Adhyaya 96

Verse 1

ज शङ्खिनीत्योषधीगण इति ङ , ज , च हेमताम्रमयो रङ्गराजजञ्चेति ख पारदे इति ख , छ च गन्धकत्रिकमित्यष्टौ इति घ अथ षण्णवतितमो ऽध्यायः अधिवासनविधिः ईश्वर उवाच स्नात्वा नित्यद्वयं कृत्वा प्रणवार्घकरो गुरुः सहायैर् मूर्तिपैर् विप्रैः सह गच्छेन्मखालयं

Ngayon (nagsisimula) ang kabanata 96: ang pamamaraan ng adhivāsana (paunang pagtatalaga/pagpapabanal). Sinabi ng Panginoon: Pagkatapos maligo at ganapin ang dalawang pang-araw-araw na ritwal, ang guru—na naghanda ng arghya (handog na tubig) kasama ang praṇava (Oṃ)—ay dapat tumungo sa bulwagan ng paghahandog, kasama ang mga katuwang, ang mga tagapangasiwa ng anyo ng diyos (mūrtipa), at ang mga paring brāhmaṇa.

Verse 2

क्षान्त्यादितोरणांस्तत्र पूर्ववत् पूजयेत् क्रमात् प्रदक्षिणक्रमादेषां शाखायां द्वारपालकान्

Doon ay dapat sambahin nang sunod-sunod, gaya ng naunang itinakda, ang mga toraṇa na nagsisimula sa (tinatawag na) Kṣānti; at ayon sa ayos ng pradakṣiṇa (pag-ikot na may paggalang), sambahin ang mga tagapagbantay ng pinto (dvārapālaka) na nakatalaga sa mga sanga ng pintuang iyon (śākhā).

Verse 3

प्राचि नन्दिमहाकालौ याम्ये भृङ्गिविनायकौ वारुणे वृषभस्कन्दौ देवीचण्डौ ततोत्तरे

Sa silangan ilagay sina Nandin at Mahākāla; sa timog sina Bhṛṅgī at Vināyaka; sa kanluran (panig ni Varuṇa) sina Vṛṣabha at Skanda; at sa hilaga niyon ilagay sina Devī at Caṇḍa.

Verse 4

तच्छाखामूलदेशस्थौ प्रशान्तशिशिरौ घटौ पर्जन्याशोकनामानौ भूतं सञ्जीवनामृतौ

Doon, sa paanan ng sanga ng punong iyon, naroon ang dalawang banga na payapa at malamig, na ang pangalan ay Parjanya at Aśoka—punô ng sañjīvanāmṛta, ang nektar na nagbabalik-buhay na kayang bumuhay maging sa patay.

Verse 5

धनदश्रीप्रदौ द्वौ द्वौ पूजयेदनुपूर्वशः स्वनामभिश् चतुर्थ्यन्तैः प्रणवादिनमोन्तगैः

Dapat niyang sambahin sila nang magkapares, ayon sa wastong pagkakasunod—gamit ang kani-kanilang pangalan sa anyong datibo, na may pantig na “Oṃ” sa simula at nagtatapos sa “namaḥ”.

Verse 6

लोकग्रहवसुद्वाःस्थस्रवन्तीनां द्वयं द्वयं ङ च भूतसञ्जीवनासुतौ इति छ भूतसञ्जीवनामृतौ इति ख , ज च धनदद्विपदौ इति ख धनदौ द्विपदौ इति घ धनदश्चापदौ इति ज पूजयेदथ पूर्वश इति ग लोकग्रहवसुद्वाःस्थहस्तादीनामिति ग भानुत्रयं युगं वेदो लक्ष्मीर्गणपतिस् तथा

Para sa mga hanay na nagsisimula sa (mga pangkat na tinatawag na) Lokagraha, Vasu, Dvāḥstha, at Sravantī, ang mga bagay ay dapat kunin nang tig-dalawa; gayundin sa mga kasunod. Sa isang resensiyon ay “bhūta-sañjīvana-asutau” ang pagbasa, samantalang sa iba ay “bhūta-sañjīvana-amṛtau”. May mga baryanteng pagbasa rin na “dhanada-dvipadau”, o “dhanadau dvipadau”, o “dhanadaś cāpadau”. (May isa pang pagbasa na) “pagkaraan ay sambahin ayon sa naunang ayos,” at (isa pang paliwanag na) “para sa Lokagraha, Vasu, Dvāḥstha—pati sa mga kamay at iba pa.” Kasama rin sa talaan ang tatluhan ng Araw, ang Yuga, ang Veda, si Lakṣmī, at si Gaṇapati.

Verse 7

इति देवामखागारे तिष्ठन्ति प्रतितोरणं विघ्नसङ्घापनोदाय क्रतोः संरक्षणाय च

Kaya nito, sa banal na bulwagan ng paghahandog sa mga diyos, sila’y nakatindig sa bawat tarangkahan, upang itaboy ang mga pulutong ng balakid at upang pangalagaan din ang sakripisyo (kratu).

Verse 8

वज्रं शक्तिं तथा दण्डं खड्गं पाशं ध्वजंगदां त्रिशूलं चक्रमम्भोजम्पताकास्वर्चयेत् क्रमात्

Dapat sambahin nang sunod-sunod: ang vajra (kulog na sandata), śakti (sibat), daṇḍa (tungkod), khaḍga (tabak), pāśa (pisi/laso), dhvaja (bandila), gadā (pamalo), triśūla (trisula), cakra (diskong sandata), at ambhoja (lotus), na inilalagay sa mga watawat/estandarte (patākāsu).

Verse 9

ॐ ह्रूं फट् नमः ॐ ह्रूं फट् द्वाःस्थशक्तये ह्रूं फट् नमः इत्य् आदिमन्त्रैः कुमुदः कुमुदाक्षश् च पुण्डरीकोथ वामनः शङ्कुकर्णः सर्वनेत्रः सुमुखः सुप्रतिष्ठितः

Sa pamamagitan ng mga panimulang mantra—“Oṃ hrūṃ phaṭ, namaḥ”; at “Oṃ hrūṃ phaṭ, namaḥ sa Dvāḥstha-śakti; hrūṃ phaṭ, namaḥ”—(iniimbitahan/itinatatag) ang mga tagapagbantay: Kumuda, Kumudākṣa, Puṇḍarīka, saka Vāmana, Śaṅkukarṇa, Sarvanetra, Sumukha, at Supratiṣṭhita.

Verse 10

ध्वजाष्टदेवताः पूज्याः पूर्वादौ भूतकोटिभिः ॐ कौं कुमुदाय नम इत्य् आदिमन्त्रैः

Ang walong diyos ng watawat ay dapat sambahin—nagsisimula sa silangan at iba pang direksiyon—kasama ng napakaraming espiritung tagasunod, gamit ang mga panimulang mantra gaya ng: “Oṃ kauṃ, pagpupugay kay Kumuda,” at iba pa.

Verse 11

हेतुकं त्रिपुरघ्नञ्च शक्त्याख्यं यमजिह्वकं कालं करालिनं षष्ठमेकाङ्घ्रिम्भीममष्टकं

“(Ang mga pangalan nila ay) Hetuka; Tripuraghna; Śaktyākhya; Yamajihvaka; Kāla; Karālin—ang ika-anim; Ekāṅghri; at Bhīma—ang ikawalo.”

Verse 12

तथैव पूजयेद् दिक्षु क्षेत्रपालाननुक्रमात् ॐ हुं फट् वक्राय हुं फट् नम इति ग ॐ हुं फट् वज्राय हुं फट् नम इति ङ प्रमुख इति ज ध्वजाश् च देवता इति ग पूजादौ इति ङ , ज च बुद्धाख्यमिति ग बुद्ध्याख्यमिति ज अजजिह्वकमिति ज बलिभिः कुसुमैर् धूपैः सन्तुष्टान् परिभावयेत्

Sa gayon ding paraan, dapat sambahin ang mga Kṣetrapāla sa walong direksiyon ayon sa pagkakasunod—binibigkas ang mga mantra tulad ng: “Oṃ huṃ phaṭ—namaḥ kay Vakra; huṃ phaṭ,” at “Oṃ huṃ phaṭ—namaḥ kay Vajra; huṃ phaṭ” (may iba’t ibang pagbasa ayon sa mga salin). Matapos silang mapalugod, dapat silang parangalan ng mga handog na bali, mga bulaklak, at insenso, at pagnilayan na sila’y nasiyahan.

Verse 13

कम्बलास्तृतेषु वर्णेषु वंशस्थूणास्वनुक्रमात् पञ्च क्षित्यादितत्त्वानि सद्योजातादिभिर्यजेत्

Sa mga makukulay na pantakip (kambala) na inilatag, at sa mga haliging kawayan ayon sa pagkakasunod, isagawa ang ritwal na pagsamba sa limang tattva na nagsisimula sa Lupa, sa pamamagitan ng mga mantra gaya ng Sadyōjāta at iba pa.

Verse 14

सदाशिवपदव्यापि मण्डपं धाम शाङ्करं पताकाशक्तिसंयुक्तं तत्त्वदृष्ट्यावलोकयेत्

Sa pananaw na nakaugat sa mga tattva (tattva-dṛṣṭi), pagnilayan ang maṇḍapa—ang bulwagan ng banal na tahanan ni Śaṅkara, ang Śaiva na dhāma—na nilulukuban ng kalagayan ni Sadāśiva, at may mga bandila at sagisag na śakti (kapangyarihan/sibat).

Verse 15

दिव्यान्तरिक्षभूमिष्ठविघ्नानुत्सार्य पूर्ववत् प्रविशेत् पश्चिमद्वारा शेषद्वाराणि दर्शयेत्

Matapos paalisin ang mga puwersang humahadlang—makalangit, panghimpapawid, at panlupa—ayon sa naunang itinakda, pumasok siya sa pintuang kanluran, at pagkatapos ay ituro ang iba pang mga pintuan.

