Adhyaya 265

Verse 1

इत्य् आग्नेये महापुराणे दिक्पालादिस्नानं नाम चतुःषष्ठ्यधिकद्विशततमो ऽध्यायः अथ पञ्चषष्ट्यधिकद्विशततमो ऽध्यायः विनायकस्नानं पुष्कर उवाच विनायकोपसृष्टानां स्नानं सर्वकरं वदे विनायकः कर्मविघ्नसिद्ध्यर्थं विनियोजितः

Sa ganito, sa Agni Mahāpurāṇa nagwakas ang ika-264 (dagdag) na kabanata na pinamagatang “Mga paliligo ukol sa mga Dikpāla at iba pa.” Ngayon ay nagsisimula ang ika-265 (dagdag) na kabanata: “Ang Paliligo kay Vināyaka.” Wika ni Puṣkara: “Ilalarawan ko ang paliligong may ganap na bisa para sa mga sinasalakay ni Vināyaka. Itinalaga si Vināyaka upang magdulot ng mga hadlang sa mga gawa (karma) at (kasunod) na pagtitibay/pagkaganap ng mga ito.”

Verse 2

गणानामाधिपत्ये च केशवेशपितामहैः स्वप्नेवगाहते ऽत्यर्थं जलं मुण्डांश् च पश्यति

Kapag ang isang tao’y nagkamit ng pamumuno sa mga pangkat (o hukbo), at kapag napalugod si Keśava, Īśa, at Pitāmaha sa pagsamba, ang taong iyon (sa panaginip) ay lumulubog nang malalim sa tubig at nakakakita rin ng mga lalaking ahit ang ulo.

Verse 3

विनायकोपसृष्टस्तु क्रव्यादानधिरोहति व्रजमानस् तथात्मानं मन्यते ऽनुगतम्परैः

Ngunit ang sinasalakay ng (graha na) Vināyaka ay umaakyat at sumasakay sa isang nilalang na kumakain ng laman; at habang siya’y naglalakad, iniisip niyang siya’y sinusundan ng iba.

Verse 4

विमना विफलारम्भः संसीदत्यनिमित्ततः कन्या वरं न चाप्नोति न चापत्यं वराङ्गना

Ang taong lugmok (o may masamang loob) ay nagsisimula ng mga gawain nang walang bunga; siya’y bumabagsak nang walang malinaw na dahilan. Ang dalaga’y hindi nakakamit ng mapapangasawa, at ang magandang babae’y hindi nagkakaanak.

Verse 5

आचार्यत्वं श्रोत्रियश् च न शिष्यो ऽध्ययनं लभेत् धनी न लाभमाप्नोति न कृषिञ्च कृषीबलः

Kahit taglay ng isang tao ang katayuang ācārya (guro) at siya’y śrotriya (dalubhasa sa Veda), ang karapat-dapat na mag-aaral ay hindi nakakamit ang tunay na pagkatuto mula sa kanya. Gayundin, ang mayaman ay hindi laging nagkakamit ng tubo, at ang may lakas ng katawan lamang ay hindi dahil dito nagtatagumpay sa pagsasaka.

Verse 6

राजा राज्यं न चाप्नोति स्नपनन्तस्य कारयेत् हस्तपुष्याश्वयुक्सौम्ये वैष्णवे भद्रपीठके

Ang hari ay hindi nakakamit ang matatag na paghahari kung hindi ipinasasagawa ang snāpana, ang paliligo ng pagtatalaga. Dapat itong isaayos sa mga nakṣatra na Hasta, Puṣya, Aśvayuj, o Saumya, sa isang pagkakataong Vaiṣṇava (kinalulugdan ni Viṣṇu), at sa isang mapalad na luklukan na tinatawag na bhadrapīṭhaka.

