Adhyaya 84

Verse 1

आग्नेये निर्वाणदीक्षायामधिवासनं नाम त्र्यशीतितमो ऽध्यायः यागालयं व्रजेदिति ङ, चिह्नितपुस्तकपाठः विद्यामास्थाय पावनीमिति ङ, चिह्नितपुस्तकपाठः चतुरशीतितमो ऽध्यायः निर्वाणदीक्षाविधानं ईश्वर उवाच अथ प्रातः समुत्थाय कृतस्ननादिको गुरुः दध्यार्द्रमांसमद्यादेः प्रशस्ताभ्यवहारिता

Sa Agni Purāṇa, ang ika-83 kabanata ay tinatawag na “Adhivāsana sa Nirvāṇa-dīkṣā” (paunang ritwal ng pagpapabanal na kaugnay ng inisiyasyong ‘nirvāṇa’). [Baryanteng pagbasa sa minarkahang manuskrito: “Dapat pumunta sa bulwagang handog (yāgālaya).” Baryante: “Matapos isagawa ang nagpapadalisay na vidyā.”] Ngayon nagsisimula ang ika-84 kabanata, “Ang pamamaraan ng Nirvāṇa-dīkṣā.” Sinabi ng Panginoon: “Pagkatapos, pagbangon nang maaga sa umaga, ang guru—matapos maligo at gawin ang iba pang paglilinis—ay dapat kumain ng kapuri-puring pagkain, na iniiwasan ang dadhi (gatas na maasim), hilaw na karne, nakalalasing na inumin, at mga katulad.”

Verse 2

गजाश्वरोहणं स्वप्ने शुभं शुक्लांशुकादिकं तैलाभ्यङ्गादिकं हीनं होमो घोरेण शान्तये

Sa panaginip, ang pagsakay sa elepante o kabayo ay mapalad; gayundin ang makita o magsuot ng puting kasuotan at mga katulad nito. Ngunit ang pagpapahid ng langis at kahalintulad na gawain ay di-mabuti; upang payapain ang masamang bunga nito, dapat magsagawa ng homa sa pamamagitan ng ritwal/mantrang tinatawag na ‘Ghora’ para sa pagpapatahimik.

Verse 3

नित्यकर्मद्वयं कृत्वा प्रविश्य मखमण्डपं स्वाचान्तो नित्यवत् कर्म कुर्यान्नैमित्तिके विधौ

Matapos isagawa ang dalawang araw-araw na tungkuling ritwal, at pumasok sa mandapa ng paghahandog, pagkaraang magsagawa ng ācāmana (pag-inom ng tubig para sa paglilinis) ayon sa tuntunin, dapat niyang tuparin ang mga itinakdang gawain sa naimittika-vidhi (pamamaraang pang-okasyong ritwal) sa paraang gaya ng pang-araw-araw na pagsamba.

Verse 4

ततः संशोध्य चात्मानं शिवहस्तं तथात्मनि विन्यस्य कुम्भगं प्रार्च्य इन्द्रादीनामनुक्रमात्

Pagkatapos, matapos linisin at dalisayin ang sarili, dapat niyang isagawa ang nyāsa at ilapat sa sarili ang ‘Śiva-hasta’ (kamay ni Śiva); saka, matapos sambahin nang wasto ang sisidlang-tubig na ritwal (kumbha/kalaśa), dapat niyang sambahin si Indra at ang iba pang mga diyos ayon sa tamang pagkakasunod-sunod.

Verse 5

मण्डले स्थण्डिले वापि प्रकुर्वीत शिवर्चनं तर्पणं पूजनं वह्नेः पूर्णान्तं मन्त्रतर्पणं

Maging sa loob ng banal na maṇḍala o sa inihandang sthaṇḍila (lupang-altar), dapat isagawa ang pagsamba kay Śiva—ang tarpaṇa (pag-aalay ng libasyon) at pūjana (pagpupugay/handog); at para kay Agni, dapat gawin ang mga libasyong may mantra hanggang sa pangwakas na ganap na handog, ang pūrṇāhuti.

Verse 6

दुःखप्रदोषमोषाय शस्त्रेणाष्टाधिकं शतं हुत्वा हूं सम्पुटेनैव विदध्यात् मन्त्रदीपनं

Upang maalis ang pagdurusa at mga kapinsalaang dulot ng masasamang impluwensiya, dapat magsagawa ng handog-sa-apoy nang isang daan at walo (108) na ulit, gamit ang ‘sandata’ bilang kasangkapang ritwal, at bigkasin ang mantra na nakapaloob sa pantig na “hūṃ”; sa ganitong paraan natatamo ang mantra-dīpana, ang pag-aapoy/pagpapagana ng mantra.

Verse 7

अन्तर्बलिविधानञ्च मध्ये स्थण्डिलकुम्भयोः कृत्वा शिष्यप्रवेशाय लब्धानुज्ञो वहिर्व्रजेत्

Matapos isagawa ang itinakdang panloob na bali (antar-bali) sa pagitan ng sthaṇḍila at ng kumbha, at matapos makamtan ang pahintulot para sa pagpasok ng alagad (śiṣya), dapat siyang lumabas sa labas.

