The Killing of Cāṇūra, Muṣṭika, and Kaṁsa; Liberation and Restoration of Dharma in Mathurā
गोप्यस्तप: किमचरन् यदमुष्य रूपंलावण्यसारमसमोर्ध्वमनन्यसिद्धम् । दृग्भि: पिबन्त्यनुसवाभिनवं दुराप-मेकान्तधाम यशस: श्रिय ऐश्वरस्य ॥ १४ ॥
gopyas tapaḥ kim acaran yad amuṣya rūpaṁ lāvaṇya-sāram asamordhvam ananya-siddham dṛgbhiḥ pibanty anusavābhinavaṁ durāpam ekānta-dhāma yaśasaḥ śriya aiśvarasya
Anong pag-aayuno kaya ang ginawa ng mga gopī, at sa kanilang mga mata’y lagi nilang iniinom ang nektar ng anyo ni Śrī Kṛṣṇa—ang diwa ng kagandahan, na walang kapantay o hihigit. Ang anyong iyon ang tanging tahanan ng karangalan, Śrī at karangyaan; ganap sa sarili, laging sariwa, at napakabihira.
The word meanings and translation for this verse are from Śrīla Prabhupāda’s Caitanya-caritāmṛta ( Ādi 4.156) .
This verse marvels that the gopīs can continuously “drink” Kṛṣṇa’s ever-fresh beauty with their eyes, implying their rare qualification and intense bhakti that grants intimate darśana of the otherwise difficult-to-attain Lord.
Because Kṛṣṇa’s rūpa is described as the very essence of beauty—self-perfect, beyond equal or superior—and as the unique shelter of fame, fortune, and divine sovereignty.
Approach devotion as living and renewing—through sincere nāma-japa, hearing Kṛṣṇa-kathā, and attentive worship—so remembrance becomes “ever new,” not routine.