Adhyaya 61

Verse 1

इत्य् आदिमहापुराणे आग्नेये वासुदेवप्रतिष्ठादिकथनं नाम षष्टितमो ऽध्यायः अथ एकषष्टितमो ऽध्यायः द्वारप्रतिष्ठाध्वजारोहाणादिविधिः भगवानुवाच वक्षे चावभृतस्नानं विष्णोर् नत्वेति होमयेत् एकाशीतिपदे कुम्भान् स्थाप्य संस्थापयेद्धरिं

Sa gayon, sa Agni Purāṇa, nagwakas ang ika-animnapung kabanata na pinamagatang “Paglalahad ng paglalagak kay Vāsudeva at mga kaugnay na bagay.” Ngayon ay nagsisimula ang ika-animnapu’t isang kabanata: “Mga tuntunin sa paglalagak ng tarangkahan, pag-akyat ng watawat, at iba pang ritwal.” Wika ng Mapalad na Panginoon: “Ilalarawan ko ang pangwakas na paliligo ng paglilinis (avabhṛtha-snānā). Dapat magsagawa ng homa na may pananalitang ‘yumukod kay Viṣṇu’. Pagkalagay ng mga kumbha (banga ng ritwal na tubig) sa walumpu’t isang puwesto, dapat ilagak si Hari (Viṣṇu).”

Verse 2

पूजयेद् गन्धपुष्पाद्यैर् बलिं दत्वा गुरुं यजेत् द्वारप्रतिष्ठां वक्ष्यामि द्वाराधो हेम वै ददेत्

Dapat siyang magsagawa ng pagsamba gamit ang pabango, mga bulaklak, at iba pa; matapos ihandog ang bali, dapat niyang parangalan ang guru. Ngayon ay ilalarawan ko ang paglalagak ng pintuan: sa ilalim ng pinto ay tunay na dapat maglagay ng ginto.

Verse 3

अष्टभिः कलशैः स्थाप्य शाखोदुम्बरकौ गुरुः गन्धादिभिः समभ्यर्च्य मन्त्रैर् वेदादिभिर्गुरुः

Matapos itatag ang ritwal sa pamamagitan ng walong sagradong banga (kalaśa), ang guro (guru) ay itinatayo kasama ang isang sanga at isang kasangkapang yari sa kahoy na udumbara (puno ng igos). Pagkaraan, sambahin sa pamamagitan ng mga pabango at iba pang handog, at parangalan ang guro sa pamamagitan ng mga mantra—mga pormulang Vedic at kaugnay na may awtoridad.

Verse 4

कुण्डेषु होमयेद्वह्निं समिल्लाजतिलादिभिः दत्वा शय्यादिकञ्चाधो दद्यादाधारशक्तिकां

Sa mga hukay-apoy (kuṇḍa), magsagawa ng homa at maghandog sa apoy ng mga patpat na panggatong (samidh), piniritong bigas, linga, at iba pa. Pagkatapos magbigay ng higaan at mga kaugnay na handog sa ibaba (bilang karagdagang dāna), ipagkaloob ang ritwal/pagpapalakas na tinatawag na Ādhāra-śaktikā.

Verse 5

शाखयोर्विन्यसेन्मूले देवौ चण्डप्रचण्दकौ ऊर्ध्वोदुम्बरके देवीं लक्ष्मीं सुरगणार्चितां

Sa paanan ng dalawang sanga, ilagak ang dalawang diyos na sina Caṇḍa at Pracaṇḍa; at sa itaas na bahagi ng udumbara (ayusang kahoy ng puno ng igos), ilagak ang Diyosa Lakṣmī, na sinasamba ng mga pangkat ng mga diyos.

