Akrūra’s Journey to Vraja and His Devotional Vision of Kṛṣṇa and Balarāma
किं चाग्रजो मावनतं यदूत्तम: स्मयन् परिष्वज्य गृहीतमञ्जलौ । गृहं प्रवेष्याप्तसमस्तसत्कृतं सम्प्रक्ष्यते कंसकृतं स्वबन्धुषु ॥ २३ ॥
kiṁ cāgrajo māvanataṁ yadūttamaḥ smayan pariṣvajya gṛhītam añjalau gṛhaṁ praveṣyāpta-samasta-satkṛtaṁ samprakṣyate kaṁsa-kṛtaṁ sva-bandhuṣu
At pagkatapos, ang nakatatandang kapatid ni Kṛṣṇa na si Balarāma, ang pinakadakila sa mga Yadu, ay hahawakan ang aking magkasalikop na mga kamay kahit nakayuko pa ang ulo ko, ngingiti at yayakapin ako. Pagkaraan, dadalhin niya ako sa kanyang tahanan, pararangalan sa lahat ng ritwal na pagtanggap, at tatanungin kung paano tinatrato ni Kaṁsa ang kanilang mga kamag-anak.
This verse shows the devotee’s mood of bowing down and offering folded hands, expecting the Lord’s affectionate embrace and gracious reception.
Akrūra knows Kaṁsa has persecuted the Yadu family; he anticipates that Balarāma, as the family’s protector, will naturally inquire about Kaṁsa’s crimes against their relatives.
Approach sacred relationships and spiritual practice with humility and honesty—offer respect first, then speak truthfully about injustice or harm, seeking protection and right action.