Adhyaya 177

Inilalahad ni Panginoong Agni ang sunod-sunod na mga panatang nakasentro sa Dvitīyā (ikalawang araw sa kalendaryong lunar), kung saan ang tumpak na buwan–pakṣa–tithi ang nagiging balangkas ng ritwal upang makamit ang bhukti (kaginhawahang makamundo) at mukti (kalayaan). Nagsisimula sa Dvitīyā-vrata: pagtalima sa diyeta ng mga bulaklak at pagsamba sa Aśvins, na nangangako ng kasaganaan, kagandahan, at gantimpalang makalangit; may anyong Kārttika śukla-dvitīyā na nag-uutos ng pagsamba kay Yama. Kasunod ang Aśūnya-śayana (Śrāvaṇa kṛṣṇa-dvitīyā) na nakatuon sa pag-iingat ng pagpapatuloy ng sambahayan—mga banal na apoy, mga diyos, mga ninuno, at pagkakaisa ng mag-asawa—sa pamamagitan ng panawagan kay Viṣṇu kasama si Śrī (Lakṣmī), na nagtatapos sa pagsamba, buwanang Soma-arghya na may mantra, homa na may ghee, disiplina sa gabi, at nakaayos na dāna (higaan, mga ilawan, kasangkapan, payong, sapin sa paa, upuan, banga ng tubig, imahen, sisidlan). Sumusunod ang Kānti-vrata (maliwanag na kalahati ng Kārttika): pagkain lamang sa gabi at pagsamba kay Bala–Keśava upang magtamo ng ningning, mahabang buhay, at kalusugan. Sa huli, itinuturo ang Śiṣṇu-vrata bilang apat-na-araw na pagsasanay mula Pauṣa śukla-dvitīyā, na may sunod-sunod na paliligo (mustasa, itim na linga, vacā, at mga halamang sarvauṣadhi), pagsamba ayon sa mga pangalan (Kṛṣṇa/Acyuta/Ananta/Hṛṣīkeśa) na may paglalagay ng mga bulaklak, arghya sa buwan na may mga banal na epithets, at paglalarawan ng bunga bilang pinalawig na paglilinis, kasama ang tala sa mga baryanteng manuskrito at mga tradisyunal na nagsasagawa (mga hari, kababaihan, mga diyos).