Adhyaya 3
Itinuturo ng kabanatang ito kung paano gawing sandata ang mga tunggalian upang ang diplomasya ay maging mekanismo ng pagbitag at pag-aalis sa isang pabagu-bagong kakampi bago pa siya maging karibal. Pinapatakbo ang pulitikang Mandala bilang isang buhay na Saptāṅga: dapat palakasin ang sangkap na Mitra ngunit kontrolado. Udyukan ang parasyāmitra na maging mapusok at kaaway, saka gamitin ang pagkapoot na iyon bilang panggigipit at dahilan para sa paglikida. Ang mga inaasahang kinalabasan ay tiyak: kamatayan sa pamamagitan ng proksi, hayagang/lusob na biglaan, o tahimik na parusa kapag mataas ang gastos ng publisidad. Tinuturing na mga bitag ang mga sitwasyon ng negosasyon: tributo nang hindi nagpapakita, sapilitang pagpapaalis, paghingi ng bahagi ng teritoryo, at mga katapatang naitaling na—bawat isa ay may angkop na tugon. Ang wakas na layunin ay bawasan ang panganib at gawing teritoryo at kita para sa Vijigīṣu ang pangyayaring ito.
Sutras
No sutras available for this adhyaya yet.
Frequently Asked Questions
It prevents a fickle or opportunistic ‘ally-of-convenience’ from maturing into a strategic threat, stabilizes the alliance perimeter, and converts conflict into controllable gains (land, gold, or even a negotiated state-exchange), thereby reducing long-run war-costs and internal insecurity.
The text does not assign a domestic legal penalty here; the ‘penalty’ is strategic: failure to neutralize the induced/entrapped king invites future betrayal, loss of leverage, and escalated war. Operationally, daṇḍa manifests as capture (jīvagrāha), liquidation via proxy/enemy, or dual-pressure coercion (ubhayataḥ-sampīḍana).