Verse 7

गौरसर्षपकल्केन साज्येनोत्सादितस्य च सर्वौषधैः सर्वगन्धैः प्रलिप्तशिरसस् तथा

At para sa taong minasahe o kinuskos ng paste ng dilaw na mustasa (gaura-sarṣapa) na hinaluan ng ghee, at gayundin yaong ang ulo ay pinahiran ng lahat ng halamang-gamot at ng lahat ng mababangong sangkap.

Verse 8

चतुर्भिः कलसैः स्नानन्तेषु सर्वौषाधौ क्षिपेत् अश्वस्थानाद्गजस्थानाद्वल्मीकात् सङ्गमाद्ध्रदात्

Sa pagtatapos ng paliligo, dapat ibuhos ang pagbabad na ‘lahat ng halamang-gamot’ gamit ang apat na kalasa (banga ng tubig), na kumukuha ng pampabanal na sangkap mula sa kuwadra ng kabayo, kuwadra ng elepante, bunton ng anay (valmīka), tagpuan ng mga ilog (saṅgama), at mula sa lawa (hrada).

Verse 9

मृत्तिकां रोचनाङ्गन्धङ्गुग्गुलुन्तेषु निक्षिपेत् सहस्राक्षं शतधारमृषिभिः पावनं कृतम्

Dapat ilagay (ihalo) ang luwad kasama ang rocanā (dilaw na pigmento), mga mababangong sangkap, at guggulu (resina) sa mga sisidlang iyon. Ito ang pampadalisay na ginawang banal ng mga ṛṣi, na tinatawag na Sahasrākṣa (“libong-mata”) at Śatadhāra (“daang-agos”).

Verse 10

तेन त्वामभिषिञ्चामि पावमान्यः पुनन्तु ते भगवन्ते वरुणो राजा भगं सूर्यो वृहस्पतिः

Sa pamamagitan ng banal na tubig/ritong iyon, pinapahiran ko kayo ng abhiṣeka. Nawa’y linisin kayo ng mga dalisay na pormulang Pavamāna. Nawa’y si Panginoong Varuṇa, ang Hari, at sina Bhaga, Sūrya, at Bṛhaspati ay maglinis at magpala rin sa inyo.

Verse 11

भगमिन्द्रश् च वायुश् च भगं सप्तर्षयो ददुः यत्ते केशेषु दौर्भाग्यं सीमन्ते यच्च मूर्धनि

Ipinagkaloob nina Indra at Vāyu, at ng Pitong Ṛṣi, ang bhaga—ang mabuting kapalaran. Anumang kamalasan na nasa iyong buhok, sa hati ng buhok (sīmanta), at sa tuktok ng ulo—nawa’y maalis iyon.

Verse 12

ललाटे कर्णयोरक्ष्णोरापस्तद्घ्नन्तु सर्वदा दर्भपिञ्जलिमादाय वामहस्ते ततो गुरुः

Sa noo, sa mga tainga, at sa mga mata—nawa’y laging itaboy ng mga tubig ang anumang karumihan o masama. Pagkaraan, ang guro, na may hawak na bigkis ng damong darbha sa kaliwang kamay, ay nagpapatuloy sa ritwal.

Verse 13

हस्तपुष्याश्वयुक्सौम्यवैष्णवेषु शुभेषु चेति घ , ञ च साज्येनासादितस्य चेति क , छ च इमा आप इति छ , ञ स्नातस्य सार्षपन्तैलं श्रुवेणौडुम्बरेण च जुहुयान्मूर्धनि कुशान् सव्येन परिगृह्य च

Sa mga mapalad na pagkakataon—gaya ng (araw o bituin) Hasta, Puṣya, Aśvayuj, Saumya, at Vaiṣṇava—pagkatapos maligo, dapat maghandog ng langis ng mustasa (sārṣapa) bilang oblation sa homa, gamit ang sandok na yari sa kahoy na udumbara. Habang ginagawa ito, hawakan ang damong kuśa sa tuktok ng ulo sa kaliwang kamay, at bigkasin ang itinakdang mga pormulang ritwal, kabilang ang mantrang nagsisimula sa “imā āpaḥ…”.

