Aghāsura-vadha: The Killing and Deliverance of Aghāsura
श्रीशुक उवाच क्वचिद् वनाशाय मनो दधद्व्रजात् प्रात: समुत्थाय वयस्यवत्सपान् । प्रबोधयञ्छृङ्गरवेण चारुणा विनिर्गतो वत्सपुर:सरो हरि: ॥ १ ॥
śrī-śuka uvāca kvacid vanāśāya mano dadhad vrajāt prātaḥ samutthāya vayasya-vatsapān prabodhayañ chṛṅga-raveṇa cāruṇā vinirgato vatsa-puraḥsaro hariḥ
Nagpatuloy si Śukadeva: O Hari, isang araw nagpasya si Hari (Krishna) na mag-almusal na parang piknik sa gubat. Maagang bumangon, hinipan Niya ang busina na gawa sa sungay na may magandang tunog upang gisingin ang mga kaibigang pastol at mga guya; saka, inilagay ang kani-kanilang pangkat ng mga guya sa unahan, umalis sila mula Vraja patungo sa gubat.
This verse describes Krishna rising early in Vraja, calling everyone with His horn, and leading the calves and boys as He sets out for the forest—showing His intimate, simple cowherd līlā that nourishes bhakti.
Śukadeva highlights the sweetness of Krishna’s daily Vraja routine—His horn awakens His companions and signals the start of His pastoral pastimes, drawing the listener into affectionate remembrance (smaraṇa).
Begin the day with intentional remembrance of Krishna—like Krishna’s morning call—using a steady routine (prātaḥ-smaraṇa, japa, or kīrtana) to “awaken” devotion before entering daily duties.