Verse 8

कुर्यात्समयवत्तत्र मण्डलारोपणादिकं सम्पातहोमं तन्नाडीरूपदर्भकरानुगं

Doon, sa itinakdang panahon, dapat isagawa ang paglalagay/pagpapatatag ng maṇḍala at iba pang paunang paghahanda; at saka isagawa ang sampāta-homa ayon sa itinakdang paraan, gamit ang kamay na may kasamang damong darbha na inayos na tila nāḍī, gaya ng tubong daluyan.

Verse 9

तत्सन्निधानाय तिस्त्रो हुत्वा मूलाणुनाअहुतीः कुम्भस्थं शिवमभ्यर्च्य पाशसूत्रमुपाहरेत्

Upang anyayahan ang Kanyang agarang pagdalo, matapos maghandog ng tatlong alay na may mūlāṇu, dapat sambahin si Śiva na itinatag sa kumbha (banga ng ritwal), at pagkatapos ay ilabas/ihanda ang pāśa-sūtra, ang sagradong tali ng ritwal.

Verse 10

शुक्लाम्बरादिकमिति ख, चिह्नितपुस्तकपाठः अस्मल्लब्धपञ्चपुस्तकेषु दध्यार्द्रमांसमद्यादेरित्यारभ्य होमो घोरेण शान्तये इत्य् अन्तः पाठः पूर्वेणानन्वित इव प्रतिभाति पाशसूत्रं समाहरेदिति ङ, चिह्नितपुस्तकपाठः स्वदक्षिणोर्ध्वकायस्य शिष्यस्याभ्यर्चितस्य च तच्छिखायां निबध्नीयात् पादाङ्गुष्ठावलम्बितं

“(Nagsisimula sa) śuklāmbarādikam”—ganito ang pagbasa ng kolasyong manuskritong may tandang Kha. Sa limang manuskrito na nasa amin, may isang panloob na sipi na nagsisimula sa “mula sa dadhi (yogurt), hilaw na karne, alak, at mga katulad…” at nagtatapos sa “…isang homa ang isinasagawa upang payapain ang nakatatakot na mga impluwensiya”; subalit ang idinugtong na bahaging ito ay waring hindi maayos na nakakabit sa naunang teksto. “Dapat tipunin ang pāśa-sūtra (taling pangritwal),”—ganito ang pagbasa ng kolasyong manuskritong may tandang Ṅa. (Ayon sa pagbasa na iyon) dapat itong itali sa śikhā (tuktok na buhol ng buhok) ng alagad na sinamba na, sa kanang/itaas na bahagi ng kanyang katawan, at pabayaan itong bumaba hanggang sa hinlalaki ng paa.

Verse 11

तं निवेश्य निवृत्तेस्तु व्याप्तिमालोक्य चेतसा ज्ञेयानि भुवनान्यस्यां शतमष्टाधिकं ततः

Matapos itatag ang prinsipyong iyon sa Nivṛtti, at pagmasdan sa isip ang paglaganap nito, dapat maunawaan ang mga daigdig (bhuvana) na nasa loob nito—isang daan at walo ang bilang—pagkaraan.

Verse 12

कपालो ऽजश् च बुद्धश् च वज्रदेहः प्रमर्दनः विभूतिरव्ययः शास्ता पिनाकी त्रिदशाधिपः

Siya ay Kapāla (tagapagdala ng bungo), Aja (ang Di-Ipinanganak), Buddha (ang Nagising/Nakaaalam), Vajradeha (may katawang tulad ng vajra), Pramardana (ang Manunupil), Vibhūti (ang Luwalhating lumalaganap), Avyaya (ang Di-Nasisira), Śāstā (ang Tagapamahala/Tagapagparusa), Pinākī (may hawak na busog na Pināka), at Tridaśādhipa (Panginoon ng Tatlumpung mga Diyos).

Verse 13

अग्नी रुद्रो हुताशो च पिङ्गलः खादको हरः ज्वलनो दहनो बभ्रुर्भस्मान्तकक्षपान्तकौ

“Agni” ay si Rudra; si Hutāśa, ang tumatanggap at lumalamon ng mga handog; si Piṅgala, ang may kulay na dilaw-kayumanggi; si Khādaka, ang manlalamon; si Hara, ang nag-aalis; si Jvalana, ang nagliliyab; si Dahana, ang nagsusunog; si Babhru, ang kayumanggi; si Bhasmāntaka, ang nagwawakas sa pamamagitan ng pag-abo; at si Kṣapāntaka, ang tagapuksa na nagdadala sa lahat sa ganap na wakas.

Verse 14

याम्यमृत्युहरो धाता विधाता कार्यरञ्जकः कालो धर्मो ऽप्यधर्मश् च संयोक्ता च वियोगकः

Siya ang nag-aalis ng kamatayan ni Yama; siya si Dhātā (Tagapagtaguyod) at si Vidhātā (Tagapag-ayos), ang nagbibigay-sigla na nagtutulak sa mga nilalang sa pagkilos. Siya ang Kāla (Panahon); siya ang Dharma at gayundin ang Adharma; siya ang nagbubuklod at siya rin ang naghihiwalay.