Verse 6

न्यस्याभ्यर्च्य यथान्यायं श्रीसूक्तेन चतुर्मुखं दत्वा तु श्रीफलादीनि आचार्यादेस्तु दक्षिणां

Matapos isagawa ang nyāsa at saka sumamba ayon sa itinakdang tuntunin, sambahin ang Apat-na-Mukha (Brahmā) sa pamamagitan ng Śrī Sūkta. Pagkaraan, ihandog ang mga mapalad na bunga (śrī-phala) at iba pa, at ibigay ang dakṣiṇā (kabayaran ng paggalang) sa ācārya na namumuno at sa iba pa.

Verse 7

प्रतिष्ठासिद्धद्वारस्य त्वाचार्यः स्थापयेद्धरिं विष्णुर्नुकेति घ, ङ, चिह्नितपुर्स्तकद्वयपाठः समिदाज्यतिलादिभिरिति ङ, चिह्नितपुस्तकपाठः अथाभ्यर्च्येति ङ, चिह्नितपुस्तकपाठः प्रासादादस्य प्रतिष्ठन्तु हृत्प्रतिष्ठेति तां शृणु

Kapag ang pintuan ay naihanda nang wasto para sa ritwal ng paglalagak (pratiṣṭhā), ang namumunong ācārya ay dapat magtatag kay Hari (Viṣṇu). (May ilang salin na bumabasa rito ng: “viṣṇur nuke/nu ke iti”.) [Pagkatapos] maghandog ng mga bagay gaya ng sagradong panggatong, ghee, linga, at iba pa (ayon sa isang minarkahang manuskrito); saka, matapos ang pagsamba (ayon din sa pinagmulan), ipalagay (ang diyos) mula sa prāsāda (templo). Pakinggan ang pamamaraang tinatawag na “paglalagak sa puso” (hṛt-pratiṣṭhā).

Verse 8

समाप्तौ शुकनाशाया वेद्याः प्राग्दर्भमस्तके सौवर्णं राजतं कुम्भमथवा शुक्लनिर्मितं

Sa pagtatapos ng śukanāśā (ang nakausling na dulo ng vedi na tila tuka), sa dulo ng darbha sa silangang panig ng dambana, ilagay ang palayok ng tubig (kumbha) na yari sa ginto o pilak, o kung hindi, yari sa puti at dalisay na materyal.

Verse 9

अष्टरत्नौषधीधातुवीजलौहान्वितं शुभं सवस्त्रं पूरितं चाद्भिर्मण्डले चाधिवासयेत्

Sa loob ng maṇḍala, ilagay para sa adhivāsana (ritwal na paglalaan at pagpapabanal) ang isang mapalad na sisidlan o handog na may walong hiyas, mga halamang-gamot, mga metal, mga binhi, at bakal; balutan ng tela at punuin ng tubig.

Verse 10

सपल्लवं नृसिंहेन हुत्वा सम्पातसञ्चितं नारायणाख्यतत्त्वेन प्राणभूतं न्यसेत्ततः

Matapos ihandog sa apoy sa pamamagitan ng Narasiṃha-mantra, kasama ang sariwang pallava (usbong o dahon), at matapos tipunin ang bisa sa pamamagitan ng paulit-ulit na oblation (sampāta), saka isagawa ang nyāsa—ang paglalagak nito bilang mismong hininga ng buhay—sa pamamagitan ng prinsipyong tinatawag na ‘Nārāyaṇa-tattva’.

Verse 11

वैराजभूतान्तं ध्यायेत् प्रासादस्य सुरेश्वर ततः पुरुषवत्सर्वं प्रासादं चिन्तयेद् बुधः

O Panginoon ng mga diyos, pagnilayan ang prāsāda (templo) na umaabot hanggang sa antas ng Vairāja-bhūta; pagkaraan, ang marunong ay dapat magnilay sa buong templo na may anyo ng isang Persona, ang Puruṣa.

Verse 12

अधो दत्वा सुवर्णं तु तद्ववद् भूतं घटं न्यसेत् गुर्वादौ दक्षिणां दद्याद् ब्राह्मणादेश् च भोजनं

Pagkatapos ilagay ang ginto sa ilalim, ilagak ang isang palayok (ghaṭa/kumbha) na inihanda ayon sa itinakdang paraan. Pagkaraan, ibigay ang dakṣiṇā muna sa guru at sa iba pa, at maghandog din ng pagkain para sa mga Brahmin at sa iba pang inanyayahan.

