देशविहारः कर्मश्रममवधार्थमल्पं भक्षयति भक्षयित्वा च भूयः कर्मसु योगं गच्छति राजविहारस्तु स्वयं वल्लभैश्च स्वयं ग्राहप्रणयपण्यागारकार्योपग्रहैः पीडयतीति ॥ कZ_०८.४.२३ ॥
deśavihāraḥ karmaśramam avadhārtham alpaṃ bhakṣayati; bhakṣayitvā ca bhūyaḥ karmasu yogaṃ gacchati; rājavihāras tu svayaṃ vallabhaiś ca svayaṃ grāha-praṇaya-paṇyāgāra-kāryopagrahaiḥ pīḍayatīti
Ang paglilibot sa kanayunan ay kumokonsumo lamang ng kaunti—upang maibsan ang pagod sa trabaho—at matapos kumonsumo, bumabalik muli ang mga tao sa kanilang mga gawain. Ngunit ang paglilibot ng hari ay nang-aapi: kapwa ng mismong pinuno at ng kanyang mga paborito, sa pamamagitan ng pagsamsam, mga “pabor na kahilingan,” panggigipit sa mga bodega/pamilihan, at sapilitang pagkuha para sa mga gawain at serbisyo.
Deśavihāra is framed as limited consumption for recuperation that preserves productivity; rājavihāra is framed as extractive behavior that enables seizures and rent-seeking by the ruler and his entourage.