पूजयित्वाभिभाष्यैनं कथयित्वा प्रिया: कथा: । विज्ञाताखिलचित्तज्ञ: स्मयमान उवाच ह ॥ ३५ ॥ ननु दानपते न्यस्तस्त्वय्यास्ते शतधन्वना । स्यमन्तको मनि: श्रीमान् विदित: पूर्वमेव न: ॥ ३६ ॥
pūjayitvābhibhāṣyainaṁ kathayitvā priyāḥ kathāḥ vijñātākhila-citta jñaḥ smayamāna uvāca ha
Pinarangalan ni Śrī Kṛṣṇa si Akrūra, kinausap siya nang palihim at nagsalita ng mga kaaya-ayang salita. Pagkaraan, ang Panginoong Nakaaalam ng lahat, na batid ang laman ng kanyang puso, ay ngumiti at nagsabi: “O panginoon ng pagkakawanggawa, ang maringal na hiyas na Syamantaka na iniwan ni Śatadhanvā sa iyong pag-iingat ay tiyak na nasa iyo pa; matagal na naming alam ito.”
Lord Kṛṣṇa’s treatment of Akrūra here confirms that he is actually a great devotee of the Lord.
This verse describes Kṛṣṇa as “the knower of all minds,” indicating His divine omniscience even while He behaves with gentle, human-like courtesy in His pastimes.
Because Kṛṣṇa models dharmic conduct—showing respect, building goodwill, and then speaking with clarity—especially in sensitive matters connected to the Syamantaka jewel episode.
Approach difficult conversations with respect and warmth first; then speak truthfully and calmly—combining etiquette with integrity.