Adhyaya 262

Verse 1

इत्य् आग्नेये महापुराणे अथर्वविधानं नामैकषष्ट्यधिकद्विशततमो ऽध्यायः क्रुद्धं भूपं प्रसादयेदिति घ , ज , झ च अथ द्विषष्ठ्यधिकद्विशततमो ऽध्यायः उत्पातशान्तिः पुष्कर उवाच श्रीसूक्तं प्रतिवेदञ्च ज्ञेयं लक्ष्मीविवर्धनं हिरण्यवर्णा हरिणीमृचः पञ्चदश श्रियः

Sa gayon, sa Agni Mahāpurāṇa, ang kabanatang tinatawag na “Atharva-vidhāna” ay ang ika-261; at mayroon ding mga bahaging minarkahan ng mga titik gha, ja, at jha, na nagsasaad: “dapat payapain ang nagngangalit na hari.” Ngayon ay nagsisimula ang ika-262 kabanata, “Utpāta-śānti (pagpapatahimik sa mga masamang palatandaan).” Sinabi ni Puṣkara: “Ang Śrīsūkta, kasama ang karugtong na pagbigkas na Vedic (prativeda), ay dapat makilalang nagpapalago kay Lakṣmī; ang labinlimang taludtod na ṛk na nagsisimula sa ‘hiraṇyavarṇā’ ay ang himno ni Śrī.”

Verse 2

रथेष्वक्षेषु वाजेति चतस्रो यजुषि श्रियः स्रावन्तीयं तथा साम श्रीसूक्तं सामवेदके

Sa Yajurveda, ang apat na panawagan kay Śrī (kasaganaan) ay nasa mga pormulang nagsisimula sa “ratheṣu”, “akṣeṣu”, at “vājeti”; gayundin, sa Sāmaveda ay may Sāman na tinatawag na “Srāvantīya”, at naroon din ang Śrī-sūkta sa sangay ng Sāmaveda.

Verse 3

श्रियं धातर्मयि धेहि प्राक्तमाथर्वणे तथा श्रीसूक्तं यो जपेद्भक्त्या हुत्वा श्रीस्तस्य वै भवेत्

“O Dhātṛ, Tagapagpanatili, ilagak mo sa akin ang Śrī (kasaganaan).” Gayundin, ayon sa sinaunang tradisyong Atharvan: sinumang may debosyon na bumibigkas ng Śrī-sūkta at nagsasagawa ng paghahandog sa apoy (homa), ang kasaganaan ay tunay na mapapasakanya.

Verse 4

पद्मानि चाथ विल्वानि हुत्वाज्यं वा तिलान् श्रियः एकन्तु पौरुषं सूक्तं प्रतिवेदन्तु सर्वदं

Matapos maghandog ng mga lotus at mga dahon ng bilva—o mag-alay ng ghee o linga bilang oblation—para sa pagkamamit ng Śrī (kasaganaan), lalo na’y dapat bigkasin ang Pauruṣa Sūkta; ito’y ipinahahayag na tagapagkaloob ng lahat ng ninanais sa lahat ng panahon.

Verse 5

सूक्तेन द्दद्यान्निष्पापो ह्य् एकैकया जलाञ्जलिं स्नात एकैकया पुष्पं विष्णोर्दत्वाघहा भवेत्

Sa pag-aalay na sinasamahan ng sūkta (banal na himno), nagiging malaya sa kasalanan ang tao. Pagkatapos maligo, maghandog ng tubig bilang anjali gamit ang isang kamay, isa-isa, at gayundin maghandog ng mga bulaklak isa-isa kay Viṣṇu; sa gayon siya’y nagiging tagapagpuksa ng kasalanan.

Verse 6

स्नात एकैकया दत्वा फलं स्यात् सर्वकामभाक् महापापोपपान्तो भवेज्जप्त्वा तु पौरुषं

Pagkatapos maligo, kung magbigay ng kawanggawa sa bawat pagkakataon kahit iisa lamang (yunit/barya), matatamo niya ang bunga ng gawa at magiging tagatupad ng lahat ng ninanais. At sa pagbigkas ng Pauruṣa (mantra/himno), nalilinis siya mula sa malalaking kasalanan.

Verse 7

कृच्छ्रैर् विशुद्धो जप्त्वा च हुत्वा स्नात्वाथ सर्वभाक् अष्टादशभ्यः शान्तिभ्यस्तिस्रो ऽन्याः शान्तयो वराः

Matapos luminis sa pamamagitan ng pagsasagawa ng kṛcchra (pagpapakasakit/pagpapatawad-sala), at saka magsagawa ng japa, maghandog ng oblation sa apoy, at maligo, nagiging karapat-dapat siya sa lahat ng ritwal at mga bunga nito. Bukod sa labingwalong śānti-ritwal, may tatlo pang dakilang pagpapayapa.

