लब्धलाभापगमने यस्यामित्रो लाभेन शक्त्या हीनः स पार्ष्णिग्राहोऽतिसंधत्ते यस्य वा यातव्यः शत्रोर्विग्रहापकारसमर्थः स्यात् ॥ कZ_०७.१३.२१ ॥
labdhalābhāpagamane yasyāmitro lābhena śaktyā hīnaḥ sa pārṣṇigrāho 'tisaṃdhatte yasya vā yātavyaḥ śatror vigrahāpakārasamarthaḥ syāt
Kapag ang mga pakinabang na nakuha na ay nanganganib na mawala, ang kaaway sa likuran (pārṣṇigrāha) ay “lumalabis sa pakana/umuungos” (atisaṃdhi) laban sa isang hari na ang kaaway ay humina sa yaman at lakas dahil sa mga pakinabang na iyon; gayundin, lumalabis siya kapag ang target na balak lusubin ng hari (yātavya) ay may kakayahang manakit sa target na iyon sa pamamagitan ng digmaan at mga gawaing pagkapoot.
A moment when the primary enemy is weakened and the king’s gains are unstable, or when the king’s intended target can effectively damage that enemy through war—creating an exploitable imbalance.