Verse 14

मितश् च सम्मितश् चैव तथा शालककण्टकौ कुष्माण्डो राजपुत्रश् च एतैः स्वाहासमन्वितैः

“(Tawagin) sina Mita at Sammita, gayundin sina Śālaka at Kaṇṭaka, at pati sina Kuṣmāṇḍa at Rājaputra—sa pamamagitan ng mga pangalang ito, na bawat isa’y inuugnay sa pagbigkas na ‘svāhā’.”

Verse 15

नामभिर्बलिमन्त्रैश् च नमस्कारसमन्वितैः दद्याच्चतुष्पथे शूर्पे कुशानास्तीर्य सर्वतः

Sa pamamagitan ng angkop na mga pangalan at mga bali-mantra, kalakip ang mapitagang pagyuko (namaskāra), dapat ihain ang alay sa sangandaan ng apat na daan, ilagay sa bilao ng pagwawalis ng palay, matapos ikalat sa paligid ang damong kuśa sa lahat ng panig.

Verse 16

कृताकृतांस्तण्डुलांश् च पललौदनमेव च मत्स्यान्पङ्कांस्तथैवामान् पुष्पं चित्रं सुरां त्रिधा

Idagdag pa (sa pag-aalay/pagbanggit) ang mga butil ng bigas na luto at hilaw, at ang lugaw na niluto na may karne (palala-odana); gayundin ang isda, mga bagay na may putik o marumi (di-dalisay), at mga hilaw na bagay; mga bulaklak na sari-sari ang kulay; at alak (surā) na may tatlong uri.

Verse 17

मूलकं पूरिकां पूपांस्तथैवैण्डविकास्रजः दध्यन्नं पायसं पिष्टं मोदकं गुडमर्पयेत्

Dapat ihandog ang labanos (mūlaka), mga keyk na may palaman (pūrikā), mga keyk na pinirito (pūpa), at mga kuwintas/garland na yari sa matatamis na bilog (aiṇḍavikā); gayundin ang kaning may yogurt, kakaning gatas (pāyasa), mga pagkaing mula sa harina (piṣṭa), matamis na modaka, at pulot-asukal o jaggery (guḍa).

Verse 18

विनायकस्य जननीमुपतिष्ठेत्ततो ऽम्बिकां दूर्वासर्षपपुष्पाणां दत्वार्घ्यं पूर्णमञ्जलिं

Pagkaraan, dapat lapitan at paglingkuran nang may paggalang ang Ina ni Vināyaka; at pagkatapos ay (sambahin) si Ambikā, na inihahandog ang arghya sa dalawang palad na punô, na may damong dūrvā, mga butil ng mustasa, at mga bulaklak.

Verse 19

रूपं देहि यशो देहि सौभाग्यं सुभगे मम पुत्रं देहि धनं देहि सर्वान् कामांश् च देहि मे

Ipagkaloob mo sa akin ang kagandahan; ipagkaloob mo sa akin ang dangal at katanyagan; ipagkaloob mo sa akin ang mabuting kapalaran. O Mapalad na Ina, ipagkaloob mo sa akin ang isang anak na lalaki; ipagkaloob mo sa akin ang kayamanan; at ipagkaloob mo sa akin ang lahat ng ninanais kong layon.

Verse 20

भोजयेद्ब्राह्मणान्दद्याद्वस्त्रयुग्मं गुरोरपि विनायकं ग्रहान्प्रार्च्य श्रियं कर्मफलं लभेत्

Dapat pakainin ang mga Brāhmaṇa at maghandog din ng isang pares ng kasuotan sa Guru. Pagkaraang sambahin nang wasto si Vināyaka at ang mga diyos ng mga planeta, matatamo ang kasaganaan (Śrī) at ang bunga ng ritwal (karma).