Verse 8

अमृता चाभयवा सौम्या सर्वोत्पातविमर्दनाः अमृता सर्वदवत्या अभया ब्रह्मदैवता

Ang ‘Amṛtā’ at ‘Abhayā’, at ang ‘Saumyā’—ang mga ito’y tagapagwasak ng bawat masamang pangitain at masamang palatandaan. Ang Amṛtā ay laging tagapangalaga; ang Abhayā ay may Brahmā bilang namumunong diyos.

Verse 9

सौम्या च सर्वदैवत्या एका स्यात्सर्वकामदा ह्य् एकैकश इति क , घ , छ , ञ च अभयाया मणिः कार्यो वरुणस्य भृगूत्तम

Ang Saumyā (hiyas/anting-anting) ay kaugnay ng lahat ng mga diyos; iisa ito at sinasabing nagkakaloob ng lahat ng ninanais na layunin. Ang “isa-isa, paisa-isa” ay itinatakda sa pamamagitan ng mga titik na ka, gha, cha, at ña. O pinakamainam sa angkan ng Bhṛgu, dapat likhain ang maṇi na pananggalang ng Abhayā para kay Varuṇa.

Verse 10

शतकाण्डो ऽमृतायाश् च सौम्यायाः शङ्कजो मणिः तद्दैवत्यास् तथा मन्त्राः सिद्धौ स्यान्मणिबन्धनं

Para kay Amṛtā, ang hiyas ay Śatakāṇḍa; at para kay Saumyā, ang hiyas ay ang perlas na isinilang mula sa kabibe ng sankha (śaṅkaja). Kasama ng mga mantra na ukol sa mismong mga diyos na iyon—kapag natupad nang wasto—nagiging mabisa ang pagbigkis, pagbasbas, at pagsusuot ng hiyas.

Verse 11

दिव्यान्तरीक्षभौमादिसमुत्पातार्दना इमाः दिव्यान्तरीक्षभौमन्तु अद्भुतं त्रिविधं शृणु

Ito ang mga masamang palatandaang nagdudulot ng kapahamakan, na lumilitaw sa kalangitan, sa himpapawid, at sa lupa. Ngayon pakinggan ang tatluhang pag-uuri ng mga kababalaghan/omen: makalangit, panghimpapawid, at panlupa.

Verse 12

ग्रहर्क्षवैकृतं दिव्यमान्तरीक्षन्निबोध मे उल्कापातश् च दिग्दाहः परिवेशस्तथैव च

Unawain mula sa akin ang mga palatandaang makalangit at panghimpapawid na dulot ng kaguluhan sa mga planeta at bituin: pagbagsak ng ulkā (bulalakaw), pagliyab/pamumula ng mga dako ng langit, at paglitaw ng mga bilog na halo.

Verse 13

गन्धर्वनगरञ्चैव वृष्टिश् च विकृता च या चरस्थिरभवं भूमौ भूकम्पमपि भूमिजं

At mayroon din ang paglitaw ng “lungsod ng Gandharva” (isang ilusyon na tila mirage), at mga ulang hindi pangkaraniwan. Sa lupa naman ay may lindol—isang kaguluhang isinilang mula sa lupa—na umaapekto sa kapwa gumagalaw at di-gumagalaw.

Verse 14

सप्ताहाभ्यनतरे वृष्टावद्भुतं भयकृद्भवेत् शान्तिं विना त्रिभिर्वषैर् अद्भुतं भयकृद्भवेत्

Kung ang pambihirang ulan (di-napanahon o di-likas) ay mangyari sa loob ng isang linggo, ito’y nagiging omen na nakapagdudulot ng takot. Gayundin, kung walang ritwal na pampayapa (śānti) na isasagawa, sa loob ng tatlong taon ang omen na iyon ay magbubunga ng nakatatakot na pinsala.

Verse 15

देवतार्चाः प्रनृत्यन्ति वेपन्ते प्रज्वलन्ति च आरठन्ति च रोदन्ति प्रस्विद्यन्ते हसन्ति च

Ang mga imahen ng mga diyos na sinasamba ay tila sumasayaw, nanginginig, at nagliliyab; sila rin ay sumisigaw, umiiyak, pinagpapawisan, at tumatawa.

