Adhyaya 82

Verse 1

इत्य् आदिमहापुराणे आग्नेये समयदीक्षाकथनं नाम एकाशीतितमो ऽध्यायः अथ द्व्यशीतितमो ऽध्यायः संस्कारदीक्षाकथनं ईश्वर उवाच वक्ष्ये संस्कारदीक्षायां विधानं शृणु षण्मुख आवाहयेन्महेशस्य वह्निस्थस्य शिरो हृदि

Kaya nga, sa Agni Purāṇa—sa loob ng sinaunang Dakilang Purāṇa—nagtatapos ang ika-81 kabanata na tinatawag na “Paglalahad ng Samaya-dīkṣā (inisasyon sa pamamagitan ng panata/disiplina).” Ngayon ay nagsisimula ang ika-82 kabanata, “Paglalahad ng Saṃskāra-dīkṣā (inisasyong pagpapabanal).” Sinabi ng Panginoon: “Ipahahayag ko ang pamamaraan ng saṃskāra-initiation; makinig ka, O May Anim na Mukha. Anyayahan (āvāhana) si Maheśa na nananahan sa apoy ng handog, at ilagak (nyāsa) ang ‘ulo’ (mantra) sa puso.”

Verse 2

संश्लिष्टौ तौ समभ्यर्च्य सन्तर्प्य हृदयात्मना तयोः सन्निधये दद्यात्तेनैवाहुतिपञ्चकं

Matapos sambahin nang wasto ang dalawang iyon sa malapit na pagkakaisa at bigyang-kasiyahan sila sa debosyong mula sa puso, para sa patuloy nilang pagdalo ay maghandog, sa pamamagitan ng gayon ding ritwal, ng limang āhuti nang tumpak.

Verse 3

कुसुमेनास्त्रलिप्तेन ताडयेत्तं हृदा शिशुं प्रस्फुरत्तारकाकारं चैतन्यं तत्र भावयेत्

Gamit ang isang bulaklak na pinahiran ng Astra-mantra (mantrang sandata), hampasin sa loob ng puso ang “sanggol” na iyon sa pamamagitan ng mantrang Hṛdā; saka magnilay roon ng isang kamalayang kumikislap, na nasa anyo ng isang bituin.

Verse 4

शिवात्मनेति ख, ग, चिह्नितपुस्तकद्वयपाठः शिवहस्ते च स्थित्यर्थमिति ग, चिह्नितपुस्तकपाठः कुसुमेनाष्टजप्तेनेति ङ, चिह्नितपुस्तकपाठः प्रविश्य तत्र हुङ्कारमुक्तं रेचकयोगतः संहारिण्या तदाकृष्य पूरकेण हृदि न्यसेत्

Pagpasok doon (sa maselang pook), bigkasin ang bīja na “huṃ” kasabay ng pagbuga ng hininga (recaka). Pagkatapos, sa pamamagitan ng “saṃhāriṇī” (kapangyarihang humihila pabalik/nagpapaikli), hilahin ito pabalik at, kasabay ng paglanghap (pūraka), ilagak (nyāsa) ito sa puso.

Verse 5

ततो वागीश्वरीयौनौ मुद्रयोद्भवसञ्ज्ञया हृत्सम्पुटितमन्त्रेण रेचकेन विनिक्षिपेत्

Pagkaraan, sa ‘yoni’ (pinagmumulan-upuan) ni Vāgīśvarī, gamit ang mudrā na tinatawag na Udbhava, dapat itong ilagak/itindig sa pamamagitan ng pagbuga ng hininga, kasama ang mantra na nakapaloob sa tatak ng puso (hṛt-sampuṭa).

Verse 6

ॐ हां हां हां आत्मने नमः जाज्वल्यमाने निर्धूमे जुहुयादिष्टसिद्धये अप्रवृद्धे सधूमे तु होमो वह्नौ न सिद्ध्यति

“Om—hāṃ hāṃ hāṃ—pagpupugay sa Sarili (Ātman).” Dapat maghandog sa homa upang matamo ang ninanais na bunga kapag ang apoy ay naglalagablab at walang usok; ngunit kapag mahina at mausok ang apoy, ang homa sa gayong apoy ay hindi nagtatagumpay.

Verse 7

स्निग्धः प्रदक्षिणावर्तः सुगन्धिः शस्यते ऽनलः विपरीतस्फुलिङ्गी च भूमिस्पर्शः प्रशस्यते

Ang apoy ay itinuturing na kanais-nais (mapalad) kapag ito’y makintab at matatag (napakain nang wasto), kapag ang liyab ay umiikot pakanan, kapag ito’y mabango, kapag ang mga tilamsik ng apoy ay lumilipad sa kabaligtarang direksiyon (hindi patungo sa nagsasakripisyo), at kapag ito’y sumasayad sa lupa (mababang ngunit matatag ang pagliyab).

