Akrūra’s Journey to Vraja and His Devotional Vision of Kṛṣṇa and Balarāma
ददर्श कृष्णं रामं च व्रजे गोदोहनं गतौ । पीतनीलाम्बरधरौ शरदम्बुरुहेक्षणौ ॥ २८ ॥ किशोरौ श्यामलश्वेतौ श्रीनिकेतौ बृहद्भुजौ । सुमुखौ सुन्दरवरौ बलद्विरदविक्रमौ ॥ २९ ॥ ध्वजवज्राङ्कुशाम्भोजैश्चिह्नितैरङ्घ्रिभिर्व्रजम् । शोभयन्तौ महात्मानौ सानुक्रोशस्मितेक्षणौ ॥ ३० ॥ उदाररुचिरक्रीडौ स्रग्विणौ वनमालिनौ । पुण्यगन्धानुलिप्ताङ्गौ स्नातौ विरजवाससौ ॥ ३१ ॥ प्रधानपुरुषावाद्यौ जगद्धेतू जगत्पती । अवतीर्णौ जगत्यर्थे स्वांशेन बलकेशवौ ॥ ३२ ॥ दिशो वितिमिरा राजन्कुर्वाणौ प्रभया स्वया । यथा मारकत: शैलो रौप्यश्च कनकाचितौ ॥ ३३ ॥
dadarśa kṛṣṇaṁ rāmaṁ ca vraje go-dohanaṁ gatau pīta-nīlāmbara-dharau śarad-amburahekṣaṇau
Pagkaraan, nakita ni Akrūra sina Kṛṣṇa at Balarāma sa Vraja, papunta upang gatasan ang mga baka. Si Kṛṣṇa ay nakasuot ng dilaw at si Balarāma ng bughaw; ang kanilang mga mata’y tulad ng mga lotus sa taglagas. Ang dalawang makapangyarihang kabataan—isa’y maitim na bughaw, ang isa’y maputi—ay tahanan ni Śrī, may malalaking bisig, magagandang mukha, at pinakamarikit sa lahat; ang kanilang lakad ay gaya ng batang elepanteng malakas. Sa mahabaging ngiting sulyap, pinaganda nila ang pastulan ng Vraja sa mga bakas ng kanilang paa na may tanda ng watawat, vajra, pangkawit ng elepante, at lotus. Ang kanilang mga līlā ay marangal at kaakit-akit; sila’y may kuwintas at mga garlandang gubat, pinahiran ng mabangong banal, bagong paligo, at nakasuot ng walang dungis na kasuotan. Sila ang sinaunang Kataas-taasang Persona, sanhi at panginoon ng mga daigdig; para sa kapakanan ng lupa, bumaba sila bilang Keśava at Bala. O Haring Parīkṣit, sa kanilang liwanag ay napawi ang dilim sa lahat ng dako, na parang dalawang bundok—esmeralda at pilak—na pinalamutian ng ginto.