Verse 15

नैरृतो मारणो हन्ता क्रूरदृष्टिर्भयानकः ऊर्ध्वांशको विरूपाक्षो धूम्रलोहितदंष्ट्रवान्

Si Nairṛta—na tinatawag ding Māraṇa at Hantā—ay may malupit na titig at nakatatakot na anyo; si Urdhvāṃśaka; si Virūpākṣa; at ang may mga pangil na mapulang tila-usok ang kulay.

Verse 16

बलश्चातिबलश् चैव पाशहस्तो महाबलः श्वेतश् च जयभद्रश् च दीर्घबाहुर्जलान्तकः

Bala at Atibala; Pāśahasta (may hawak na panilo) at Mahābala; Śveta at Jayabhadra; Dīrghabāhu (mahahabang bisig) at Jalāntaka (tagapagwakas ng mga tubig)—ito ang mga pangalang/kapangyarihang tinatawag sa panalangin.

Verse 17

वडवास्यश् च भीमश् च दशैते वारुणाः स्मृताः शीघ्रो लघुर्वायुवेगः सूक्ष्मस्तीक्ष्णः क्षपान्तकः

Vaḍavāsya at Bhīma—ang sampung ito ay inaalala bilang mga Vāruṇa (mga nilalang na kabilang sa saklaw ni Varuṇa): Śīghra, Laghu, Vāyuvega, Sūkṣma, Tīkṣṇa, at Kṣapāntaka.

Verse 18

पञ्चान्तकः पञ्चशिखः कपर्दी मेघवाहनः जटामुकुटधारी च नानारत्नधरस् तथा

Siya ang Tagapagpuksa ng “lima” (pinagmumulan ng pagkagapos), ang May-limang-tuktok; ang Panginoong may buhol-buhol na buhok; yaong ang sasakyan ay ulap; ang may koronang yari sa mga buhol ng buhok; at gayundin ang nagsusuot ng sari-saring hiyas.

Verse 19

निधीशो रूपवान् धन्यो सौम्यदेहः प्रसादकृत् प्रकाशो ऽप्यथ लक्ष्मीवान् कामरूपो दशोत्तरे

(Siya ay) Panginoon ng mga kayamanan, marikit, mapalad; may banayad na anyo at tagapagkaloob ng biyaya; maningning; at may kasaganaan (Lakṣmī)—nakapag-aanyong ayon sa kalooban—(gaya ng ipinahayag) sa pangkat na “sampu-at-higit”.

Verse 20

विद्याधरो ज्ञानधरः सर्वज्ञो वेदपारगः मातृवृत्तश् च पिङ्गाक्षो भूतपालो बलिप्रियः

Siya ang tagapagdala ng mga banal na agham at tagapaghawak ng tunay na kaalaman; ang lubos na nakaaalam at nakatawid sa kabilang pampang ng mga Veda. Siya’y tapat sa mga Ina(-diyosa) at sa kanilang mga pagtalima; may matang kulay dilaw-kayumanggi; tagapagtanggol at tagapamahala ng mga nilalang; at nalulugod sa mga handog na bali (alay).

Verse 21

प्रवर्धन इति ङ, चिह्नितपुस्तकपाठः वरुण इति ख, चिह्नितपुस्तकपाठः जनान्तक इति ङ, चिह्नितपुस्तकपाठः सर्वविद्याविधता च सुखदुःखहरा दश अनन्तः पालको धीरः पातालाधिपतिस् तथा

“Pravardhana”—ganyan ang basa ng isang minarkahang manuskrito; “Varuṇa”—ganyan ang basa ng isa pa; “Janāntaka”—ganyan ang basa ng minarkahang manuskrito. (Ito ang) sampung pangalan: ang Tagapag-ayos ng lahat ng kaalaman, ang Tagapag-alis ng ligaya at dalamhati; at gayundin sina Ananta, Pālaka, Dhīra, at ang Panginoon ng Pātāla (daigdig sa ilalim).

Verse 22

वृषो वृषधरो वीर्यो ग्रसनः सर्वतोमुखः लोहितश् चैव विज्ञेया दश रुद्राः फणिस्थिताः

Alamin na ito ang sampung Rudra na nakatindig sa ibabaw ng ahas (Śeṣa): Vṛṣa, Vṛṣadhara, Vīrya, Grasana, Sarvatomukha, at Lohita.

Verse 23

शम्भुर्विभुर्गणाध्यक्षस्त्र्यक्षस्त्रिदशवन्दितः संहारश् च विहारश् च लाभो लिप्सुर्विचक्षणः

Siya si Śambhu, ang Panginoong sumasaklaw sa lahat, ang tagapangasiwa ng mga Gaṇa, ang May Tatlong Mata, na iginagalang ng mga diyos; Siya ang kaparamdaman (pagkalusaw) at ang banal na paglalaro, ang pagkakamit at ang naghahangad ng pagkakamit, at ang lubos na mapanuri at marunong kumilatis.