Verse 13

ततः पश्चाद्वेदिबन्धं तदूर्ध्वं कण्ठबन्धनं कण्ठोपरिष्टात् कर्तव्यं विमलामलसारकं

Pagkaraan nito, gawin ang pagbibigkis ng dambana (vedi-bandha). Sa ibabaw niyon, ihanda ang “pagbibigkis sa leeg” (kaṇṭha-bandhana), na gagawin sa itaas ng leeg; dapat itong malinis, walang dungis, at matatag at mahalaga (sāraka).

Verse 14

तदूर्ध्वं वृकलं कुर्याच्चक्रञ्चाद्यं सुदर्शनं मूत्तिं श्रीवासुदेवस्य ग्रहगुप्तां निवेदयेत्

Sa ibabaw niyon, hubugin ang vṛkala bilang pananggalang, at gawin din ang pangunahing diskong banal—ang Sudarśana. Pagkatapos, ihandog/itindig ang pinabanal na larawan ni Śrī Vāsudeva bilang “pag-iingat laban sa graha” (graha-guptā) upang hadlangan ang mga kapinsalaang pang-planetaryo.

Verse 15

कलशं वाथ कुर्वीत तदूर्ध्वं चक्रमुत्तमं वेद्याश् च परितः स्थाप्या अष्टौ विघ्नेश्वरास्त्वज

Pagkatapos, ihanda ang sisidlang tubig na pang-ritwal (kalaśa); sa ibabaw nito ay ilagay ang isang napakahusay na cakra. At sa paligid ng dambana (vedī), dapat itindig ang walong Vighneśvara, ang mga panginoong nag-aalis ng balakid.

Verse 16

ः तत्त्वभूतमिति घ, ङ, चिह्नितपुस्तकपाठः तदूर्ध्वं चूर्णकं कुर्यादिति ग, ङ, चिह्नितपुस्तकपाठः तदूर्ध्वं चुल्वकं कुर्यादिति ख, घ, चिह्नितपुस्तकद्वयपाठः अष्टौ वेद्येश्वरास्त्वज इति ग, घ, ङ, चिह्नितपुस्तकत्रयपाठः चत्वारो वा चतुर्दिक्षु स्थापनीया गरुत्मतः ध्वजारोहं च वक्ष्यामि येन भूतादि नश्यति

Ang pagbasa na “tattvabhūtam” ay matatagpuan sa mga minarkahang manuskrito (gha, ṅa). Sa ibabaw niyon, “gawin ang cūrṇaka” — ayon sa mga minarkahang manuskrito (ga, ṅa). Sa ibabaw pa, “gawin ang culvaka” — ayon sa dalawang manuskrito (kha, gha). Ang pagbasa na “aṣṭau vedyeśvarāḥ” ay nasa tatlong minarkahang manuskrito (ga, gha, ṅa). Dapat itindig ang alinman sa walo o apat na sagisag ni Garuḍa sa apat na direksiyon. Ngayon ay ilalarawan ko ang pagtataas ng watawat (dhvaja), na sa pamamagitan nito’y napapawi ang mga espiritu at iba pang katulad.

Verse 17

प्रासादविम्बद्रव्याणां यावन्तः परमाणवः तावद्वर्षसहस्राणि तत्कर्ता विष्णुलोकभाक्

Kung gaano karaming mga atom (paramāṇu) ang nasa mga sangkap na ginamit sa templo (prāsāda) at sa banal na larawan (vimba), gayon din karaming libong taon ang tagapaglikha nito ay magkakamit ng bahagi sa daigdig ni Viṣṇu (Viṣṇuloka/Vaikuṇṭha).