Verse 16

प्रदक्षिणक्रमाद्गत्वा निविष्टोवेदिदक्षिणे उत्तराभिमुखः कुर्याद् भूतशुद्धिं यथा पुरा

Pagkaraang lumakad ayon sa pradakṣiṇa (pag-ikot nang pakanan), umupo sa timog na panig ng dambana, nakaharap sa hilaga, at isagawa ang bhūtaśuddhi, ang paglilinis ng mga sangkap, gaya ng nauna.

Verse 17

अन्तर्यागं विशेषार्घ्यं मन्त्रद्रव्यादिशोधनं कुर्वीत आत्मनः पूजां पञ्चगव्यादि पूर्ववत्

Dapat isagawa ang antaryāga (panloob na pagsamba), ang natatanging alay na arghya, at ang paglilinis ng mga mantra, sangkap-ritwal at kaugnay na bagay; at gawin ang pagsamba sa sarili gamit ang pañcagavya at iba pa, gaya ng nauna.

Verse 18

साधारङ्कलसन्तस्मिन् विन्यसेत्तदनन्तरं विशेषाच्छिवतत्त्वाय तत्त्वत्रयमनुक्रमात्

Sa kalasang nakahanda sa suportang patungan, isunod ang ritwal na paglalagay (nyāsa); at lalo na para sa pagtatatag/pagkilala sa Śiva-tattva, ilagay ang tatlong prinsipyo (tattva-traya) ayon sa wastong pagkakasunod.

Verse 19

ललाटस्कन्धपादान्तं शिवविद्यात्मकं परं रुद्रनारायणब्रह्मदैवतं निजसञ्चरैः

Mula sa noo hanggang balikat at hanggang sa mga paa, dapat pagnilayan/itatag ang kataas-taasang prinsipyo na binubuo ng Śiva-vidyā, na ang mga namumunong diyos ay sina Rudra, Nārāyaṇa, at Brahmā, sa pamamagitan ng sariling itinakdang nyāsa o ritwal na “paglalakbay” ng paglalagay.

Verse 20

अ तत्तु दृष्ट्यावलोकयेदिति ख , छ च शेषद्वाराणि चङ्क्रमेदिति ख , छ च शेषद्वाराणि पूजयेदिति छ स्वात्मन इति ख , घ , छ , ज च निजसंवरैर् इति ग , ङ च निजसञ्चयैर् इति घ ॐ हं हां मूर्तीस्तदीश्वरांस्तत्र पूर्ववद्विनिवेशयेत् तद्व्यापकं शिवं साङ्गं शिवहस्तञ्च मूर्धनि

Pagkaraan, dapat pagnilayan ang prinsipyong iyon/diyos sa pamamagitan ng titig na nakatuon. Dapat umikot nang pakanan sa natitirang mga “pinto” (mga itinakdang lagusan o pook sa katawan sa ritwal) at sambahin ang mga natitirang lagusang iyon. (Lahat ng ito’y gawin) sa sariling Sarili, sa pamamagitan ng sariling pagpipigil at sariling naipong (kapangyarihan/merito). Sa pagbigkas ng “oṃ haṃ hāṃ”, iluklok doon, gaya ng naituro na, ang mga banal na anyo at ang kanilang mga namumunong panginoon; at iluklok ang laganap-sa-lahat na Śiva, kasama ang Kaniyang mga bahagi (aṅga), at ilagay ang kamay ni Śiva sa tuktok ng ulo.

Verse 21

ब्रह्मरन्ध्रप्रविष्टेन तेजसा वाह्यसान्तरं तमःपटलमाधूय प्रद्योतितदिगन्तरं

Sa pamamagitan ng ningning (tejas) na pumasok sa brahmarandhra (butas sa bumbunan), nayayanig at naaalis ang tabing ng dilim—panlabas at panloob—at naliliwanagan ang pinakamalayong mga dako ng kalawakan.

Verse 22

आत्मानं मूर्तिपैः सार्धं स्रग्वस्त्रकुसुमादिभिः भूषयित्वा शिवोस्मीति ध्यात्वा बोघासिमुद्धरेत्

Matapos palamutian ang sarili—kasama ang mga kasamang diyos ng mga anyo—ng mga kuwintas na bulaklak, kasuotan, mga bulaklak at iba pa, at magnilay, “Ako si Śiva,” saka dapat bunutin ang tabak na Boghāsi.

Verse 23

चतुष्पदान्तसंस्कारैः संस्कुर्यान्मखमण्डपं विक्षिप्य विकिरादीनि कुशकूर्चोपसंहरेत्

Matapos basbasan at dalisayin ang bulwagan ng handog (makha-maṇḍapa) sa pamamagitan ng mga ritong pampadalisay hanggang sa ‘catuṣpada’ at sa mga pangwakas (‘anta’) na saṃskāra, dapat ikalat ang mga alay na ikinakalat (vikira at iba pa), at sa huli’y tipunin muli gamit ang walis na damong kuśa (kuśa-kūrca).

Verse 24

आसनीकृत्य वर्धन्यां वास्त्वादीन् पूर्ववद्यजेत् शिवकुम्भास्त्रवर्धन्यौ पूजयेच्च स्थिरासने

Matapos iluklok ang upuan (at maupo), dapat sambahin sa sisidlang vardhanī ang mga diyos ng Vāstu at ang iba pa ayon sa naunang itinuro; at habang nakaupo nang matatag sa isang matibay na upuan, dapat ding sambahin ang Śiva-kumbha (banal na banga), ang astra (sandata/mantra ng ritwal), at ang vardhanī.

Verse 25

स्वदिक्षु कलशारूढांल्लोकपालाननुक्रमात् वाहायुधादिसंयुक्तान् पूजयेद्विधिना यथा

Sa kani-kaniyang mga direksiyon, dapat sambahin nang sunud-sunod ang mga Lokapāla (Mga Tagapagbantay ng mga Daigdig) na nakalagay sa mga ritwal na kalaśa, na inilalarawan kasama ang kanilang sasakyan, mga sandata, at iba pang sagisag, ayon sa itinakdang pamamaraan.

Verse 26

ऐरावतगजारूढं स्वर्णवर्णं किरीटिनं सहस्रनयनं शक्रं वज्रपाणिं विभावयेत्

Dapat pagnilayan si Śakra (Indra) na nakasakay sa elepanteng Airāvata—kulay ginto, may korona, may sanlibong mata, at may hawak na vajra (kulog) sa kamay.

Verse 27

सप्तार्चिषं च विभ्राणमक्षमालां कमण्डलुं ज्वालामालाकुलं रक्तं शक्तिहस्तमजासनं

Magnilay sa (diyos na iyon) bilang may pitong liyab, may hawak na akṣamālā (rosaryo) at kamaṇḍalu (sisidlang tubig), napaliligiran ng kuwintas ng apoy, mapula ang anyo, may hawak na śakti (sibát) sa kamay, at nakaupo sa upuang-kambing.

Verse 28

भास्त्रवर्धन्यां पूजयेदस्थिरासने इति घ , ज च वर्णवस्त्रमिति ग स्वर्णवस्त्रमिति ख , ज , च कालं मालाकुलं रक्तमिति ख , ग , ङ , छ च कालं मालाकुलं, व्यक्तमिति ग ज्वालामालाकुलं सक्तमिति घ महिषस्थं दण्डहस्तं यमं कालानलं स्मरेत् रक्तनेत्रं स्वरारूढं खड्गहस्तञ्च नैरृतं

Dapat siyang sambahin sa bhāstravardhanī (sisidlang nagpapalakas ng apoy na gaya ng bumbilya/paangin), na nakaupo sa di-matatag na upuan (ayon sa ilang salin). Sa ibang pagbasa: may kasuotang kulay-varṇa o kasuotang ginto. Pagbulayan si Yama bilang Kāla—may mālā, mapula (o: hayag na nahahayag), nababalutan ng kuwintas ng apoy—nakasakay sa kalabaw, may hawak na daṇḍa (tungkod), bilang kālānala (apoy ng Panahon). At pagbulayan din si Nairṛta: mapulang-mata, nakasakay sa kabayo, may hawak na espada.

Verse 29

वरुणं मकरे श्वेतं नागपाशधरं स्मरेत् वायुं च हरिणे नीलं कुवेरं मेघसंस्थितं

Pagbulayan si Varuṇa bilang maputi, nakasakay sa makara at may hawak na nāgapāśa (pisi ng ahas); si Vāyu bilang bughaw, nakasakay sa usa; at si Kubera bilang nakaupo sa ulap.

Verse 30

त्रिशूलिनं वृषे चेशं कूर्मेनन्तन्तु चक्रिणं ब्राह्माणं हंसगं ध्यायेच्चतुर्वक्त्रं चतुर्भुजं

Dapat pagnilayan si Īśa (Śiva) na may hawak na trisula at nakasakay sa toro; pagnilayan ang Tagapagdala ng Disko (Viṣṇu) bilang Kūrma at bilang Ananta; at pagnilayan si Brahmā na nakasakay sa sisne—may apat na mukha at apat na bisig.

Verse 31

स्तम्भमूलेषु कुम्भेषु वेद्यां धर्मादिकान् यजेत् दिक्षु कुम्भेष्वनन्तादीन् पूजयन्त्यपि केचन

Sa mga kalaśa na inilagay sa paanan ng mga haligi, dapat sambahin si Dharma at ang iba pa sa dambana; at sa mga kalaśa na inilagay sa mga direksiyon, may ilan ding sumasamba kay Ananta at sa iba pa.

Verse 32

शिवाज्ञां श्रावयेत् कुम्भं भ्रामयेदात्मपृष्ठगं पूर्ववत् स्थापयेदादौ कुम्भं तदनु वर्धनीं

Dapat iparinig sa kalaśa ang utos ni Śiva (Śiva-ādeśa/mantra), saka ito paikutin habang nakapatong sa sariling likod; pagkatapos, ayon sa naunang tuntunin, unang itakda ang kalaśa sa lugar nito at saka itakda ang sisidlang vardhanī.

