Shloka 20
Sudāmā Brāhmaṇa: Divine Friendship, Guru-bhakti, and the Lord’s Grace
अथोपवेश्य पर्यङ्के स्वयं सख्यु: समर्हणम् । उपहृत्यावनिज्यास्य पादौ पादावनेजनी: ॥ २० ॥ अग्रहीच्छिरसा राजन् भगवाँल्लोकपावन: । व्यलिम्पद् दिव्यगन्धेन चन्दनागुरुकुङ्कुमै: ॥ २१ ॥ धूपै: सुरभिभिर्मित्रं प्रदीपावलिभिर्मुदा । अर्चित्वावेद्य ताम्बूलं गां च स्वागतमब्रवीत् ॥ २२ ॥
athopaveśya paryaṅke svayam sakhyuḥ samarhaṇam upahṛtyāvanijyāsya pādau pādāvanejanīḥ
Pagkaraan, pinaupo ni Śrī Kṛṣṇa ang Kanyang kaibigang si Sudāmā sa higaan. O Hari, ang Panginoong nagpapadalisay sa sanlibutan ay Siya mismo ang nagbigay-galang: hinugasan Niya ang mga paa ni Sudāmā at winisik ang tubig na iyon sa Kanyang ulo. Pagkatapos ay pinahiran Niya ng banal na mabangong sandalwood, aguru at kuṅkuma; masayang sumamba sa pamamagitan ng mabangong insenso at hanay ng mga ilawan. Sa huli, naghandog Siya ng nganga at nagkaloob ng isang baka, at tinanggap siya sa matatamis na salita.
FAQs
To show that a pure devotee is supremely worshipable; the Lord Himself delights in serving His devotee with humility and affection.
Śukadeva Gosvāmī narrates to King Parīkṣit how Śrī Kṛṣṇa welcomed and honored Sudāmā.
Honor guests and devotees with genuine respect—offer a seat, water, kind words, and attentive care—seeing service as devotion rather than social formality.