Aghāsura-vadha: The Killing and Deliverance of Aghāsura
तेनैव साकं पृथुका: सहस्रश: स्निग्धा: सुशिग्वेत्रविषाणवेणव: । स्वान् स्वान् सहस्रोपरिसङ्ख्ययान्वितान् वत्सान् पुरस्कृत्य विनिर्ययुर्मुदा ॥ २ ॥
tenaiva sākaṁ pṛthukāḥ sahasraśaḥ snigdhāḥ suśig-vetra-viṣāṇa-veṇavaḥ svān svān sahasropari-saṅkhyayānvitān vatsān puraskṛtya viniryayur mudā
Noon, daan-daan at libu-libong batang pastol ang lumabas at sumama sa Kanya. Sila’y magaganda at mapagmahal; may dalang supot ng pagkain, busina, mga plawta, at mga patpat para gabayan ang mga guya. Inilagay nila sa unahan ang kani-kanilang libu-libong pangkat ng mga guya at masayang naglakad.
It describes Kṛṣṇa going out with thousands of affectionate cowherd boys, each leading his own calves, as they joyfully set off for grazing—highlighting the sweetness of Kṛṣṇa’s Vraja-līlā.
Śukadeva Gosvāmī speaks this verse to King Parīkṣit while narrating Kṛṣṇa’s childhood pastimes in Vṛndāvana.
It encourages cultivating simple, affectionate companionship centered on Kṛṣṇa—bringing joy through devotional remembrance and sincere community in daily life.