Verse 24

अत्ता कुहककालाग्निरुद्रो हाटक एव च कुष्माण्डश् चैव सत्यश् च ब्रह्मा विष्णुश् च सप्तमः

Siya ang Manlalamon; ang Mandaraya; ang Apoy ng Panahon; si Rudra; ang Hāṭaka—ang ginto mismo; si Kuṣmāṇḍa; ang Katotohanan; si Brahmā; si Viṣṇu—at ang Ikapito sa pagkakasunod ng mga pangalan.

Verse 25

रुद्रश्चाष्टाविमे रुद्राः कटाहाभ्यन्तरे स्थिताः एतेषामेव नामानि भुवनानामपि स्मरेत्

Ito ang walong Rudra; nananahan sila sa loob ng kosmikong palanggana (kaṭāha). Dapat ding alalahanin ang mismong mga pangalan ng mga Rudra na ito, gayundin ang mga pangalan ng mga daigdig.

Verse 26

भवोद्भवः सर्वभूतः सर्वभूतसुखप्रदः सर्वसान्निध्यकृद् ब्रह्मविष्णुरुद्रशरार्चितः

Siya ang pinagmumulan ng pag-iral (bhava); Siya ang nananahang presensya sa lahat ng nilalang; Siya ang nagkakaloob ng ligaya sa lahat; Siya ang nagpapangyari ng Kanyang pagdalo sa lahat ng dako; at Siya’y sinasamba ng mga pangkat ni Brahmā, Viṣṇu, at Rudra.

Verse 27

संस्तुत पूर्वस्थित ॐ साक्षिन् ॐ रुद्रान्तक ॐ पतङ्ग ॐ शब्द ॐ सूक्ष्म ॐ शिव सर्वसर्वद सर्वसान्निध्यकर ब्रह्मविष्णुरुद्रकर ॐ नमः शिवाय ॐ नमो नमः अष्टाविंशति पादानि व्योमव्यापि मनो गुह सद्योहृदस्त्रनेत्राणि मन्त्रवर्णाष्टको मतः

Pagkaraang maghandog ng papuri, dapat bigkasin ang sinaunang, laging-naroroon na Śiva: “Oṃ, Saksi; Oṃ, Tagapagpuksa sa mga kaaway ni Rudra; Oṃ, Patanga (ibon ng araw); Oṃ, Tunog; Oṃ, Maselan; Oṃ, Śiva—tagapagkaloob ng lahat, tagapagpaganap ng pagdalo ng lahat sa lahat ng dako, ang nagpapamalas kina Brahmā, Viṣṇu, at Rudra; Oṃ namaḥ śivāya; Oṃ, pagpupugay, pagpupugay.” Itinuturing na ang pormulang ito ay may dalawampu’t walong pāda; lumalaganap na gaya ng langit, nakatago sa yungib ng isip; at kaugnay ng Sadyojāta, Hṛdaya, Astra, Netra (atbp.), kaya ang mantra’y binibilang na walong-pantig/walong-titik na pormula.

Verse 28

वाय ॐ नमो नमः इति अनर्चित संस्तुत पूर्वविन्द ॐ साक्षिण ॐ रुद्रान्तक ॐ पतङ्ग ॐ ज्ञान ॐ शब्द ॐ सूक्ष्म ॐ शिव ॐ सर्व ॐ सर्वद ॐ सर्वसान्निध्यकर ब्रह्मविष्णु रुद्रकर ॐ नमः शिवाय ॐ नमो नम इति च, चिह्नितपुस्तकपाठः वीजाकारो मकारश् च नाड्याविडापिङ्गलाह्वये प्राणापानावुभौ वायू घ्राणोपस्थौ तथेन्द्रिये

“Vāya—‘Oṃ, pagpupugay nang paulit-ulit’”: ganito (binibigkas) ang anyong hindi man sinamba ay pinupuri, na pinangungunahan ng bindu (tuldok), at ng mga pamagat: “Oṃ ang Saksi, Oṃ Rudrāntaka (tagapagwasak ng mabagsik), Oṃ Pataṅga (ibon ng Araw), Oṃ Kaalaman, Oṃ Tunog, Oṃ ang Pinong-di-nakikita, Oṃ Śiva, Oṃ ang Lahat, Oṃ tagapagkaloob ng lahat, Oṃ tagapagpamalagi ng presensya ng lahat, tagapaglikha nina Brahmā, Viṣṇu at Rudra; Oṃ namaḥ śivāya; Oṃ, pagpupugay nang paulit-ulit”—ganito ang pagbigkas. Sa pagbasa ayon sa aklat na may tanda: ang binhing pantig na “a” at gayundin ang “ma” ay inilalagay sa mga nāḍī na tinatawag na Iḍā at Piṅgalā; ang dalawang hininga, prāṇa at apāna; at ang mga pandama na kaugnay ng ilong at ng sangkap ng pag-aanak.

