The Killing of Cāṇūra, Muṣṭika, and Kaṁsa; Liberation and Restoration of Dharma in Mathurā
या दोहनेऽवहनने मथनोपलेप-प्रेङ्खेङ्खनार्भरुदितोक्षणमार्जनादौ । गायन्ति चैनमनुरक्तधियोऽश्रुकण्ठ्योधन्या व्रजस्त्रिय उरुक्रमचित्तयाना: ॥ १५ ॥
yā dohane ’vahanane mathanopalepa preṅkheṅkhanārbha-ruditokṣaṇa-mārjanādau gāyanti cainam anurakta-dhiyo ’śru-kaṇṭhyo dhanyā vraja-striya urukrama-citta-yānāḥ
Tunay na mapalad ang mga babae ng Vraja; ang kanilang isip ay lubos na nakakapit kay Urukrama, si Śrī Kṛṣṇa, at ang kanilang lalamunan ay madalas na nababara ng luha. Sa paggagatas, pagsasala ng butil, pag-ikot ng mantikilya, paggawa ng panggatong mula sa dumi ng baka, pag-ugoy sa duyan, pag-aalaga sa umiiyak na sanggol, pagwiwisik ng tubig sa lupa, paglilinis ng bahay, at iba pa, walang tigil nilang inaawit ang Kanyang mga papuri; sa ganitong mataas na kamalayan kay Kṛṣṇa, dumarating nang kusa ang lahat ng kanais-nais.
This verse describes the Vraja women singing of Kṛṣṇa while doing ordinary chores—showing that constant remembrance (smaraṇa) and kīrtana can be practiced in the midst of everyday duties.
They are called most fortunate because their minds naturally run to Kṛṣṇa at every moment; even routine tasks become devotion, and love makes them sing with tear-choked voices.
Turn daily activities into bhakti by keeping Kṛṣṇa in mind—chanting or softly singing His names, hearing His pastimes, and offering your work as service so remembrance continues throughout the day.