Srimad Bhagavatam — Chaturtha Skandha, Shloka 42
Dhruva’s Darśana, Transformative Prayers, and the Boon of the Dhruva-loka
Pole Star
तं दृष्ट्वोपवनाभ्याश आयान्तं तरसा रथात् । अवरुह्य नृपस्तूर्णमासाद्य प्रेमविह्वल: ॥ ४२ ॥ परिरेभेऽङ्गजं दोर्भ्यां दीर्घोत्कण्ठमना: श्वसन् । विष्वक्सेनाङ्घ्रिसंस्पर्शहताशेषाघबन्धनम् ॥ ४३ ॥
taṁ dṛṣṭvopavanābhyāśa āyāntaṁ tarasā rathāt avaruhya nṛpas tūrṇam āsādya prema-vihvalaḥ
Nang makita ni Haring Uttānapāda si Dhruva Mahārāja na mabilis na papalapit sa maliit na gubat sa tabi ng hardin, agad siyang bumaba mula sa karwahe. Matagal niyang pinananabikan ang anak kaya, sa pag-ibig at pagdamay, sumugod siya at niyakap ang matagal na nawalang bata gamit ang dalawang bisig, habang mabigat ang paghinga. Ngunit si Dhruva ay hindi na tulad ng dati; dahil sa paghipo sa mga lotus na paa ng Kataas-taasang Panginoon, si Viśvaksena, naputol ang lahat ng tanikala ng kasalanan at siya’y lubos na nalinis.
FAQs
This verse shows Dhruva returning after attaining the Lord’s grace, and how genuine devotion purifies relationships—his father rushes to meet him, overcome with love.
Dhruva had become spiritually exalted and dear to the Lord; seeing his son return, the king’s parental affection and repentance flowered into intense, purified love.
Spiritual growth can heal strained relationships—meet others with humility and affection, and let devotion refine emotions into compassionate action.