Verse 29

गन्धस्तु विषयः प्रोक्तो गन्धादिगुणपञ्चके पार्थिवं मण्डलं पीतं वज्राङ्गं चतुरस्रकं

Ang amoy ay ipinahayag na siyang bagay ng pandama sa limang pangkat ng mga katangian na nagsisimula sa amoy. Ang maṇḍala ng elementong lupa ay dilaw, matatag na tulad ng vajra, at may apat na gilid (parisukat).

Verse 30

विस्तारो योजनानान्तु कोटिरस्य शताहता अत्रैवान्तर्गता ज्ञेया योनयो ऽपि चतुर्दश

Ang lawak nito ay isang koṭi ng yojana, na pinarami pa nang sandaang ulit; at sa loob nito ay dapat maunawaan na ang labing-apat na “yoni” (mga kaayusan o sinapupunan ng kapanganakan) ay nakapaloob din dito mismo.

Verse 31

प्रथमा सर्वदेवानां मन्वाद्या देवयोनयः मृगपक्षी च पशवश् चतुर्धा तु सरीसृपाः

Ang unang uri ay para sa lahat ng mga deva; mula kay Manu pataas ay ang mga lahing isinilang na makalangit. Mayroon ding mga hayop-gubat gaya ng usa, mga ibon, at mga alagang hayop; at ang mga gumagapang (reptilya) ay sinasabing may apat na uri.

Verse 32

स्थावरं पञ्चमं सर्वं योनिः षष्ठी अमानुषी पैशाचं राक्षसं याक्षं गान्धर्वं चैन्द्रमेव च

Ang lahat ng hindi gumagalaw (sthāvara) ay bumubuo sa ikalimang uri; ang ikaanim na yoni ay di-tao—ang piśāca, rākṣasa, yākṣa, gāndharva, at gayundin ang uring aindra (makalangit/kaugnay ni Indra).

Verse 33

सौम्यं प्राणेश्वरं ब्राह्ममष्टमं परिकीर्तितं अष्टानां पार्थिवन्तत्त्वमधिकारास्पदं मतं

Ang ikawalong prinsipyo ay ipinahayag na ang mahinahong kapangyarihang Brahmiko na namamahala sa prāṇa o hininga-buhay. Sa walong ito, ang prinsipyong makalupa ay itinuturing na saligan at pook ng kapangyarihang gumaganap sa nahayag na daigdig.

Verse 34

लयस्तु प्रकृतौ बुद्धौ भोगो ब्रह्मा च कारणं ततो जाग्रदवस्थानैः समस्तैर् भुवनादिभिः

Ang pagkalusaw (laya) ay tunay na nagbabalik sa Prakṛti; ang karanasan o pagdanas (bhoga) ay nagaganap sa Buddhi; at si Brahmā ang prinsipyong sanhi. Mula sa sanhi na iyon, lumilitaw nang buo ang mga kalagayang gising (jāgrat) kasama ang mga daigdig at iba pang lahat.

Verse 35

निवृत्तिं गर्भितां ध्यात्वा स्वमन्त्रेण नियोज्य च वमुद्रया रेचकेन कुम्भे संस्थाप्य ॐ हां निवृत्तिकलापाशाय नम इत्य् अनेनार्घ्यं दत्वा सम्पूज्य विमुखेनैव स्वाहान्तेनै सन्निधानायाहुतित्रयं सन्तर्पणाहुतित्रयं च दत्वा ॐ हां ब्रह्मणे नम इति ब्रह्माणमावाह्य सम्पूज्य च स्वाहान्तेन सन्तर्प्य ब्रह्मन् तवाधिकारे ऽस्मिन् मुमुक्षुं दोक्ष्ययाम्यहं

Pagkatapos pagnilayan ang Nivṛtti-kalā bilang “garbhitā” (nakapaloob o nakatago sa ritwal), at italaga siya sa sariling mantra, dapat sa pamamagitan ng Va-mudrā at ng pagbuga ng hininga (recaka) ay itatag ang kapangyarihang iyon sa kumbha, ang sisidlang-tubig ng ritwal. Sa pormulang “Oṃ hāṃ, nivṛtti-kalā-pāśāya namaḥ,” maghandog ng arghya at magsagawa ng ganap na pagsamba. Pagkaraan, na nakatalikod (vimukha), sa mantrang nagtatapos sa svāhā, maghandog ng tatlong oblation para sa pagdalo (sannidhāna) at tatlong oblation para sa pagpapasiyá (tarpana). Pagkatapos nito, sa “Oṃ hāṃ brahmaṇe namaḥ,” anyayahan si Brahmā, sambahin at pasiyahin siya sa mga handog na nagtatapos sa svāhā, na nagsasabi: “O Brahman, sa saklaw ng iyong kapamahalaan, sisimulan ko (dokṣyayāmi) ang paghahandog para sa naghahangad ng kalayaan (mumukṣu) na ito.”