Verse 33

शिवं स्थिरासनं कुम्भे शस्त्रार्थञ्च ध्रुवासनं पूजयित्वा यथापूर्वं स्पृशेदुद्भवमुद्रया

Pagkatapos sambahin ayon sa naunang tuntunin ang “Sthirāsana” ni Śiva sa loob ng kumbha at ang “Dhruvāsana” na ukol sa layunin ng mga sandata, saka hipuin (ang kumbha/luklukan ng diyos) sa pamamagitan ng Udbhava-mudrā.

Verse 34

निजयागं जगन्नाथ रक्ष भक्तानुकम्पया एभिः संश्राव्य रक्षार्थं कुम्भे खड्गं निवेशयेत्

“O Jagannātha, Panginoon ng sansinukob, ingatan Mo nawa ang aking sariling paghahandog, dahil sa habag sa mga deboto.” Matapos ipabigkas nang malinaw ang mga panalanging pananggalang na ito para sa pag-iingat, dapat ilagay ang isang espada sa loob ng kumbha.

Verse 35

दीक्षास्थापनयोः कुम्भे स्थण्डिले मण्डले ऽथवा मण्डलेभ्यर्च्य देवेशं व्रजेद्वै कुण्डसन्निधौ

Para sa mga ritwal ng pagsisimula (dīkṣā) at paglalagay/instalasyon (sthāpana), ang pagsamba ay dapat gawin sa isang banal na banga ng tubig (kumbha), sa inihandang lupang-altar (sthaṇḍila), o sa isang ritwal na maṇḍala. Matapos sambahin ang Panginoon ng mga diyos (Deveśa) sa pamamagitan ng mga maṇḍala, dapat ngang lumapit sa tabi ng hukay ng apoy (kuṇḍa).

Verse 36

कुण्डनाभिं पुरस्कृत्य निनिष्ठा मूर्तिधारिणः गुरोरादेशतः कुर्युर् निजकुण्डेषु संस्कृतिं

Itinatanghal muna ang “pusod” o sentrong-bukal ng hukay ng apoy (kuṇḍa), ang mga nagsipagtanggap ng dīkṣā—na nagtataglay at nag-iingat ng mūrti (larawang may anyo)—ay dapat, ayon sa utos ng guru, magsagawa ng saṃskṛti, ang pagpapadalisay na pangkonsagrasyon, sa kani-kanilang sariling kuṇḍa.

Verse 37

ष्ठगमिति घ स्थिरासने इति ख , घ च शस्त्राणुञ्चेति ख , ग , छ च इमं यागमिति ङ शङ्खन्निवेदयेदिति ग खड्गन्निवेदयेदिति घ , ङ च कुर्युर् निजकुम्भेष्विति ख , घ , छ , ज च जपेयुर्जापिनः सङ्ख्यं मन्त्रमन्ये तु संहितां पठेयुर्ब्राह्मणाः शान्तिं स्वशाखावेदपारगाः

“(Sa ilang salin ay:) ‘ṣṭhagam’; (sa iba:) ‘sa matatag na upuan’; (sa iba:) ‘pagkatapos pahiran/ihanda ang mga sandata’; (sa iba:) ‘ang handog na ito’. (May salin na:) ‘iharap ang kabibe (śaṅkha)’; (sa iba naman:) ‘iharap ang espada (khaḍga)’. (May salin na:) ‘gawin ito sa kani-kanilang kumbha’. Ang mga nagsasagawa ng japa ay dapat umulit ng mantra ayon sa itinakdang bilang; datapwat ang ibang Brahmana, bihasa sa Veda ng sarili nilang śākhā, ay dapat bumigkas ng Saṃhitā para sa śānti (pagpapayapa).

Verse 38

श्रीसूक्तं पावमानीश् च मैत्रकञ्च वृषाकपिं ऋग्वेदी सर्वदिग्भागे सर्वमेतत् समुच्चरेत्

Ang pari ng Ṛgveda (Ṛgvedin) ay dapat bumigkas ng Śrī-sūkta, ng mga himnong Pāvamānī, ng Maitraka, at ng Vṛṣākapi—lahat ng ito—na nakaharap sa bawat panig at sa lahat ng direksiyon.

Verse 39

देवव्रतन्तु भारुण्डं ज्येष्ठसाम रथन्तरं पुरुषं गीतिमेतानि सामवेदी तु दक्षिणे

‘Devavrata’, ‘Bhāruṇḍa’, ‘Jyeṣṭhasāman’, ‘Rathantara’, ‘Puruṣa’, at ‘Gīti’—ito ang mga awit na Sāman. Ang pari ng Sāmaveda (Sāmavedin) ay dapat italaga sa dakong timog.

Verse 40

रुद्रं पुरुषसूक्तञ्च श्लोकाध्यायं विशेषतः ब्राह्मणञ्च यजुर्वेदी पश्चिमायां समुच्चरेत्

Ang isang Yajurvedin ay dapat bumigkas ng himnong Rudra, ng Puruṣa-sūkta, at lalo na ng mga itinakdang taludtod at kabanata, kasama ang mga bahaging Brāhmaṇa, habang nakapuwesto sa kanlurang panig.

Verse 41

नीलरुद्रं तथाथर्वी सूक्ष्मासूक्ष्मन्तथैव च उत्तरे ऽथर्वशीर्षञ्च तत्परस्तु समुद्धरेत्

Dapat din niyang bigkasin ang Nīlarudra, ang Atharvī (awit na Atharvavediko), at gayundin ang mga tekstong Sūkṣma at Asūkṣma; at pagkatapos, nang may matimyas na pagtuon, bigkasin ang Atharvaśīrṣa bilang pangwakas na talata.

Verse 42

आचार्यश्चाग्निमुत्पाद्य प्रतिकुण्डं प्रदापयेत् वह्नेः पूर्वादिकान् भागान् पूर्वकुण्डादितः क्रमात्

Pagkapagsindi (paglikha) ng sagradong apoy, ang ācārya na tagapangasiwa ay dapat pasiklabin ito sa katapat/pantulong na hukay-apoy; at italaga ang mga bahagi ng apoy ayon sa mga direksiyon, simula sa silangan, sa wastong pagkakasunod, mula sa silangang hukay-apoy at sunod-sunod na magpatuloy.

Verse 43

धूपदीपचरूणाञ्च ददीताग्निं समुद्धरेत् पूर्ववच्छिवमभ्यर्च्य शिवाग्नौ मन्त्रतर्पणं

Matapos ihandog ang insenso, ilawan, at caru (handog na pagkain), saka kunin/iangat ang sagradong apoy; at, sambahin si Śiva gaya ng dati, at isagawa ang mantra-tarpaṇa sa apoy ni Śiva.

Verse 44

देशकालादिसम्पत्तौ दुर् निमित्तप्रशान्तये प्रदीपयेदिति घ पूर्वादिदिग्भागादिति ज पूर्वादिकाद्भागादिति घ सर्वकुण्डादित इति ख , छ , च आचार्यश्चाग्निमुत्पाद्येत्यादिः ददीताग्निं समुद्धरेदित्यन्तः पाठो ग पुस्तके नास्ति देशकालादिसङ्ख्याप्तौ इति घ होमङ्कृत्वा तु मन्त्रज्ञः पूर्णां दत्त्वा शुभावहां

Kapag natamo ang wastong kalagayan ng lugar, panahon, at iba pa, upang mapayapa ang masasamang palatandaan ay dapat sindihan ang apoy ng ritwal. (Tala ng mga baryanteng pagbasa: “mula sa bahagi ng silangan at iba pang direksiyon”/“mula sa bahaging silangan atbp.”; at “nagsisimula sa lahat ng hukay-apoy”.) (Isa pang tala: sa manuskritong ‘ga’, wala ang sipi mula “Ang ācārya, matapos likhain ang apoy…” hanggang “dapat ibigay ang apoy at umurong”.) Kapag natapos ang itinakdang bilang/sukat hinggil sa lugar at panahon, ang nakaaalam ng mga mantra, matapos isagawa ang homa, ay dapat maghandog ng pūrṇāhuti—mapalad at nagdudulot ng kagalingan.

Verse 45

पूर्ववच्चरुकं कृत्वा प्रतिकुण्डं निवेदयेत् यजमानालङ्कृतास्तु व्रजेयुः स्नानमण्डपं

Matapos ihanda ang caru (nilutong handog) gaya ng dati, ihandog ito sa pratikuṇḍa, ang pangalawang hukay-apoy. Pagkaraan, ang mga yajamāna na nakabihis at napalamutian ay magtungo sa pabiliong paliguan (snāna-maṇḍapa).

Verse 46

भद्रपीठे निधायेशं ताडयित्वावगुण्ठयेत् स्नापयेत् पूजयित्वा तु मृदा काषायवारिणा

Pagkalagay sa Panginoon (larawang-diyos) sa mapalad na pedestal (bhadrapīṭha), dapat itong tapikin ayon sa ritwal at saka tabingan. Pagkaraang makapagsamba, paliguan ito ng panlinis na lupa/luwad at ng kaṣāya na tubig (pinakuluang may mapaklang lasa).

Verse 47

गोमूत्रैर् गोमयेनापि वारिणा चान्तरान्तरा भस्मना गन्धतोयेन फडन्तास्त्रेण वारिणा

Gamit ang ihi ng baka at pati dumi ng baka—na sinasabayan ng pagwiwisik ng tubig sa pagitan—(isagawa ang paglilinis/pag-iingat) sa pamamagitan ng abo, ng mabangong tubig, at ng tubig na pinatibay ng sandata-mantra na nagtatapos sa “phaḍ”.

Verse 48

देशिको मूर्तिपैः सार्धं कृत्वा कारणशोधनं धर्मजप्तेन सञ्छाट्य पीतवर्णेन वाससा

Ang gurong pari na tagapanguna (deśika), kasama ang mga gumagawa ng imahen, matapos isagawa ang kāraṇa-śodhana (paglilinis ng mga sanhi at salik), ay dapat punasan at linisin (ang gawain o mga sangkap) gamit ang telang dilaw na pinabanal sa pagbigkas ng mga dharma-mantra.