Verse 8

इत्येवमादिभिश्चिह्नैर् हुत्वा शिष्यस्य कल्मषं पापभक्षणहोमेन दहेद्वा तं भवात्मना

Matapos maghandog ng mga oblation na sinasamahan ng gayong mga tanda at iba pang katulad, dapat sunugin at pawiin ang dungis (kalmaṣa) ng alagad; o kaya, sa pamamagitan ng “pāpa-bhakṣaṇa” homa (homa na lumalamon sa kasalanan), dapat lamunin at puksain ang karumihang iyon, taglay ang kamalayang pagkapantay sa Bhava (Śiva).

Verse 9

द्विजत्वापादनार्थाय तथा रुद्रांशभावने आहारवीजसंशुद्धौ गर्भाधानाय संस्थितौ

Upang ipagkaloob ang tunay na kalagayang “dvija” (dalawang ulit na isinilang), at upang linangin din ang sangkap ni Rudra (rudrāṃśa) sa magiging supling, ang mag-asawa ay dapat magsagawa ng ritwal ng paglilihi (garbhādhāna) matapos linisin kapwa ang pagkain (āhāra) at binhi (bīja).

Verse 10

सीमन्ते जन्मतो नामकरणाय च होमयेत् शतानि पञ्च मूलेन वौषडादिदशांशतः

Sa ritwal na sīmantonnayana, sa oras ng kapanganakan, at sa pagbibigay-ngalan (nāmakaraṇa), dapat magsagawa ng homa—handog sa apoy—ng limandaang alay, gamit ang itinakdang sangkap na mula sa ugat; at ang pagbigkas ng “vauṣaṭ” at iba pang pangwakas ng mantra ay gamitin sa sukat na ikasampu, ayon sa tuntunin.

Verse 11

शिथिलीभूतबन्धस्य शक्तावुत्कर्षणं च यत् आत्मनो रुद्रपुत्त्रत्वे गर्भाधानं तदुच्यते

Kapag lumuwag na ang mga pagkakatali (paghihigpit) ng katawan at may pag-angat o pag-igting ng lakas; at kapag ang sarili ay sinasabing tumatanggap ng kalagayang “anak ni Rudra”—iyon ang tinatawag na garbhādhāna, ang paglalagay ng binhi ng paglihi.

Verse 12

स्वान्तत्र्यात्मगुणव्यक्तिरिह पुंसवनं मतं मायात्मनोर्विवेकेन ज्ञानं सीमन्तवर्धनं

Dito, ang “Puṁsavana” ay itinuturing na paglitaw ng sariling malayang mga katangiang panloob; at ang “Sīmantavardhana” ay ang pagsilang ng kaalaman sa pamamagitan ng paghiwalay ng pag-unawa sa pagitan ng Māyā at ng Sarili (Ātman).

Verse 13

शिवादितत्त्वशुद्धेस्तु स्वीकारो जननं मतं ममन्त्रेणेति ङ, चिह्नितपुस्तकपाठः ॐ हां हां आत्मने नम इति ग, घ, चिह्नितपुस्तकपाठः ॐ हां आत्मने नम इति ङ, चिह्नितपुस्तकपाठः पापक्षयेण होमनेति ङ, चिह्नितपुस्तकपाठः वीजसंसिद्धौ इति ङ, चिह्नितपुस्तकपाठः बोधनं यच्छिवत्वेन शिवत्वार्हस्य नो मतं

Sa paglilinis ng mga tattva na nagsisimula kay Śiva, ang “pagtanggap” ay itinuturing na isang uri ng espirituwal na muling pagsilang—ganito ang itinuturo ng aking mantra, ayon sa isang pagbasa. Sa mga manuskritong may tanda, ang pagbasa ay: “Oṃ hāṃ hāṃ—pagpupugay sa Sarili,” samantalang ang ibang pagbasa ay: “Oṃ hāṃ—pagpupugay sa Sarili.” Mayroon ding pagbasa: “sa pamamagitan ng homa para sa pagkapawi ng kasalanan,” at “para sa pagkakamit (siddhi) ng bīja-mantra.” Ngunit ang paggising sa karapat-dapat na alagad tungo sa Śivahood sa pamamagitan lamang ng ganitong pormula ay hindi aming pananaw.

Verse 14

संहारमुद्रयात्मानं स्फुरद्वह्निकणोपमं विदधीत समादाय निजे हृदयपङ्कजे

Sa pag-angkin ng Saṃhāra-mudrā, dapat pagnilayan ang sarili na wari’y kumikislap na munting kislap ng apoy; at—pagkatapos tipunin ang isip/lakas—ilagak ito sa sariling lotus ng puso.

Verse 15

ततः कुम्भयोगेन मूलमन्त्रमुदीरयेत् कुर्यात् समवशीभावं तदा च शिवयोर्हृदि

Pagkaraan, sa paggamit ng kumbhaka-yoga (pagpigil ng hininga), dapat bigkasin ang ugat na mantra; at saka likhain ang ganap na pagpasailalim/pagkakatugma, at pagkatapos ay ilagak ito sa puso nina Śiva at Śivā (ang banal na magkaparis).