Verse 16

अर्चाविकारोपशमो ऽभ्यर्च्य हुत्वा प्रजापतेः अनग्निर्दीप्यते यत्र राष्ट्रे च भृशनिस्वनं

Matapos sambahin nang wasto at maghandog ng mga alay sa apoy para kay Prajāpati, napapawi ang mga kaguluhan o kapintasan na tumatama sa pagsamba sa imahen; at sa kahariang iyon, maging ang lugar na walang apoy ay wari’y nagliliyab, at naririnig ang malakas na ugong—na itinuturing na makapangyarihang tanda ng bisa ng ritwal.

Verse 17

न दीप्यते चेन्धनवांस्तद्राष्ट्रं पाड्यते नृपैः अग्निवैकृत्यशमनमग्निमन्त्रैश् च भार्गव

Kung kahit may panggatong ay hindi pa rin magliyab ang apoy, ang kahariang iyon ay pinahihirapan o ginugulo ng mga hari. Ang pagpapayapa sa mga di-karaniwang kalagayan ng apoy ay dapat isagawa sa pamamagitan ng mga Agni-mantra, O Bhārgava.

Verse 18

अकाले फलिता वृक्षाः क्षीरं रक्तं स्रवन्ति च वृक्षोत्पातप्रशमनं शिवं पूज्य च कारयेत्

Kapag ang mga puno ay namumunga sa di-tamang panahon, at kapag sila’y naglalabas ng gatas o maging dugo, dapat ipagawa ang Śiva-pūjā—sambahin si Śiva bilang tagapagpayapa ng mga masamang palatandaan sa puno—upang maitaboy ang masamang pangitain.

Verse 19

अतिवृष्टिरनावृष्टिर्दुर्भिक्षायोभयं मतं सिद्ध्या इति घ , ञ च देवताश्चेति ख , छ च आवटन्तीति ख , घ , छ , ञ च अनृतौ त्रिदिनारब्धवृष्टिर्ज्ञेया भयाय हि

Ang labis na pag-ulan at ang kawalan ng ulan—kapwa itinuturing na sanhi ng taggutom. At ang ulang nagsisimula sa di-panahon at nagpapatuloy nang tatlong araw ay dapat maunawaan bilang tanda ng panganib.

Verse 20

वृष्टिवैकृत्यनाशः स्यात्पर्जण्येन्द्वर्कपूजनात् नगरादपसर्पन्ते समीपमुपयान्ति च

Ang pag-alis ng di-karaniwang pag-ulan ay nagaganap sa pamamagitan ng pagsamba kay Parjanya, sa Buwan, at sa Araw. Dahil dito, ang mapaminsalang mga puwersa ay umurong mula sa lungsod at muling lumalapit sa kanais-nais at napapamahalaang kalapitan.

Verse 21

नद्यो ह्रदप्रश्रवणा विरसाश् च भवन्ति च शलिलाशयवैकृत्ये जप्तव्यो वारुणो मनुः

Ang mga ilog, lawa, at bukal ay nagiging walang lasa at nawawala ang wastong katangian. Kapag may pagkasira o paglihis sa mga imbakan ng tubig, dapat bigkasin ang Varuṇa-mantra.

Verse 22

अकालप्रसवा नार्यः कालतो वाप्रजास् तथा विकृतप्रसवाश् चैव युग्मप्रसवनादिकं

Maaaring manganak ang mga babae nang wala sa panahon; gayundin, may mga supling na isinisilang sa tamang panahon. Mayroon ding mga panganganak na di-karaniwan, gaya ng pagsilang ng kambal at iba pang katulad nito.

Verse 23

स्त्रीणां प्रसववैकृत्ये स्त्रीविप्रादिं प्रपूजयेत् वडवा हस्तिनी गौर्वा यदि युग्मं प्रसूयते

Kapag may di-karaniwan sa panganganak ng babae, dapat parangalan—sa pagsamba at pagbibigay—ang isang babaeng brāhmaṇa at ang iba pa ayon sa nararapat. Gayundin, kung ang inahing kabayo, inahing elepante, o inahing baka ay manganak ng kambal, dapat ding gawin ang gayong pagpapalubag-loob na paggalang.

Verse 24

विजात्यं विकृतं वापि षड्भिर्मासैर् म्रियेत वै विकृतं वा प्रसूयन्ते परचक्रभयं भवेत्

Kung ang supling ay mula sa ibang uri (vijātya) o may kapansanan, tunay na mamamatay ito sa loob ng anim na buwan. O kung may mga isinilang na deformed na anak, lilitaw ang pangamba sa hukbong kaaway.