Verse 49

सम्पूज्य सितपुष्पैश् च नयेदुत्तरवेदिकां तत्र दत्तासनायाञ्च शय्यायां सन्निवेश्य च

Matapos sambahin nang wasto gamit ang mga puting bulaklak, dalhin (ang diyos o pinararangalan) sa hilagang altar. Doon, matapos ialay ang āsana (upuan), ilagak din siya sa inihandang higaan (śayyā) para sa pamamahinga.

Verse 50

कुङ्कुमालिप्तसूत्रेण विभज्य गुरुरालिखेत् शलाकया सुवर्णस्य अक्षिणी शस्त्रकर्मणा

Pagkatapos munang markahan ang mga kailangang guhit/bahagi gamit ang sinulid na pinahiran ng kuṅkuma (saffron), ang gurong manggagamot ay dapat maghiwa o magbakás ng linyang pang-opera; gamit ang gintong śalākā (panusok/probe), isagawa niya ang pamamaraang pang-opera sa mga mata.

Verse 51

अञ्जयेल्लक्ष्मकृत् पश्चाच्छास्त्रदृष्टेन कर्मणा कृतकर्मा च शस्त्रेण लक्ष्मी शिल्पी समुत्क्षिपेत्

Pagkaraan nito, ang gumagawa ng mapalad na tanda (lakṣma-kṛt) ay dapat magpahid/magpahid ng pamahid ayon sa paraang itinuro ng śāstra; at kapag natapos nang wasto ang mga itinakdang ritwal, ang bihasang artisan ay dapat, gamit ang angkop na kasangkapan, iangat at iluklok ang “Lakṣmī,” ang mapalad na sagisag/larawan.

Verse 52

त्र्यंशादर्धोथ पादार्धादर्धाया इति छ शास्त्रकर्मणेति ख , ग , छ , ज च शास्त्रवर्मणेति घ शास्त्रकर्मणि इति ड समुत्किरेत् इति घ , ज च त्र्यंशादप्यथेति घ त्र्यंशादधोथेति ज अर्धतो ऽपिवेति ग अर्धतो वरमिति ज सर्वकामप्रसिद्ध्यर्थं शुभं लक्ष्मावतारणं

Mula sa isang-katlo ng itinakdang sukat hanggang kalahati—maging mula sa kalahati ng isang-kapat (ibig sabihin, isang-kawalo) hanggang kalahati—dapat itong isagawa ayon sa may-awtoridad na tuntunin ng śāstra; at dapat itong iangat/iahon nang wasto ayon sa itinakda. Ang mapalad na ritwal na tinatawag na “Lakṣmī-avataraṇa” ay ginagawa upang maganap at magtagumpay ang lahat ng ninanais na layon.

Verse 53

लिङ्गदीर्घविकारांशे त्रिभक्तं भागवर्णनात् विस्तारो लक्ष्म देहस्य भवेल्लिङ्गस्य सर्वतः

Mula sa inilarawang paghahating proporsyonal sa tatlong bahagi ng sinusukat na kahabaan ng liṅga, itinatakda ang lapad—ang tumutukoy na sukat—ng katawan ng liṅga nang pantay sa lahat ng panig.

Verse 54

यवस्य नवभक्तस्य भागैर् अष्टाभिरावृता हस्तिके लक्ष्मरेखा च गाम्भीर्याद् विस्तरादपि

Sa elepante, ang linyang tanda ng pagpapala (lakṣma-rekhā) ay inilalarawang napalilibutan ng walong bahagi mula sa siyam na bahaging sukat ng isang yava (butil ng sebada); dapat itong tasahin ayon sa lalim at ayon din sa lapad.

Verse 55

एवमष्टांशवृद्ध्या तु लिङ्गे सार्धकरादिके भवेदष्टयवा पृथ्वी गम्भीरात्र च हास्तिके

Kaya nito, sa pagdaragdag ng sukat ng isang ikawalo, para sa liṅga na uri ng “isa’t kalahating hasta” (sārdhakara) at mga kahawig na laki, ang batayang lupa (pṛthvī/pīṭha) ay dapat na walong yava ang kapal; at sa uri ng “isang hasta” (hāstika), ang lalim (gambhīrā) ay susukatin din ayon sa gayong proporsiyon.

Verse 56

एवमष्टांश वृद्ध्या तु लिङ्गे सार्धकरादिके भवेदष्टयवा पृथ्वी गम्भीरान्नवहास्तिके

Gayundin, sa pagdaragdag ng sukat ng isang ikawalo, para sa liṅga na nagsisimula sa uri ng “isa’t kalahating hasta”, ang batayang lupa (pṛthvī) ay dapat na walong yava; at para sa liṅga na “siyam na hasta” (navahāstika), ito’y dapat itakda nang malalim (gambhīrā).

Verse 57

शाम्भवेषु च लिङ्गेषु पादवृद्धेषु सर्वतः लक्ष्म देहस्य विष्कम्भो भवेद्वै यववर्धनात्

Bukod dito, sa mga liṅga na may mapalad na mga palatandaang Śāmbhava, at ang mga paa/ibabang bahagi ay mahusay na umunlad sa lahat ng panig, iyon ay isang mapagpalang tanda (lakṣma): ang lawak ng katawan (viṣkambha) ay tunay na lumalawak dahil sa paglago ng mga tandang “yava”.

Verse 58

गम्भीरत्वष्टयुवाभ्यां रेखापि त्र्यंशवृद्धितः सर्वेषु च भवेत् सूक्ष्मां लिङ्गमस्तकमस्तकं

Tungkol sa lalim at itinakdang mga proporsiyon, ang inukit na guhit (rekhā) ay dapat ding dagdagan ng isang katlo; at sa lahat ng pagkakataon, sa itaas na bahagi—sa ulo (mastaka) ng liṅga—ito’y dapat gawing pinong at maselan.

Verse 59

गम्भीरा नवहस्तके इति ज सोत्तरेषु इति ज यवस्य नवभक्तस्येत्यादिः पादवृद्धेषु सर्वत इत्य् अन्तः पाठो ङ पुस्तके नास्ति द्व्यंशवृंहितेति ख , घ , छ च त्र्यंशवृंहितेति ङ द्व्यंशवृद्धित इति ज लक्ष्मक्षेत्रेष्टधाभक्ते मूर्ध्निभागद्वये शुभे षड्भागपरिवर्तनमुक्त्वा भागद्वयन्त्वधः

Ang pagbasa na “malalim—para sa siyam na hasta” ay ayon sa manuskritong Ja; at ang “sa hilagang bahagi” ay ayon din sa Ja. May tala tungkol sa pariralang nagsisimula sa “ng yava, hinati sa siyam na bahagi…”. Ang panloob na pagbasa na “sa pagdaragdag na tig-iisang-kapat, sa lahat ng panig” ay wala sa manuskritong Ṅa. Mga baryante: Kha, Gha, at Cha ay “dinagdagan ng dalawang bahagi”; Ṅa ay “dinagdagan ng tatlong bahagi”; Ja ay “dinagdagan ng dalawang bahagi”. Para sa mapalad na lupain (lakṣma-kṣetra) na hinati sa walong bahagi, ang dalawang bahagi sa “ulo” ay mabuti; matapos banggitin ang pagpapalitan ng anim na bahagi, ang dalawang bahagi ay ilalagay sa ibaba.

Verse 60

रेखात्रयेण सम्बद्धं कारयेत् पृष्टदेशगं रत्नजे लक्षणोद्धारो यवौ हेमसमुद्भवे

Dapat ipagawa ang mapalad na tanda sa bahaging likod, na nakakaugnay sa tatlong guhit. Sa bagay na isinilang mula sa hiyas, dapat tukuyin ang tanda; at ang tandang tinatawag na “yava” ay itinakda para sa yaong nagmumula sa ginto.

Verse 61

स्वरूपं लक्षणन्तेषां प्रभा रत्नेषु निर्मला नयनोन्मीलनं वक्त्रे सान्निध्याय च लक्ष्म तत्

Ganito ang katangiang naglalarawan sa kanila: sa mga hiyas ay may dalisay at malinaw na ningning, walang ulap o labo. At ang “lakṣma” ay yaong ningning mismo na, sa mismong pagdalo nito, nagpapamulat sa mga mata at nagpapaliwanag sa mukha.

Verse 62

लक्ष्मणोद्धाररेखाञ्च घृतेन मधुना तथा मृत्युञ्जयेन सम्पूज्य शिल्पिदोषनिवृत्तये

Upang maalis ang mga kapintasan na nagmumula sa paggawa ng sining, dapat sambahin nang wasto ang mga guhit na “Lakṣmaṇa-uddhāra” rin, gamit ang ghee at pulot; at sambahin din sa pamamagitan ng “Mṛtyuñjaya” (mantra/ritwal).

Verse 63

अर्चयेच्च ततो लिङ्गं स्नापयित्वा मृदादिभिः शिल्पिनन्तोषयित्वा तु दद्याद्गां गुरवे ततः

Pagkatapos, dapat sambahin ang liṅga; matapos itong paliguan ng luwad at iba pang panlinis, at matapos mapasaya ang artesanong gumawa nito, saka maghandog ng isang baka sa guru bilang handog na bayad (dakṣiṇā).

Verse 64

लिङ्गं धूपादिभिः प्राच्यं गायेयुर्भर्तृगास्त्रयः सव्येन चापसव्येन सूत्रेणाथ कुशेन वा

Nakaharap sa silangan, dapat maghandog ng insenso at iba pang karaniwang paglilingkod sa Liṅga; saka dapat umawit ng mga himno ang tatlong tagapaglingkod/mang-aawit. (Ang Liṅga ay maaaring) ikutin nang pakanan at pakaliwa, gamit ang sinulid o isang talim/bigkis ng damong kuśa.

Verse 65

स्मृत्वा च रोचनं दत्वा कुर्यान्निर्मञ्जनादिकं गुडलवणधान्याकदानेन विसृजेच्च ताः

Matapos alalahanin ang diyos/mantra at maghandog ng rocanā (dilaw na pigmento), dapat isagawa ang mga gawaing paglilinis gaya ng paghuhugas at pagpupunas; at sa pagbibigay-dāna ng jaggery, asin, at buto ng kulantro, dapat palayasin at pawalan ang mga karumihan o mapanligalig na impluwensiya.

