Akrūra’s Mission: The Departure from Vraja and the Yamunā Vision of Viṣṇu-Ananta
सुमहार्हमणिव्रातकिरीटकटकाङ्गदै: । कटिसूत्रब्रह्मसूत्रहारनूपुरकुण्डलै: ॥ ५१ ॥ भ्राजमानं पद्मकरं शङ्खचक्रगदाधरम् । श्रीवत्सवक्षसं भ्राजत्कौस्तुभं वनमालिनम् ॥ ५२ ॥
su-mahārha-maṇi-vrāta kirīṭa-kaṭakāṅgadaiḥ kaṭi-sūtra-brahma-sūtra hāra-nūpura-kuṇḍalaiḥ
Nakasuklob ang Panginoon ng koronang may mamahaling hiyas, mga pulseras at armlet, gayundin ng sinturon, banal na sinulid (yajñopavīta), mga kuwintas, kampanilya sa bukung-bukong at mga hikaw; kaya Siya’y nagliliwanag sa dakilang ningning. Sa isang kamay ay may lotus, at sa iba pa’y hawak ang kabibe, diskong (cakra) at pamalo; sa Kanyang dibdib ay ang tanda ng Śrīvatsa, ang maningning na Kaustubha, at ang vanamālā na garlandang bulaklak.
This verse describes Śrī Kṛṣṇa resplendent with priceless jewels and traditional divine/royal ornaments—crown, armlets, waist-belt, sacred thread, necklaces, anklets, and earrings—highlighting His transcendental beauty.
Śukadeva depicts Kṛṣṇa’s darśana in vivid detail to deepen devotion and remembrance, showing that the Supreme Person appears in an exquisitely personal, worshipful form.
Regularly remembering Kṛṣṇa’s form (rūpa-smaraṇa) through reading and contemplation steadies the mind, strengthens bhakti, and redirects attention from anxiety toward sacred remembrance.