Verse 36

भाव्यं त्वयानुकूलेन विधिं विज्ञापयेदिति आवाहयेत्ततो देवीं रक्षां वागीश्वरीं हृदा

Sa pag-iisip na, “Nawa’y maging kanais-nais sa akin ang pag-usad ng ritwal,” ipabatid ang nilalayong pamamaraan sa namumunong kapangyarihan. Pagkaraan, sa puso (hṛd) bilang luklukan ng pagninilay, anyayahan ang Diyosa—Rakṣā (Pag-iingat), si Vāgīśvarī, ang Panginoon ng Pananalita.

Verse 37

इच्छाज्ञानक्रियारूपां षड्विधां ह्य् एककारणं पूजयेत्तर्पयेद्देवीं प्रकारेणामुना ततः

Pagkatapos, sa ganitong paraan din, sambahin at ialay ang tarpana sa Diyosa—yaong may anyo ng kalooban (icchā), kaalaman (jñāna), at pagkilos (kriyā); na anim ang anyo; at iisang pinagmumulang sanhi.

Verse 38

वागीश्वरीं विनिःशेषयोनिविक्षोभकारणं हृत्सम्पुटार्थवीजादिहूं फडन्तशराणुना

Sa (mantra ng) Vāgīśvarī—na siyang sanhi ng ganap na pagyanig ng yoni/pinagmulan—dapat isagawa ang pag-aalay sa apoy (hūṃ), kasama ang pantig-binhi at mga kaugnay na sangkap, sa loob ng “hṛt-sampuṭa” (balot o kulungan ng puso), na nagtatapos sa pantig-sandata na “phaḍ”, na wari’y pinakawalan na parang palasong sandata.

Verse 39

ताडयेद्धृदये तस्य प्रविशेत्स विधानवित् ततः शिष्यस्य चैतन्यं हृदि वह्निकणोपमं

Ang tagapagpaganap na bihasa sa itinakdang ritwal ay dapat tumama/umantig sa bahagi ng puso ng alagad at saka ipapasok (ang mantra, upang magising sa loob). Pagkaraan, ang kamalayan (caitanya) ng alagad, sa puso, ay nagiging tulad ng munting kislap ng apoy.

Verse 40

निवृत्तिस्थं युतं पाशैर् ज्येष्ठया विभजेद्यथा ॐ हां हूं हः हूं फटों हां स्वाहेत्यनेनाथ पूरकेणाङ्कुशमुद्रया

Pagkatapos, ayon sa itinakdang paraan, dapat ayusin/ihiwalay ang yaong nakalagay sa Nivṛtti, kasama ang mga tali ng silo (pāśa), sa pamamagitan ng kapangyarihan ni Jyeṣṭhā. Saka gamitin ang mantra na “Oṃ hāṃ hūṃ haḥ hūṃ phaṭ oṃ hāṃ svāhā”, kasabay ng paglanghap (pūraka), at ilapat ang mudrā na Aṅkuśa (panggabay na pangsundot).

Verse 41

तदाकृष्य स्वमन्त्रेण गृहीत्वाअत्मनि योजयेत् ॐ हां ह्रूं हां आत्मने नमः पित्रोर्विभाव्य संयोगं चैतन्यं रेचकेन तत्

Matapos hilahin iyon papaloob sa sariling mantra, dapat itong dakpin at pag-isahin sa loob ng sarili. (Bigkasin:) “Oṃ hāṃ hrūṃ hāṃ—ātmanē namaḥ” (pagpupugay sa Sarili). Sa pagninilay sa pagsasanib ng dalawa (iḍā–piṅgalā / prāṇa–apāna), at sa pagbuga ng hininga (recaka), dapat ilabas ang kamalayang iyon (caitanya).

Verse 42

ब्रह्मादिकारणत्यागक्रमान्नीत्वा शिवास्पदं ॐ हूं ह्रीं हामिति ख, चिह्नितपुस्तकपाठः प्रविश्येच्चेति ख, ङ, चिह्नितपुस्तकपाठः ॐ हां हां क्षं हामिति ख, चिह्नितपुस्तकपाठः गर्भाधानार्थमादाय युगपत् सर्वयोनिषु

Matapos akayin (ang jīva/binhi) sa sunod-sunod na pagbitaw sa mga sanhi, mula kay Brahmā at iba pa, hanggang sa kalagayan ni Śiva, (gamitin ang mantra) “oṃ hūṃ hrīṃ hām”—ayon sa isang minarkahang tradisyon ng manuskrito. May isa pang minarkahang pagbasa na nagdaragdag: “(siya) ay dapat pumasok.” May iba pang minarkahang pagbasa: “oṃ hāṃ hāṃ kṣaṃ hām.” Kunin (ang mantra/nyāsa) na ito para sa layunin ng garbhādhāna (ritwal ng paglilihi), at ilapat ito nang sabay sa lahat ng yoni, sa bawat pinagmumulan ng pag-aanak.