Verse 66

गुरुमूर्तिधरैः सार्धं हृदा वा प्रणवेन वा मृत्स्नागोमयगोमूत्रभस्मभिः सलिलान्तरं

Kasama ng mga nagtataglay ng anyo o kapangyarihan ng Guru, isagawa ang ritwal alinman sa loob ng puso (sa isip) o sa pamamagitan ng Praṇava (Oṃ), gamit ang luwad, dumi ng baka, ihi ng baka, at abo—upang maganap ang panloob na pagdalisay sa pamamagitan ng tubig.

Verse 67

स्नापयेत् पञ्चगव्येन पञ्चामृतपुरःसरं च पुष्पावरोधनं दत्वा कुर्यान्निर्मन्थनादिकमिति ज स्पृष्ट्वा च रोचनां दत्वा कुर्यान्निर्मञ्जनादिकमिति ङ गुरुमूर्तिर्यवैर् इति ख , ङ , ज च ततो मृण्मयगोमूत्रभस्मभिरिति ग स्नापयेदित्यर्धश्लोको छ पुस्तके नास्ति विरूक्षणं कषायैश् च सर्वौषधिजलेन वा

Dapat paliguan (ang diyos-diyosan/ritwal na bagay) ng pañcagavya, na pinangungunahan ng pañcāmṛta. Pagkaraang maghandog ng pantakip o pag-ikot na bulaklak, isagawa ang mga ritwal na nagsisimula sa nirmanthana (pagkakalog/pagkakaskas) at iba pa. Pagkatapos hipuin (ang anyo) at pahiran ng rocanā, isagawa ang mga ritwal na nagsisimula sa nirmañjana (pagkuskos/paglilinis) at iba pa. Pagkaraan, maaari ring maglinis sa pamamagitan ng luwad, ihi ng baka, at abo; at maaari ring magsaboy na pampatuyo gamit ang mga pinaglagaan (kashāya) o tubig na binabad sa lahat ng halamang-gamot. (May mga pagkakaiba sa mga manuskrito; may kalahating taludtod na wala sa isang resensiyon.)

Verse 68

शुभ्रपुष्पफलस्वर्णरत्नशृङ्गयवोदकैः तथा धारासहस्रेण दिव्यौषधिजलेन च

Sa pamamagitan ng tubig na hinaluan o binabad sa mapuputing bulaklak at mga bunga, ginto at mga hiyas, sungay at tubig-barley; gayundin sa pamamagitan ng isang libong daloy ng pagbubuhos, at sa tubig na inihanda mula sa mga banal na halamang-gamot.

Verse 69

तीर्थोदकेन गाङ्गेन चन्दनेन च वारिणा क्षीरार्णवादिभिः कुम्भैः शिवकुम्भजलेन च

Sa pamamagitan ng tubig mula sa mga tīrtha (banal na tawiran), sa tubig ng Gaṅgā, at sa tubig na may halong sandalwood; sa tubig na nasa mga banga gaya ng “Karagatang Gatas” at iba pa; at gayundin sa tubig mula sa Śiva-kumbha (banga ng pag-aabhiseka ni Śiva)—isagawa ang ritwal.

Verse 70

विरूक्षणं विलेपञ्च सुगन्धैश् चन्दनादिभिः सम्पूज्य ब्रह्मभिः पुष्पैर् वर्मणा रक्तचीवरैः

Matapos isagawa ang pagwiwisik (ritwal) at ang pagpapahid ng mababangong sangkap gaya ng sandalwood at iba pa, dapat sambahin nang ganap sa pamamagitan ng mga banal na bulaklak, at sa mga kasuotang panangga—yaong mga pulang balabal.

Verse 71

रक्तरूपेण नीराज्य रक्षातिलकपूर्वकं घृतौषधैर् जलदुग्धैश् च कुशाद्यैर् अर्घ्यसूचितैः

Matapos isagawa ang nīrājana (mapalad na pagwawagayway ng ilaw) sa anyong pula, na sinusundan muna ng paglalagay ng pananggalang na tilaka, dapat itong gawin gamit ang ghee na hinaluan ng mga halamang-gamot, kasama ang tubig at gatas, at ang kuśa at iba pang kagamitang ritwal ayon sa itinakda para sa handog na arghya.

Verse 72

द्रव्यैः स्तुत्यादिभिस्तुष्टमर्चयेत् पुरुषाणुना समाचम्य हृदा देवं ब्रूयादुत्थीयतां प्रभो

Matapos pasiyahin (ang diyos) sa pamamagitan ng mga handog na bagay at mga himno at iba pa, dapat Siyang sambahin. Pagkaraan, matapos isagawa ang ācamana gamit ang Puruṣa-mantra at sa isip (mula sa puso) kausapin ang diyos, sabihin: “Bumangon, O Panginoon.”

Verse 73

देवं ब्रह्मरथेनैव क्षिप्रं द्रव्याणि तन्नयेत् मण्डपे पश्चिमद्वारे शय्यायां विनिवेशयेत्

Dapat dalhin nang mabilis ang diyos, sa pamamagitan ng brahma-chariot, kasama ang mga kailangang kagamitang ritwal; at sa maṇḍapa, sa pintuang kanluran, dapat ilagay (ang diyos) sa isang higaan/banig na upuan.

Verse 74

शक्त्यादिशक्तिपर्यन्ते विन्यसेदासने शुभे बहुरूपेण इति ग , घ , ज च स्तुत्यादिभिस्तुत्यमर्घयेदिति ख , छ च पुरुषात्मनेति ख , ग , घ , छ च समाचर्येति ग तर्पयेदिति ख , छ च शक्त्यादिमूर्तिपर्यन्ते इति ख , घ , ज च पश्चिमे पिण्डिकान्तस्य न्यसेद्ब्रह्मशलान्तदा

Sa mapalad na āsana, dapat isagawa ang nyāsa mula sa “Śakti” hanggang sa dulo ng itinakdang hanay ng Śakti. Sa pamamagitan ng mantra na “Bahurūpeṇa …”, at sa mga himno at iba pa, dapat ihandog ang arghya sa Karapat-dapat purihin. Sa “Puruṣātman …”, at matapos ganapin nang wasto ang mga itinakdang gawain, dapat ihandog ang tarpana. Sa “Śaktyādi-mūrti-paryante …”, saka sa gawing kanluran, mula sa piṇḍikā (batayang upuan) hanggang sa dulo nito, dapat ilagay ang nyāsa hanggang sa hangganan ng Brahma-śalā.

Verse 75

शस्त्रमस्त्र शतालब्धनिद्राकुम्भध्रुवासनं प्रकल्प्य शिवकोणे च दत्वार्घ्यं हृदयेन तु

Matapos ayusin sa wastong lugar ang mga sandata at mga astra, ang upuang pang-ritwal, ang banga ng tubig, at iba pang matitibay na kailangan—at maitindig ang mga ito sa sulok ni Śiva sa dambana—maghandog ng arghya (tubig na paggalang) habang binibigkas ang Hṛdaya-mantra.

Verse 76

उत्थाप्योक्तासने लिङ्गं शिरसा पूर्वमस्तकं समारोप्य न्यसेत्तस्मिन् सृष्ट्या धर्मादिवन्दनं

Pag-angat sa liṅga at paglalagay nito sa itinakdang āsana, na ang ulo ay nakaharap sa silangan, dapat itong maayos na itatag doon; saka ayon sa wastong pagkakasunod ng ritwal, isagawa ang mga pagpupugay na nagsisimula kay Dharma at sa iba pang mga prinsipyo/deidad.

Verse 77

दद्याद्धूपञ्च सम्पूज्य तथा वासांसि वर्मणा गृहोपकृतिनैवेद्यं हृदा दद्यात् स्वशक्तितः

Pagkatapos sumamba nang wasto, maghandog ng insenso; gayundin, maghandog ng kasuotan at kagamitang pananggalang. Mag-alay din ng naivedya (handog na pagkain) na inihanda sa tahanan, ibinibigay nang taos-puso ayon sa sariling kakayahan.

Verse 78

घृतक्षौद्रयुतं पात्रमभ्यङ्गाय पदान्तिके देशिकश् च स्थितस्तत्र षट्त्रिंशत्तत्त्वसञ्चयं

Maglagay malapit sa mga paa ng isang sisidlang may ghee na hinaluan ng pulot para sa abhyanga (pagmamasahe); at ang guro (deśika) ay tumayo roon, itinuturo ang kalipunan ng tatlumpu’t anim na tattva (mga prinsipyo).

Verse 79

शक्त्यादिभूमिपर्यन्तं स्वतत्त्वाधिपसंयुतं विन्यस्य पुष्पमालाभिस्त्रिखण्डं परिकल्पयेत्

Matapos isagawa ang nyāsa mula kay Śakti hanggang sa Bhūmi, kasama ang mga namumunong panginoon ng bawat tattva ng sarili, saka ay ayusin ang tatluhang paghahati (trikhaṇḍa) gamit ang mga kuwintas ng bulaklak.

Verse 80

मायापदेशशक्त्यन्तन्तुर्याशाष्टांशवर्तुलं तत्रात्मतत्त्वविद्याख्यं शिवं सृष्टिक्रमण तु

Sa sukdulan ng kapangyarihang tinatawag na Māyā ay naroon ang “bilog” na binubuo ng ikalabing-anim na bahagi ng Turīyā; doon, si Śiva—na kilala bilang kaalaman sa simulain ng Sarili (ātma-tattva-vidyā)—ay dapat maunawaan ayon sa pagkakasunod ng paglikha (sṛṣṭi-krama).

Verse 81

एकशः प्रतिभागेषु ब्रह्मविष्णुहराधिपान् विन्यस्य मूर्तिमूर्तीशान् पूर्वादिक्रमतो यथा

Ilagay, isa-isa, sa kani-kaniyang bahagi (ng diyagram/espasyo ng dambana), ang mga namumunong panginoon—Brahmā, Viṣṇu, at Hara—kasama ang kanilang mga anyo at ang Panginoon ng mga anyo (Mūrtīśa), sa wastong pagkakasunod na nagsisimula sa Silangan, ayon sa itinakda.