Verse 25

होमः प्रसूतिवैकृत्ये जपो विप्रादिपूजनं यानि यानान्ययुक्तानि युक्तानि न वहन्ति च

Kapag may suliranin o di-karaniwang pangyayari sa panganganak, nararapat magsagawa ng homa (handog sa apoy), magsagawa ng japa (pagbigkas ng mantra), at sumamba sa mga Brahmin at iba pang karapat-dapat igalang. Gayundin, ang sasakyang maling pagkakabit ay hindi makapagdala ng karga, kahit pa ito’y maituwid sa huli.

Verse 26

आकाशे तूर्यनादाश् च महद्भयमुपस्थितं प्रविशन्ति यदा ग्राममारण्या मृगपक्षिणः

Kapag umuugong sa himpapawid ang tunog na tila tambol at trumpeta, at kapag ang maiilap na hayop at mga ibon mula sa gubat ay pumapasok sa nayon, ito’y palatandaan na may malaking panganib na sumapit at nalalapit na.

Verse 27

अरण्यं यान्ति वा ग्राम्याः जलं यान्ति स्थलोद्भवाः स्थलं वा जलजा यान्ति राजद्वारादिके शिवाः

Ang mga nilalang na naninirahan sa nayon ay maaaring magtungo sa gubat; ang mga isinilang sa tuyong lupa ay maaaring magtungo sa tubig; at ang mga isinilang sa tubig ay maaaring umakyat sa lupa—kapag ang ganitong pangyayari ay nakita sa tarangkahan ng hari at sa mga katulad na pook-bayan, ito’y itinuturing na mapalad na tanda.

Verse 28

प्रदोषे कुक्कुटो वासे शिवा चार्कोदये भवेत् गृहङ्कपोतः प्रविशेत् क्रव्याहा मूर्ध्नि लीयते

Kung ang tandang ay tumilaok sa dapithapon sa loob ng tahanan, o kung ang asong-gubat (jackal) ay umalulong sa pagsikat ng araw, ito’y mga palatandaan. Kung ang kalapati ay pumasok sa bahay, o kung ang ibong kumakain ng laman ay dumapo sa ulo ng tao, ang mga ito’y itinuturing ding masasamang pangitain.

Verse 29

मधुरां मक्षिकां कुर्यात् काको मैथुनगो दृशि प्रासादतोरणोद्यानद्वारप्राकारवेश्मनां

Kung ang bubuyog ay lumitaw o dumapo sa paraang banayad at ‘matamis,’ ito’y dapat ituring na mabuting tanda; ngunit kung ang uwak ay makitang nakikipagtalik sa harap ng paningin, iyon ay pangitain na may kinalaman sa palasyo, mga torana o arko ng tarangkahan, hardin, mga pinto, pader o muog, at mga tahanan.

Verse 30

अनिमित्तन्तु पतनं दृढानां राजमृत्यवे रजसा वाथ धूमेन दिशो यत्र समाकुलाः

Ngunit kapag maging ang matitibay ay bumabagsak nang walang maliwanag na sanhi, at kapag ang mga dako ay nagugulo—napupuno ng alikabok o kaya’y usok—ito’y mga pangitain ng kamatayan ng isang hari.

Verse 31

केतूदयोपरागौ च छिद्रता शशिसूर्ययोः ग्रहर्क्षविकृतिर्यत्र तत्रापि भयमादिशेत्

Saanman maganap ang paglitaw ng kometa, ang eklipse, ang dungis na wari’y ‘nabutas’ sa Buwan o sa Araw, o anumang di-karaniwang pagbabago sa mga planeta at mga konstelasyon—doon din dapat ipahayag ang takot at panganib.

Verse 32

अग्निर्यत्र म दीप्येत स्रवन्ते चोदकम्भकाः मृतिर्भयं शून्यतादिरुत्पातानां फलम्भवेत्

Saanman hindi magningas ang apoy, at magsimulang tumulo ang mga banga ng tubig, ang bunga ng gayong mga masamang pangitain ay kamatayan, takot, at kawalan (pagkatiwangwang), at iba pa.

Verse 33

द्विजदेवादिपूजाभ्यः शान्तिर्जप्यैस्तु होमतः

Ang pagpapayapa (śānti) ay nakakamit sa pagsamba sa mga Brahmin at sa mga diyos (at iba pang kagalang-galang); at gayundin sa pagbigkas ng mantra (japa) at sa handog sa apoy (homa).