Verse 43

क्षिपेद्वागीश्वरीयोनौ वामयोद्भवमुद्रया ॐ हां हां हां आत्मने नमः पूजयेदप्यनेनैव तर्पयेदपि पञ्चधा

Sa mudrā na «Vāma-yodbhava», ilagak (ang mantra/handog) sa yoni (luklukan ng pinagmulan) ni Vāgīśvarī. Bigkasin: “Oṃ hāṃ hāṃ hāṃ—pagpupugay sa Sarili (Ātman),” at sambahin sa mismong mantrang ito, at magsagawa rin ng tarpaṇa sa limang paraan.

Verse 44

अन्ययोनिषु सर्वासु देहशुद्धिं हृदा चरेत् नात्र पुंसवनं स्त्र्यादिशरीरस्यापि सम्भवात्

Sa lahat ng iba pang yoni (di-tao), isagawa ang paglilinis ng katawan sa pamamagitan ng isip (panloob). Dito, hindi naaangkop ang ritong puṃsavana, sapagkat maaaring maganap maging ang katawan ng babae (o iba pang anyo ng katawan).

Verse 45

सीमन्तोन्नयनं वापि दैवान्यङ्गानि देहवत् शिरसा जन्म कुर्वीत जुगुप्सन् सर्वदेहिनां

Isagawa rin ang ritong sīmantonnayana, at ang iba pang banal na ritwal, na para bang may katawan ang mga ito. Sa paggalang, dapat niyang “likhain ang kapanganakan” (itakda ang ritwal), at umiwas sa anumang gawain na nakapipinsala o nakalalapastangan sa lahat ng may katawan.

Verse 46

तथैव भावयेदेषामधिकारं शिवाणुना भोगं कवचमन्त्रेण शस्त्रेण विषयात्मना

Sa gayon ding paraan, dapat pagnilayan ang kanilang adhikāra (awtoridad/karapatang ritwal) sa pamamagitan ng mapalad na pinong prinsipyo, śiva-aṇu. At pagnilayan ang bhoga (karanasan/pagtatamasa) sa tulong ng kavaca-mantra, ang mantrang baluting-pananggalang, at ang kanilang śastra (sandata) bilang may likas na katangian ng mga bagay ng pandama (viṣaya).

Verse 47

मोहरूपमभेदश् च लयसज्ञं विभावयेत् शिवेन श्रोतसां शुद्धिं हृदा तत्त्वविशोधनं

Dapat pagnilayan ang “anyo” ng pagkalito o delusyon (moha) at ang abheda (di-pagkakaiba), na kinikilalang kalagayang laya (pagkalusaw). Sa pamamagitan ni Śiva nagkakaroon ng paglilinis ng mga panloob na daluyan (śrotas), at sa pamamagitan ng puso (hṛdā) nagkakaroon ng paglilinis ng mga tattva (saligang prinsipyo).

Verse 48

पञ्च पञ्चाहुतीः कुर्यात् गर्भाधानादिषु क्रमात् मायया मलकर्मादिपाशबन्धनिवृत्तये

Dapat maghandog ng limang pangkat na tig-limang alay (kabuuang dalawampu’t lima), ayon sa wastong pagkakasunod sa mga ritwal na nagsisimula sa garbhādhāna (ritwal ng paglilihi), sa pamamagitan ng kapangyarihan ng mantra (māyā), upang maalis ang pagkagapos na binubuo ng dumi (mala), nalalabing karma, at iba pang tanikala.

Verse 49

निष्कृत्यैव हृदा पश्चाद् यजेत शतमाहुतीः मलशक्तिनिरोधेन पाशानाञ्च वियोजनं

Matapos munang isagawa ang panloob na pagtubos/pagpapawalang-sala (niṣkṛti) sa pamamagitan ng puso (hṛdā) bilang luklukan ng layon, saka maghandog ng isang daang alay; sa pagpigil sa lakas ng dumi (mala), nagkakaroon ng pagkalagot ng mga gapos (pāśa).

Verse 50

स्वाहान्तायुधमन्त्रेण पञ्चपञ्चाहुतीर्यजेत् मायाद्यन्तस्य पाशस्य सप्तवारास्त्रजप्तया

Isagawa ang pag-aalay ng limang pangkat na tig-limang alay sa pamamagitan ng mantra ng sandata (āyudha-mantra) na nagtatapos sa “svāhā”. Para sa pāśa (tali ng pagkagapos) na ang mantra ay nagsisimula sa “māyā”, gawin ito sa pagbigkas (japa) ng mantra ng sandata nang pitong ulit.

