Balarāma Slays Balvala and Visits Sacred Tīrthas; He Attempts to Stop Bhīma–Duryodhana
तं विलोक्य बृहत्कायं भिन्नाञ्जनचयोपमम् । तप्तताम्रशिखाश्मश्रुं दंष्ट्रोग्रभ्रुकुटीमुखम् ॥ ३ ॥ सस्मार मूषलं राम: परसैन्यविदारणम् । हलं च दैत्यदमनं ते तूर्णमुपतस्थतु: ॥ ४ ॥
taṁ vilokya bṛhat-kāyaṁ bhinnāñjana-cayopamam tapta-tāmra-śikhā-śmaśruṁ daṁṣṭrogra-bhru-kuṭī-mukham
Ang dambuhalang demonyo ay kahawig ng isang tumpok ng itim na karbon. Ang kanyang pusod at balbas ay parang tunaw na tanso, at ang kanyang mukha ay may kakila-kilabot na mga pangil at nakakunot na kilay. Nang makita siya, naisip ni Panginoong Balarama ang Kanyang pamalo, na dumudurog sa mga hukbo ng Kanyang mga kaaway, at ang Kanyang sandatang araro, na nagpaparusa sa mga demonyo. Sa gayon ay ipinatawag, ang Kanyang dalawang sandata ay lumitaw sa Kanyang harapan kaagad.
In this verse, Śukadeva describes that when danger appeared, Balarāma simply remembered His divine club (mūsala) and plow (hala), and they immediately manifested—showing His supreme, effortless power and readiness to protect dharma.
Because the figure before Him was fearsome and hostile in appearance; as the divine protector, Balarāma prepared to destroy the enemy’s strength by summoning His characteristic weapons that subdue demons and shatter opposing armies.
When confronted with fear or opposition, one can remember the Lord with faith and steadiness—taking refuge in divine protection rather than panic—while doing one’s duty with courage and clarity.