Verse 16

ब्रह्मादिकारणात्यागक्रमाद्रेचकयोगतः नीत्वा शिवान्तमात्मानमादायोद्भवमुद्रया

Sa pagkakasunod ng pagbitaw sa mga sanhi at simulain na nagsisimula kay Brahmā, at sa disiplina ng recaka (pagbuga ng hininga), matapos dalhin ang sarili hanggang sa hantungan kay Śiva, saka ito dapat itatag sa pamamagitan ng Udbhava-mudrā.

Verse 17

हृत्सम्पुटितमन्त्रेण रेचकेन विधानवित् शिष्यस्य हृदयाम्भोजकर्णिकायां विनिक्षिपेत्

Ang nakaaalam ng itinakdang pamamaraan ay dapat, sa pamamagitan ng recaka (pagbuga ng hininga), ilagak ang mantra na nakapaloob sa hṛt-sampuṭa (balot ng puso) sa pusong-lotus ng alagad, sa karṇikā (gitnang ubod).

Verse 18

पूजां शिवस्य वह्नेश् च गुरुः कुर्यात्तदोचितां प्रणतिञ्चात्मने शिष्यं समयान् श्रावयेत्तथा

Dapat isagawa ng guro ang nararapat na pagsamba kay Śiva at kay Agni; at dapat din niyang pagyukurin ang alagad bilang paggalang sa kanya, at gayundin ay iparinig (ituro) ang mga samaya—mga panata at tuntuning disiplina.

Verse 19

देवं न निन्देच्छास्त्राणि निर्माल्यादि न लङ्घयेत् शिवाग्निगुरुपूजा च कर्तव्या जीवितावधि

Huwag laitin ang Diyos; huwag lapastanganin ang mga kasulatan; at huwag yurakan o hamakin ang nirmālya gaya ng mga banal na nalalabi—mga handog at kuwintas ng bulaklak. Ang pagsamba kay Śiva, kay Agni, at sa sariling Guru ay dapat isagawa hanggang sa wakas ng buhay.

Verse 20

बालबालिशवृद्धस्त्रीभोगभुग्व्याधितात्मनां यथाशक्ति ददीतार्थं समर्थस्य समग्रकान्

Sa mga bata, sa payak ang isip, sa matatanda, sa mga babae, sa mga nahuhumaling sa kalayawan, at sa mga maysakit—magbigay ng tulong ayon sa sariling kakayahan; ngunit sa taong may kakayahan, ibigay ang ganap na mga kailangan.

Verse 21

भूताङ्गानि जटाभस्मदण्डकौपीनसंयमान् ईशानाद्यैर् हृदाद्यैर् वा परिजप्य यथाक्रमात्

Dapat niyang isagawa nang wasto ang japa nang sunud-sunod, na pinababanal (sa pamamagitan ng mantra) ang mga bhūta-aṅga at ang mga disiplina ng jata (buhok na buhol), banal na abo, tungkod, bahag, at pagpipigil-sa-sarili—gamit ang mga mantrang Īśāna at kaugnay nito, o ang mga mantrang Hṛdaya at kaugnay nito, ayon sa pagkakasunod.

Verse 22

स्वाहान्तसंहितमन्त्रैः पात्रेष्वारोप्य पूर्ववत् सम्पादितद्रुतं हुत्वा स्थण्डिलेशाय दर्शयेत्

Matapos ilagay ang mga handog sa mga sisidlan habang binibigkas ang mga mantrang may pangwakas na “svāhā”, at saka—ayon sa naunang itinakda—ihandog sa apoy ang inihandang tunaw na ghee; pagkatapos, ialay at iharap ito kay Sthaṇḍileśa, ang Panginoon ng dambana.

Verse 23

रक्षणाय घटाधस्तादारोप्य क्षणमात्रकं शिवादाज्ञां समादाय ददीत यतिने गुरुः

Para sa pag-iingat, ilagay ng guro ang (sisidlan) sa ilalim (ng ulo/upuang-luklukan) ng alagad sa isang saglit lamang; pagkatapos, nang matanggap ang utos (pahintulot) ni Śiva, ipagkaloob niya ito sa yati (alagad na renunsyante).

Verse 24

एवं समयदीक्षायां विशिष्टायां विशेषतः वर्धनमिति घ, चिह्नितपुस्तकपाठः ददीतान्नमिति घ, चिह्नितपुस्तकपाठः वह्निहोमागमज्ञानयोग्यः सञ्जायते शिश्रुः

Kaya nito, sa natatanging samaya-dīkṣā, lalo na—ayon sa mga pagbasa sa minarkahang manuskrito (“vardhanam” at “dadīt annam”)—ang alagad ay nagiging karapat-dapat sa kaalamang Āgama hinggil sa apoy at sa paghahandog sa apoy (vahni-homa).