Verse 51

कर्तर्या छेदनं कुर्यात् कल्पशस्त्रेण तद्यथा ॐ हूं निवृत्तिकलापाशाय हूं फट् ॐ हं हं हां आत्मने नम इति ख, चिह्नितपुस्तकपाठः शिखात्मने ख, चिह्नितपुस्तकपाठः पञ्चपञ्चाहुतीर्दद्यादिति ग, ङ, चिह्नितपुस्तकपाठः बन्धकत्वञ्च निर्वर्त्य हस्ताभ्याञ्च शराणुना

Dapat isagawa ang pagputol (pagkalagot ng pagkagapos) sa pamamagitan ng gunting, gamit ang itinakdang sandatang-ritwal (kalpa-śastra), sa ganitong paraan: “Oṃ hūṃ—para sa pāśa ng hanay ng kalā ni Nivṛtti—hūṃ phaṭ.” (Sa ilang minarkahang manuskrito, binabasa: “Oṃ haṃ haṃ hāṃ, pagpupugay sa ātman,” o “sa śikhātmā”; at sa ilang pagbasa ay idinaragdag: “maghandog ng limang pangkat na tig-limang alay.”) Matapos maitatag ang kalagayang bandhaka (pagkakatali), gawin din sa dalawang kamay, gamit ang kasangkapang tulad ng palaso o tangkay (śarāṇu).

Verse 52

विसृज्य वर्तुलीकृत्य घृतपूर्णे स्रुवे धरेत् दहेदनुकलास्त्रेण केवलास्त्रेण भस्मसात्

Pagkatapos itong pakawalan, gawin ang kilos o anyong pabilog at ilagay sa sruva (sandok na pang-ritwal) na puno ng ghee (ghṛta). Pagkaraan, sunugin hanggang maging abo sa pamamagitan ng Anukalā-astra, o (bilang ibang paraan) ng Kevalā-astra.

Verse 53

कुर्यात् पञ्चाहुतीर्दत्वा पाशाङ्कुशनिवृत्तये ॐ हः अस्त्राय हूं फट् प्रायश्चित्तं ततः कुर्यादस्त्राहुतिभिरष्टभिः

Upang alisin ang hadlang na tinatawag na “lambat at pangsungkit,” maghandog ng limang āhuti. Pagkaraan, isagawa ang prāyaścitta sa pamamagitan ng mantra ng sandata—“Oṃ haḥ astrāya hūṃ phaṭ”—sa pag-aalay ng walong āhuti gamit ang astra-mantra.

Verse 54

अथावाह्य विधातारं पूजयेत्तर्पयेत्तथा तत ॐ हां शब्दस्पर्शशुद्धब्रह्मन् गृहाण स्वाहेत्याहुतित्रयेणाधिकारमस्य समर्पयेत् दग्धनिःशेषपापस्य ब्रह्मन्नस्य पशोस्त्वया

Pagkatapos, matapos anyayahan si Vidhātṛ (ang Tagapag-ayos), sambahin siya at maghandog din ng tarpaṇa (pagbubuhos na handog). Pagkaraan, sa mantra: “Oṃ Hāṁ, O Brahman na nalinis sa tunog at paghipo—tanggapin ito, svāhā,” sa pamamagitan ng tatlong āhuti ay pormal na ipagkaloob ang adhikāra (pahintulot na ritwal) para rito. O Brahman, sa pamamagitan mo, ang mga kasalanan ng hayop na handog na ito ay ganap na nasusunog nang walang nalalabi.

Verse 55

बन्धाय न पुनः स्थेयं शिवाज्ञां श्रावयेदिति ततो विसृज्य धातारं नाड्या दक्षिणया शनैः

Hindi dapat manatili muli sa kalagayang iyon para sa layuning bandha (pagkakapit/pagpigil); sa halip, bigkasin sa isip ang utos ni Śiva. Pagkatapos, matapos palayain ang hininga, dahan-dahang huminga palabas sa kanang nāḍī (daluyan).

Verse 56

संहारमुद्रयात्मानं कुम्भकेन निजात्मना राहुयुक्तैकदेशेन चन्द्रविम्बेन सन्निभं

Sa pamamagitan ng Saṃhāra-mudrā, at sa kumbhaka (pagpigil ng hininga) kasama ang sariling panloob na sarili, magnilay na ang sarili ay tulad ng bilog ng buwan—bahagyang natatakpan sa isang panig, na wari’y kaugnay ni Rāhu.

Verse 57

आदाय योजयेत् सूत्रे रेचकेनोद्भवाख्यया पूजयित्वार्घ्यपात्रस्थतोयविन्दुसुधोपमं

Pag-angat nito, ikabit sa sūtra (sinulid na ritwal) habang isinasagawa ang recaka (paghinga palabas), gamit ang mantra na tinatawag na “Udbhava”. Matapos sambahin, pagnilayan/ihandog ang patak ng tubig sa sisidlang arghya, na kahawig ng amṛta (nektar).

Verse 58

विसृज्य पितरौ दद्याद्वौषडन्तशिवाणुना पूरणाय विधिः पूर्णा निवृत्तिरिति शोधिता

Pagkatapos na magalang na pauwiin ang mga Pitṛ (mga ninunong inanyayahan), dapat ialay ang pangwakas na handog na may mantrang Śiva na nagtatapos sa “vauṣaṭ” upang ganap na matapos ang ritwal. Sa gayon, nagiging ganap ang pamamaraan; ito ang ipinahahayag na wastong ‘nivṛtti’, ang pag-urong o pagsasara ng seremonya.