Adhyaya 201

Binubuksan ng kabanatang ito sa pagmamarka ng pagtatapos ng Dīpadāna-vrata at agad na lumilipat sa teknikal na liturhiya: ang pagsamba sa Navavyūha ayon sa itinuro ni Hari. Itinuturo ni Agni ang ayos ng lotus-maṇḍala: si Vāsudeva sa gitna, at ang paglalagay sa mga direksiyon nina Saṅkarṣaṇa, Pradyumna, Aniruddha, at Nārāyaṇa, na inuugnay sa mga bīja-silaba at sa mga lokasyong pang-elemento/pang-ritwal (kasama ang paglalagay ng tubig). Pinalalawak ang ritwal sa masusing pagmamapa ng mantra-bīja para sa mga kaugnay na anyo gaya nina Sadbrahmā, Viṣṇu, Nṛsiṃha, Bhūr-Varāha, pati mga karagdagang paglalagay sa pintuan at sa kanlurang bahagi, at mga natatanging pamamaraan na may kinalaman kay Garuḍa at sa mga mantra ng gadā (pamalo). Mula sa panlabas na pagbuo ng maṇḍala, lumilipat ito sa panloob na pagsasaloob: pagsamba sa daśāṅga-krama, paglalagay ng mga ghaṭa para sa mga tagapagbantay ng direksiyon, pagninilay sa toraṇa at vitāna, at meditasyon sa banayad na katawan sa nektar ng buwan. Sa wakas, isinasagawa ang nyāsa gamit ang labindalawang bīja upang mabuo ang “dibinong katawan,” at inilalahad din ang pagkilala sa alagad sa pamamagitan ng paghahagis ng bulaklak, ang bilang ng homa para sa paglilinis, at ang bayad sa dīkṣā—na itinatak ang inisyasyon bilang panlipunan at espirituwal na tatak ng agham ng ritwal.