Verse 82

क्ष्मावह्निर्यजमानार्कजलवायुनिशाकरान् ति षड्लिङ्गतनुसञ्चयमिति ज षड्विंशतत्त्वसञ्चयमिति घ त्रिशृङ्गमिति ग मायाशादशशक्त्यन्ततूर्या ग्राह्या प्रवर्तनमिति ज मायापदेशेति अर्धश्लोको घ पुस्तके नास्ति तत्रानुतत्त्वविध्याख्यमिति ज सृष्टिक्रमेण चेति ग आकाशमूर्तिरूपांस्तान् न्यसेत्तदधिनायकान्

Ayon sa kaayusan ng paglalabas o pag-emanate (sṛṣṭi-krama), dapat isagawa ang nyāsa sa mga namumunong simulain—lupa, apoy, yajamāna (ang naghahandog), araw, tubig, hangin, at buwan—na pinagninilayang mga anyo ng ākāśa-mūrti (banayad na “katawang eteriko”), kasama ang kani-kanilang mga namumunong panginoon.

Verse 83

सर्वं पशुपतिं चोग्रं रुद्रं भवमखेश्वरं महादेवञ्च भीमञ्च मन्त्रास्तद्वाचका इमे

Ang mga mantrang ito ang mga pagbanggit na pangwika ng (Śiva) bilang: Sarva, Paśupati, Ugra, Rudra, Bhava, Akheśvara, Mahādeva, at Bhīma.

Verse 84

लवशषचयसाश् च हकारश् च त्रिमात्रिकः प्रणवो हृदयार्णुर्वा मूलमन्त्रो ऽथवा क्वचित्

Ang mga pantig na kabilang sa pangkat la–va, ṣa, ca, ya, at sā, at gayundin ang pantig ha—kasama ang Praṇava (Oṁ) na may tatlong mātrā—ay itinuturo bilang “binhing pantig ng puso” (hṛdaya-bīja); o sa ilang konteksto, dapat silang tanggapin bilang mūla-mantra (ugat na mantra).

Verse 85

पञ्चकुण्डात्मके यागे मूर्तीः पञ्चाथवा न्यसेत् पृथिवीजलतेजांसि वायुमाकाशमेव च

Sa yajña na binubuo ng limang hukay ng apoy, dapat iluklok ang limang anyo: Lupa, Tubig, Apoy, Hangin, at gayundin ang Eter (Ākāśa).

Verse 86

क्रमात्तदधिपान् पञ्च ब्रह्माणं धरणोधरं रुद्रमीशं सदाख्यञ्च सृष्टिन्यायेन मन्त्रवित्

Ang dalubhasa sa mantra, na nakaaalam sa kaayusan ng paglikha, ay binabanggit nang sunud-sunod ang limang namumunong panginoon: Brahmā, Dharaṇīdhara, Rudra, Īśa, at ang tinatawag na Sadākhya.

Verse 87

मुमुक्षोर्वा निवृत्ताद्याः अजाताद्यास्तदीश्वराः त्रितत्त्वं वाथ सर्वत्र न्यसेद्व्याप्त्यात्मकारणं

Para sa naghahangad ng kalayaan (mokṣa), dapat isagawa ang nyāsa sa mga kapangyarihang nagsisimula sa Nivṛtti, at gayundin sa mga nagsisimula sa Ajātā kasama ang kanilang mga namumunong Panginoon; o kaya, sa lahat ng dako ay iluklok ang tatlong tattva, na nauunawaang ang Sarili na lumalaganap sa lahat at siyang saligang sanhi.

Verse 88

शुद्धे चात्मनि विद्येशा अशुद्धे लोकनायकाः द्रष्टव्या मूर्तिपाश् चैव भोगिनी मन्त्रनायकाः

Kapag ang sarili ay dalisay, dapat lapitan ang mga Vidyeśa (mga panginoon ng Vidyā, mas mataas na mga diyos ng mantra); kapag marumi, dapat kilalanin ang mga Lokanāyaka (mga tagapangalaga ng daigdig). Gayundin, ang mga Mūrtipāsa (tagapagtanggol ng mga anyo), ang mga Bhoginī (kapangyarihang Nāga/ahas), at ang mga Mantranāyaka (mga panginoon ng mantra) ay dapat makilala ayon sa nararapat.

Verse 89

पञ्चविंशत्तथैवाष्टपञ्चत्रीणि यथाक्रमं एषान्तत्त्वं तदीशानामिन्द्रादीनां ततो यथा

Dalawampu’t lima, at gayundin walo, lima, at tatlo—ayon sa wastong pagkakasunod. Pagkaraan, ipaliliwanag nang sunud-sunod ang kanilang likas na tattva at ang mga namumunong panginoon sa mga ito—nagsisimula kay Indra—ayon sa pagkakasunod.

Verse 90

ह , ज च शब्दतत्त्वाधिपतये इति ख , घ , छ च शूक्ष्ममूर्तये इति घ शिवाय नम इत्य् आदि ॐ हां पृथिवीमूर्तये नमः ॐ हां मूर्त्यधिपाय ब्रह्मणे नम इत्य् आदि ॐ हां शिवतत्त्वाधिपाय रुद्राय नम इत्य् आदि नाभिकन्दात्समुच्चार्य घण्टानादविसर्पणं ब्रह्मादिकारणत्यागाद् द्वादशान्तसमाश्रितं

Bigkasin ang «ha» at «ja» kasama ng pormulang: «sa Panginoon ng prinsipyo ng tunog (śabda-tattva)»; at ang «kha», «gha», at «cha» kasama ng: «sa maselang anyo (sūkṣma-mūrti)». Pagkaraan ay bigkasin ang «gha—pagpupugay kay Śiva», at iba pa. Gayundin: «oṃ hāṃ—pagpupugay sa anyong Lupa»; «oṃ hāṃ—pagpupugay kay Brahmā, Panginoon ng mga anyo», at iba pa; «oṃ hāṃ—pagpupugay kay Rudra, Panginoon ng prinsipyo ni Śiva», at iba pa. Kapag binibigkas mula sa buhol ng pusod (nābhi-kanda), ang tunog ay kumakalat na parang ugong ng kampana; sa pagtalikod sa mga sanhi mula kay Brahmā pataas, ang isa’y nananatili sa «ikalabindalawang hangganan» (dvādaśānta).

Verse 91

मन्त्रञ्च मनसा भिन्नं प्राप्तानन्दरसोपमं द्वादशान्तात्समानीय निष्कलं व्यापकं शिवं

Sa paghiwalay ng mantra mula sa isip (ibig sabihin, hindi ito hinahalo sa pag-alon ng pag-iisip) at pagdadala nito sa kalagayang tulad ng lasa ng natamong kaligayahang-ganap, dapat itong hilahin papaloob mula sa «dvadaśānta» (ang dulo ng labindalawa) at pagnilayan si Śiva—walang bahagi at sumasaklaw sa lahat.

Verse 92

अष्टत्रिंशत्कलोपेतं सहस्रकिरणोज्ज्वलं सर्वशक्तिमयं साङ्गं ध्यात्वा लिङ्गे निवेशयेत्

Matapos pagnilayan (ang anyo ng diyos/anyo ng dharma) na may tatlumpu’t walong kalā, nagniningning sa sanlibong sinag, binubuo ng lahat ng kapangyarihan, at ganap kasama ang mga kaakibat na bahagi (sāṅga), dapat itong ilagak sa liṅga.

Verse 93

जीवन्यासो भवेदेवं लिङ्गे सर्वार्थसाधकः पिण्डिकादिषु तु न्यासः प्रोच्यते साम्प्रतं यथा

Sa ganitong paraan, ang «nyāsa na nagbibigay-buhay» (jīva-nyāsa) na isinagawa sa liṅga ay nagiging mabisa sa pagtupad ng lahat ng ninanais na layon. Ngayon, ipaliliwanag ang nyāsa sa piṇḍikā at sa mga kaugnay na bahagi, ayon sa sumusunod na pamamaraan.

Verse 94

पिण्डिकाञ्च कृतस्नानां विलिप्ताञ्चन्दनादिभिः सद्वस्त्रैश् च समाच्छाद्य रन्ध्रे च भगलक्षणे

Pagkatapos paliguan nang wasto ang piṇḍikā (piṇḍikā), pahiran ito ng sandalwood at mga katulad na sangkap, balutin ng malilinis na kasuotan, at ilagay sa siwang na may tanda ng bhaga-lakṣaṇa (tandang panglikha/pambabae).

Verse 95

पञ्चरत्नादिसंयुक्तां लिङ्गस्योत्तरतः स्थितां लिङ्गवत्कृतविन्यासां विधिवत्सम्प्रपूजयेत्

Dapat niyang sambahin nang wasto ayon sa itinakdang ritwal ang handog o pantulong na anyo na may limang hiyas at iba pang sangkap, inilalagay sa hilaga ng Liṅga, at inaayos na tulad ng pagkakaayos ng mismong Liṅga.

Verse 96

कृतस्नानादिकान्तत्र लिङ्गमूले शिलां न्यसेत् कृतस्नानादिसंस्कारं शक्त्यन्तं वृषभं तथा

Pagkatapos maisagawa roon ang paliligo at iba pang paunang pagsasagawa, dapat maglagay ng isang lapad na batong lapida sa paanan ng Liṅga. Dapat ding isagawa ang paliligo at mga kaugnay na ritong pagpapabanal para sa Śakti (hanggang sa itinakdang hangganan), at gayundin para sa Toro (Vṛṣabha, si Nandin).

