Kṛṣṇa’s Daily Life in Dvārakā; the Captive Kings’ Appeal; Nārada Announces the Rājasūya
श्रीशुक उवाच राजदूते ब्रुवत्येवं देवर्षि: परमद्युति: । बिभ्रत्पिङ्गजटाभारं प्रादुरासीद् यथा रवि: ॥ ३२ ॥
śrī-śuka uvāca rāja-dūte bruvaty evaṁ devarṣiḥ parama-dyutiḥ bibhrat piṅga-jaṭā-bhāraṁ prādurāsīd yathā raviḥ
Sinabi ni Śukadeva: Habang nagsasalita nang gayon ang sugo ng mga hari, biglang lumitaw si Nārada, ang rishi ng mga deva na lubhang maningning. Taglay ang kumpol ng ginintuang jata sa ulo, pumasok siya na parang makinang na araw.
The verse refers to Devarṣi Nārada, who suddenly appears with supreme effulgence, recognized by his characteristic matted locks and radiant presence.
In the narrative flow, the messenger’s report prompts the next divine development, and Nārada’s sudden arrival signals providential guidance and the unfolding of Kṛṣṇa’s līlā in Dvārakā.
Honor saintly association and guidance: when sincere communication and duty are present, higher direction may arrive unexpectedly—so remain attentive, humble, and receptive to sādhus and śāstra.