Adhyaya 193

Itinuturo ni Panginoong Agni kay Vasiṣṭha ang panatang Śivarātri bilang ritwal na nagkakaloob ng bhukti (tamasang makamundo) at mokṣa (kalayaan). Itinakda ito sa kalendaryo sa Kṛṣṇa-caturdaśī (ika-14 sa madilim na kalahati ng buwan) na nagaganap sa pagitan ng Māgha at Phālguna. Ang nagsasagawa ay nag-uupavāsa (pag-aayuno/pag-iwas sa pagkain) sa ika-14 na araw at nagsasagawa ng jāgaraṇa (pagpupuyat magdamag) bilang ubod ng pagsamba. Ibinibigay ang liturhiyang debosyonal: tinatawag si Śambhu bilang tagapagkaloob ng ligaya at paglaya, pinupuri si Śiva bilang bangkang tumatawid sa mga nilalang sa “karagatan ng impiyerno,” at idinadalangin ang supling, paghahari, magandang kapalaran, kalusugan, karunungan, dharma, yaman, at sa huli ang svarga at mokṣa. Sa wakas, binibigyang-diin na abot-kamay at makapagbabago ang panatang ito: kahit ang isang mangangaso o ang makasalanang si Sundarasena ay makakamit ang kabutihang-loob sa pamamagitan ng disiplinadong debosyon, isang mahalagang temang Purāṇiko ng pag-angat sa dharma.