Kṛṣṇa Teases Rukmiṇī; Her Devotional Reply and the Lord’s Assurance
प्रमृज्याश्रुकले नेत्रे स्तनौ चोपहतौ शुचा । आश्लिष्य बाहुना राजननन्यविषयां सतीम् ॥ २७ ॥ सान्त्वयामास सान्त्वज्ञ: कृपया कृपणां प्रभु: । हास्यप्रौढिभ्रमच्चित्तामतदर्हां सतां गति: ॥ २८ ॥
pramṛjyāśru-kale netre stanau copahatau śucā āśliṣya bāhunā rājan ananya-viṣayāṁ satīm
O Hari, pinunasan ni Śrī Kṛṣṇa ang mga matang puno ng luha at ang dibdib na nabahiran ng luha ng dalamhati, at niyakap Niya sa Kanyang bisig ang tapat na asawang si Rukmiṇī na Siya lamang ang ninanais, Siya na hantungan ng mga deboto. Dalubhasa sa pagpapatahan, ang Panginoon ay mahabaging umaliw sa kaawa-awang Rukmiṇī, na nalito ang isip sa Kanyang tusong pagbibiro at hindi nararapat magdusa nang gayon.
This verse describes Rukmiṇī as ananyaviṣayā—her heart fixed on Kṛṣṇa alone—showing that exclusive devotion is single-pointed love for the Lord without competing attachments.
Seeing her overwhelmed with sorrow and tears, Kṛṣṇa compassionately consoled her by drawing her close, reassuring His devoted queen through affectionate, personal care.
It teaches both steadiness in devotion (keeping the Lord as one’s primary shelter) and compassionate conduct—comforting sincere devotees when they are distressed.