Verse 97

च सहस्रैः साहमासाद्येति ज यवरत्नादिसंयुक्तामिति घ , ज च लिङ्गवत्कृतविन्यासमिति ख , छ च कृतस्नानादिकामिति तद्वल्लिङ्गमूले शिलामिति ख , घ , ङ च कृतस्नानादिकं तद्वल्लिङ्गमूले शिवामिति ज प्रणवपूर्वं हुं पूं ह्रीं मध्यादन्यतमेन च क्रियाशक्तियुतां पिण्डीं शिलामाधररूपिणीं

Na pinangungunahan ng Praṇava (Oṃ), at isiningit sa gitna ang isa sa mga bīja na “huṃ”, “pūṃ”, o “hrīṃ”, dapat niyang anyayahan at itatag ang Piṇḍī—na may Kriyā-śakti—na may anyo ng batong-sandigan (śilā-ādhara) sa ilalim ng Liṅga. (Ang mga pariralang nakapaligid ay tumutukoy sa mga baryanteng pagbasa at tala ng ritwal: na ang pundasyon ay maaaring palamutian ng butil/hiyas, ayusin tulad ng ayos ng Liṅga, at isailalim sa paliligo at paglilinis sa ugat ng Liṅga.)

Verse 98

भस्मदर्भतिलैः कुर्यात् प्राकारत्रितयन्ततः रक्षायै लोकपालांश् च सायुधान्याजयेद्वहिः

Pagkatapos, para sa pag-iingat, dapat bumuo ng tatluping bakod o bilog na hangganan gamit ang abo, damong darbha, at linga; at dapat tawagin sa labas ng pook-ritwal ang mga Lokapāla, na may dala nilang mga sandata.

Verse 99

ॐ हूं ह्रं क्रियाशक्तये नमः ॐ हूं ह्रां हः महागौरी रुद्रदयिते स्वाहेति च पिण्डिकायां ॐ हां आधारशक्तये नमः ॐ हां वृषभाय नमः धारिकां दीप्तिमत्युग्रा ज्योत्स्ना चैता बलोत्कटाः तथा धात्री विधात्री च न्यसेद्वा पञ्चनायिकाः

“Om: hūṃ hraṃ—pagpupugay sa Kriyā-śakti (Kapangyarihan ng Gawa). Om: hūṃ hrāṃ haḥ—(tawagin) si Mahāgaurī, minamahal ni Rudra; svāhā”—ganito ilalagay (nyāsa) ang mantrang ito sa piṇḍikā. “Om: hāṃ—pagpupugay sa Ādhāra-śakti (Kapangyarihang Sumusuporta). Om: hāṃ—pagpupugay sa Vṛṣabha (Nandin).” Pagkaraan, isagawa ang nyāsa para sa limang pangunahing diyosa (pañcanāyikāḥ): Dhārikā, Dīptimatī, Ugrā, Jyotsnā, at Caitā; at ilagay rin si Balotkaṭā, Dhātrī, at Vidhātrī ayon sa itinakda sa katawan/diagram.

Verse 100

वामा ज्येष्ठा क्रिया ज्ञाना बेधा तिस्रीथवा न्यसेत् क्रियाज्ञाना तथेच्छा च पूर्ववच्छान्तिमूर्तिषु

Dapat isagawa ang nyāsa sa paglalagay ng (mga kapangyarihan) bilang Vāmā, Jyeṣṭhā, Kriyā, at Jñānā—sa gayon ay tatluhang pagkakaiba; o kaya’y ilagay ang Kriyā, Jñānā, at Icchā sa mga anyong Śānti, sa kaparehong paraan ng naunang itinuro.

Verse 101

तमो मोहा क्षमी निष्ठा मृत्युर्मायाभवज्वराः पञ्च चाथ महामोहा घोरा च त्रितयज्वरा

Ang ‘tamaḥ’ (kadiliman), ‘mohā’ (pagkalito/pagkahumaling), ‘kṣamī’ (pagkapanlupaypay/pag-ubos), ‘niṣṭhā’ (pagkakatatag/pagkapanatag), ‘mṛtyu’ (nagdadala ng kamatayan), at ang ‘māyā-bhava-jvara’ (lagnat na isinilang mula sa māyā)—ito ang limang pinangalanang lagnat; at mayroon pa ang ‘mahāmohā’ (dakilang pagkalito) at ‘ghorā’ (nakapanghihilakbot), gayundin ang lagnat na tri-doṣa (tritaya-jvara).

Verse 102

च स्वाहेति ख , ग , ङ , छ च ॐ ह्रीं इति ख , ग , ङ , छ च क्रिया मेधेति ङ तथैवैच्छेति ङ तमा मोहा क्षमा निष्ठा मृत्युर्माय भया ज्वरेति ख उमा मोहा क्षमा नित्या मृत्युर्मायाभयाज्वरा इति ज तिस्रोथवा क्रियाज्ञाना तथा बाधाधिनायिका आत्मादित्रिषु तत्त्वेषु तीव्रमूर्तिषु विन्यसेत्

At (dapat ilagay ang mga mantra) na ‘svāhā’—sa mga titik kha, ga, ṅa, cha, at ca; at ang ‘oṃ hrīṃ’—gayundin sa kha, ga, ṅa, cha, at ca. (Ilagay) ang ‘kriyā’ at ‘medhā’ sa ṅa; at gayundin ang ‘icchā’ sa ṅa. (Ilagay) ang sunod-sunod na ‘tamā, mohā, kṣamā, niṣṭhā, mṛtyu, māyā, bhayā, jvarā’ sa kha; at (bilang ibang paraan) ang ‘umā, mohā, kṣamā, nityā, mṛtyu, māyā, abhayā, jvarā’—sa gayon—sa ja. O kaya, ang tatluhang kapangyarihan—kriyā at jñāna (kasama ang ikatlong śakti na ipinahihiwatig), at ang tagapamahala ng mga hadlang—ay dapat i-vinyāsa sa tatlong tattva na nagsisimula sa ātman, sa mga anyong tīvra (mabangis) ng diyos.

Verse 103

अत्रापि पिण्डिका ब्रह्मशिलादिषु यथाविधि गौर्यादिसंवरैर् एव पूर्ववत् सर्वमाचरेत्

Dito rin, ang piṇḍikā (handog na bilog ng kanin) ay dapat isagawa ayon sa wastong paraan sa Brahmaśilā at mga katulad nito; at sa pamamagitan ng mga itinakdang saṃvara (mga pagpipigil/observansiya) na nagsisimula sa kay Gaurī, gawin ang lahat nang eksakto gaya ng naunang sinabi.

Verse 104

एवं विधाय विन्यासं गत्वा कुण्डान्तिकं ततः कुण्डमध्ये महेशानं मेखलासु महेश्वरं

Pagkatapos maisagawa nang ganito ang itinakdang paglalagay (vinyāsa/nyāsa), lumapit sa kuṇḍa (hukay ng apoy); sa gitna ng kuṇḍa ay iluklok si Maheśāna (Śiva), at sa mga guhit/bugkos na mekhalā ay iluklok si Maheśvara (ang Dakilang Panginoon).

Verse 105

क्रियाशक्तिं तथान्यासु नादमोष्ठे च विन्यसेत् घटं स्थण्डिलवह्नीशैः नाडीसन्धानकन्ततः

Dapat isagawa ang nyāsa: ilagay ang «kriyāśakti» (kapangyarihan ng pagkilos) sa iba pang mga himpilan, at ilagay ang «nāda» (panloob na tunog) sa mga labi. Pagkaraan, itatag ang «ghaṭa» (sisidlan) mula sa lalamunan, sa pamamagitan ng pagdurugtong ng mga nāḍī, kasama ang sthaṇḍila (lupang-altar), si Agni (apoy), at si Īśa (Śiva).

Verse 106

पद्मतन्तुसमां शक्तिमुद्वातेन समुद्यतां विशन्ती सूर्यमार्गेण निःसरन्तीं समुद्गतां

Dapat niyang pagnilayan ang Śakti na singpino ng hibla ng lotus, na itinataas ng hanging paakyat (udvāta), pumapasok sa landas ng araw, at saka lumalabas—pagkaakyat na nang mataas.

Verse 107

पुनश् च शून्यमार्गेण विशतीं स्वस्य चिन्तयेत् एवं सर्वत्र सन्धेयं मूर्तिपैश् च परस्परं

Muli, pagnilayan na ang sariling lakas/kamalayan ay pumapasok sa landas ng kawalan (daan ng walang-laman). Sa ganitong paraan, sa lahat ng dako, dapat pagdugtungin ang mga pagtutugma upang ang mga nahayag na anyo ay magkakaugnay sa isa’t isa.

Verse 108

सम्पूज्य धारिकां शक्तिं कुण्डे सन्तर्प्य च क्रमात् तत्त्वतत्त्वेश्वरा मुर्तीर्मूर्तीर्शांश् च घृतादिभिः

Matapos sambahin nang wasto ang Dhārikā Śakti (ang nagpapanatiling Śakti), at saka, ayon sa pagkakasunod, bigyang-kasiyahan siya sa hukay ng apoy (kuṇḍa) sa pamamagitan ng tarpaṇa, dapat maghandog ng ghṛta (ghee) at iba pa sa mga anyong namamahala sa mga tattva, at gayundin sa mga bahagi (aṃśa) ng mga anyong iyon.

Verse 109

सम्पूज्य तर्पयित्वा तु सन्निधौ संहिताणुभिः समुद्यतामिति ङ समुद्गमानिति ज सूर्यमार्गेणेति छ मूर्ति मूर्तीशांश्चेति ज घटस्थण्डिलेत्यादिः, घृतादिभिरत्यन्तः पाठो घ पुस्तके नास्ति संहितात्मभिरिति ख सहितात्मभिरिति छ संघटाणुभिरिति ज शतं सहस्रमर्धं वा पूर्णया सह होमयेत्

Matapos sambahin nang wasto at saka bigyang-kasiyahan (ang diyos) sa pamamagitan ng tarpaṇa, dapat isagawa ang homa sa harap ng presensya ng diyos gamit ang mga yunit ng mantra (saṃhitā-aṇu). Maghandog ng mga alay—isang daan, o isang libo, o kalahati ng bilang na iyon—kasama ang ganap na itinakdang ritwal.

