The Slaying of Śālva and the Destruction of Saubha
यत्त्वया मूढ न: सख्युर्भ्रातुर्भार्या हृतेक्षताम् । प्रमत्त: स सभामध्ये त्वया व्यापादित: सखा ॥ १७ ॥ तं त्वाद्य निशितैर्बाणैरपराजितमानिनम् । नयाम्यपुनरावृत्तिं यदि तिष्ठेर्ममाग्रत: ॥ १८ ॥
yat tvayā mūḍha naḥ sakhyur bhrātur bhāryā hṛtekṣatām pramattaḥ sa sabhā-madhye tvayā vyāpāditaḥ sakhā
[Sinabi ni Śālva:] Hangal! Dahil sa aming harapan ay dinukot Mo ang nobya ng aming kaibigang si Śiśupāla, na Iyong sariling pinsan, at dahil pinatay Mo siya kinalaunan sa sagradong pagtitipon habang siya ay hindi nakatuon, ngayon gamit ang aking matatalim na palaso ay ipapadala Kita sa lupain ng walang pagbabalik! Kahit na iniisip Mong hindi Ka matatalo, papatayin Kita ngayon kung maglalakas-loob Kang tumayo sa harap ko.
Śālva taunts Kṛṣṇa by accusing Him of killing Pradyumna—described as the beloved of Kṛṣṇa’s brother’s wife (Rukmiṇī)—while he was off-guard in an assembly.
Śālva uses deception and harsh words to shake Kṛṣṇa emotionally during battle, trying to weaken His resolve by presenting a false narrative of Pradyumna’s death.
It highlights how opponents may weaponize false accusations and emotionally charged claims; a devotee learns steadiness, discernment, and refusal to be driven by provocation.