Verse 110

तत्त्वतत्त्वेश्वरा मूर्तिर्मूर्तीशांश् च करेणुकान् तथा सन्तर्प्य सान्निध्ये जुहुयुर्मूर्तिपा अपि

Matapos mapayapa nang wasto ang anyong-samba na namumuno sa mga tattva, pati ang mga panginoon ng mga anyo at ang mga kasamang lakas na tinatawag na ‘kareṇukā’, kung gayon sa kalagayang sānnidhya (banal na pagdalo), ang mga mūrtipāḥ—mga tagapag-ingat/tagapaglingkod ng anyo—ay dapat ding magsagawa ng paghahandog (homa) sa apoy.

Verse 111

ततो ब्रह्मभिरङ्गैश् च द्रव्यकालानुरोधतः सन्तर्प्य शक्तिं कुम्भाम्भःप्रोक्षिते कुशमूलतः

Pagkaraan nito, sa pamamagitan ng mga Brahma-mantra at ng mga pantulong na sangkap ng ritwal (aṅga), ayon sa itinakdang sangkap at tamang panahon, dapat na ‘santarpya’—pasiyahin at palakasin—ang Śakti; at sa ugat ng damong kuśa na winisikan ng tubig mula sa kumbha (banga ng pagpapabanal), doon itinatatag/isinasagawa ang ritwal.

Verse 112

लिङ्गमूलं च संस्पृश्य जपेयुर्होमसङ्ख्यया सन्निधानं हृदा कुर्युर्वर्मणा चावगुण्ठनं

Sa paghipo sa pinakaugat ng Liṅga, dapat nilang bigkasin sa japa ang mantra nang kasingdami ng bilang ng mga ihahandog sa homa; dapat nilang itatag sa puso ang sannidhāna (panloob na pagdalo ng diyos), at isagawa rin ang avagunṭhana—pagbabalot/pag-iingat—sa pamamagitan ng Varma-mantra.

Verse 113

एवं संशोध्य ब्रह्मादि विष्ण्वन्तादि विशुद्धये विधाय पूर्ववत्सर्वं होमसङ्ख्याजपादिकम्

Sa ganitong paraan, matapos linisin at dalisayin ang (mantra/ritwal) mula kay Brahmā hanggang kay Viṣṇu (at iba pa) para sa ganap na kadalisayan, dapat isagawa ang lahat ayon sa naunang itinuro—ang bilang ng homa, ang japa, at ang mga kaugnay na pagtalima.

Verse 114

कुशमध्याग्रयोगेन लिङ्गमध्याग्रकं स्पृशेत् यथा यथा च सन्धानं तदिदानीमिहोच्यते

Gamit ang isang talim ng damong kuśa—sa pamamagitan ng gitna at dulo nito—dapat hipuin ang Liṅga sa gitnang bahagi at sa itaas na bahagi. Ngayon, ang wastong paraan ng ‘sandhāna’ (pagdurugtong/pagtatakda sa lugar) ay ipaliliwanag dito nang sunod-sunod.

Verse 115

, छ च ॐ हां ॐ हां ॐ ॐ वां ॐ भूं हां वां क्ष्मामूर्तये नम इति ज घ पुस्तके भूं भूं वां इति विशेषः ॐ हां हां ॐ ॐ वां ॐ ॐ हूं हूं वाह्यमूर्तये नम इति ङ ओ हां वां आं ॐ आं षां ॐ भूं भूं वा वह्निमूर्तये नमः एवञ्च यजमानादिमूर्तिभिरभिसन्धेयं पञ्चमूर्त्यात्मकेप्येवं सन्धानं हृदयादिभिः

Para sa mga titik na “cha” at “ca”, bigkasin: “oṃ hāṃ oṃ hāṃ oṃ oṃ vāṃ oṃ bhūṃ hāṃ vāṃ—pagpupugay sa Anyong-Lupa (kṣmā-mūrti).” Para sa “ja” at “gha”, ayon sa tradisyon ng manuskrito ay may baryanteng pagbasa na “bhūṃ bhūṃ vāṃ”. Sumunod: “oṃ hāṃ hāṃ oṃ oṃ vāṃ oṃ oṃ hūṃ hūṃ—pagpupugay sa Panlabas na Anyo (vāhya-mūrti).” Sumunod: “o(ṃ) hāṃ vāṃ āṃ oṃ āṃ ṣāṃ oṃ bhūṃ bhūṃ vā—pagpupugay sa Anyong-Apoy (vahni-mūrti).” Kaya, dapat pag-ugnayin at kilalanin sa isip (sandhāna/nyāsa) ang mga mantrang ito sa mga anyo na nagsisimula sa yajamāna (tagapaghandog) at iba pa; kahit ituring si Agni na binubuo ng limang anyo, ang gayong “pagdurugtong” ay gawin din sa mga pook-nyāsa gaya ng puso at iba pa.

Verse 116

मूलेन स्वीयवीजैर् वा ज्ञेयन्तत्त्वत्रयात्मके शिलापिण्डो वृषेष्वेवं पूर्णाछिन्नं सुसंवरैः

Dapat maunawaan—sa pamamagitan man ng ugat na mantra (mūla) o ng sariling mga pantig-binhi (bīja)—na ang (ritwal/anyo) na ito ay binubuo ng tatlong prinsipyo (tattva-traya). Sa gayong paraan, ang tipak ng bato na huhubugin bilang toro ay dapat gawing buo at walang bitak, at may matitibay na pagkakatali at maayos na pagsasanggalang.

Verse 117

भागाभागविशुद्ध्यर्थं होमं कुर्याच्छतादिकं न्यूनादिदोषमोषाय शिवेनाष्टाधिकं शतं

Para sa paglilinis ng mga pagkakamaling may kinalaman sa wastong paglalaan at di-paglalaan (bhāga/abhāga), magsagawa ng homa na nagsisimula sa isang daan (100) na handog. Upang alisin ang mga depekto gaya ng kakulangan at iba pa, maghandog ng isang daan at walo (108) na handog gamit ang mantra ni Śiva (Śiva-mantra).

Verse 118

हुत्वाथ यत् कृतं कर्म शिवश्रोत्रे निवेदयेत् एतत्समन्वितं कर्म त्वच्छक्तौ च मया प्रभो

Pagkatapos maghandog, dapat ihandog at ipabatid ang anumang gawaing ritwal na naisagawa sa “pakikinig” ni Śiva (Śiva-śrotra). At, O Panginoon, ang gawaing ito—na sinamahan ng gayong pag-aalay—ay naisagawa rin ng akin sa pamamagitan ng Iyong kapangyarihang Śakti.

Verse 119

ॐ नमः भगवते रुद्राय रुद्र नमोस्तु ते विधिपूर्णमपूर्णं वा स्वशक्त्यापूर्य गृह्यतां

Oṃ—pagpupugay sa Mapalad na Panginoong Rudra. O Rudra, pagpupugay sa Iyo. Maging ganap man ang ritwal na ito ayon sa tuntunin o may kakulangan, nawa’y punuin at gawing buo ng Iyong sariling kapangyarihan; tanggapin nawa ito.

Verse 120

ॐ ह्रीं शाङ्करि पूरय स्वाहा इति पिण्डिकायां अथ लिङ्गे न्यसेज् ज्ञानी क्रियाख्यं पीठविग्रहे

Sa pagbigkas ng mantra, “Oṁ hrīṁ, O Śāṅkarī, punuin (ito); svāhā,” ang marunong na sādhaka ay dapat magsagawa ng nyāsa—paglalagay ng (mantra/kapangyarihan)—una sa piṇḍikā (batayang pedestal), at saka sa liṅga, upang maitatag ang prinsipyong tinatawag na ‘kriyā’ sa anyong imahen ng pīṭha.

Verse 121

आधाररूपिणीं शक्तिं न्यसेद् ब्रह्मशिलोपरि निबध्य सप्तरात्रं वा पञ्चरात्रं त्रिरात्रकं

Dapat ianib (nyāsa) ang Kapangyarihang anyong Suporta (Ādhāra-śakti) sa ibabaw ng brahma-śilā (banal na batong pedestal), at matapos itong itali at patatagin ayon sa ritwal, panatilihin ito sa loob ng pitong gabi, o limang gabi, o tatlong gabi.

Verse 122

शिवाग्रे तदिति ङ समर्पितमिति ख , घ , ज च रुद्राय रुद्रो रुद्र नमोस्तु ते इति ङ , ज च स्वशक्त्यापूज्येति ख , छ च ॐ ह्रूं इति घ पूजयेति ख , छ , ङ च निरुध्येति ख , ज , ङ च एकरात्रमथो वापि यद्वा सद्योधिवासनं विनाधिवासनं यागः कृतो ऽपि फलप्रदः

Sa harap ni Śiva, dapat bigkasin ang “tat” (ayon sa ilang salin); o kaya’y sabihin ang “samarpitam” (“naialay na”) ayon sa iba. May salin ding: “Kay Rudra—Rudra, O Rudra, pagpupugay sa iyo.” May nagbabasa: “matapos sambahin ayon sa sariling lakas”; may iba na nagtatakda ng “oṃ hrūṃ”. May salin na “sambahin,” at may salin na “pigilin/ilukob (ang ritwal).” Maging ang adhivāsana ay gawin sa isang gabi, o gawin agad sa araw ding iyon, kahit ang yāga na walang adhivāsana ay nagbubunga pa rin.

Verse 123

स्वमन्त्रैः प्रत्यहं देयमाहुतीनां शतं शतं शिवकुम्भादिपूजाञ्च दिग्बिलञ्च निवेदयेत्

Gamit ang sariling itinakdang mga mantra, dapat maghandog araw-araw ng isang daan at muli pang isang daang āhuti (mga handog sa apoy); at dapat ding sambahin ang Śiva-kalaśa at iba pang kaugnay na sisidlang ritwal, at ialay ang handog na tinatawag na digbila.

Verse 124

गुर्वादिसहितो वासो रात्रौ नियमपूर्वकम् अधिवासः स वसतेवधेर्भावः समीरितः

Ang pananatili sa gabi kasama ang guru at iba pang mga kasama sa pagsasakdal, ayon sa itinakdang mga pag-iingat—ito ang tinatawag na ‘adhivāsa’; at ipinahayag na ito ang sinasadyang pagtalima hanggang sa matapos ang vasati-vadha (panahong paninirahan/pag-aayuno sa paghahanda).