Verse 18

कुम्भाण्डवेदिविम्बानां भ्रमणाद्वायुनानघ कण्ठस्यावेष्टनाज् ज्ञेयं फलं कोटिगुणं ध्वजात्

O walang-kasalanan, sa pag-ikot na itinutulak ng hangin ng mga palamuting kumbhāṇḍa, ng vedī (altar), at ng vimba (sagisag/disco), at sa pagaspas na pumupulupot sa “leeg” ng poste ng watawat, unawain na ang bunga ng kabanalang-merito ay napaparami nang koṭi (sampung milyon) na ulit sa pamamagitan ng dhvaja (watawat).

Verse 19

पताकानां प्रकृतिं विद्धि दण्डं पुरुषरूपिणं प्रासादं वासुदेवस्य मूर्तिभेदं निबोध मे

Unawain ang wastong kalikasan ng mga patākā (mga watawat ng templo); kilalanin ang poste (daṇḍa) bilang may anyong tao; at alamin mula sa akin ang mga pag-uuri ng prāsāda (templong gusali) at ng iba’t ibang anyo ng mūrti ni Vāsudeva.

Verse 20

धारणाद्धरणीं विद्धि आकाशं शुषिरात्मकं तेजस्तत् पावकं विद्धि वायुं स्पर्शगतं तथा

Kilalanin ang lupa (dharaṇī) sa tungkulin nitong sumuporta; kilalanin ang ākāśa (eter) bilang may likas na kawalan/kalawakan. Alamin na ang tejas (ningning) ay tunay na apoy (pāvaka); at gayundin, alamin na ang vāyu (hangin) ay yaong may katangiang paghipo (sparśa).

Verse 21

पाषाणादिष्वेव जलं पार्थिवं पृथिवीगुणं प्रतिशब्दोद्भवं शब्दं स्पर्शं स्यात् कर्कशादिकं

Sa bato at mga katulad nito, naroroon ang tubig; ito’y ‘pārthiva’ (may katangiang-lupa) at taglay ang mga guna ng lupa. Doon, ang tunog ay lumilitaw bilang alingawngaw (tunog na tumutugon), at ang katangiang paghipo ay ‘magaspang’ (karkaśa) at mga kahalintulad.

Verse 22

शुक्लादिकं भवेद्रूपं रसमन्नादिदर्शनं धूपादिगन्धं गन्धन्तु वाग् भेर्यादिषु संस्थिता

Ang anyo (rūpa) ay nakikilala sa kaputian at iba pa; ang lasa (rasa) ay natutukoy sa pagkain at mga kahalintulad; ang amoy (gandha) ay sa insenso at mga katulad. Ngunit ang tunog (śabda) ay itinatag sa pananalita (vāk) at sa mga kasangkapang tulad ng bherī (malaking tambol) at iba pa.

Verse 23

शुकनाशाश्रिता नासा बाहू तद्रथकौ स्मृतौ शिरस्त्वण्डं निगदितं कलशं मूर्धजं स्मृतं

Ang ilong ay sinasabing tumutugma sa «śukanāsa» (ang nakausling na “tuka” sa harapan ng dambana); ang mga bisig ay nauunawa bilang mga «rathaka» (mga gilid na umbok/unjuran). Ang ulo ay inilalarawan bilang «aṇḍa» (bukol na gaya ng dome), at ang «mūrdhaja» ay nauunawa bilang «kalaśa» (banga sa tuktok/finial).

Verse 24

कण्ठं कण्ठमिति ज्ञेयं स्कन्धं वेदी निगद्येते पायूपस्थे प्रणाले तु त्वक् सुधा परिकीर्तिता

Ang lalamunan ay dapat maunawa bilang «kaṇṭha»; ang balikat (skandha) ay tinatawag na «vedī» (dambana o plataporma). Sa bahagi ng puwit at ari ay naroon ang «praṇāla» (daluyan/kanal); at ang balat (tvak) ay ipinahahayag na «sudhā» (palitada o puting pahid).

Verse 25

मुखं द्वारं भवेदस्य प्रतिमा जीव उच्यते तच्छक्तिं पिण्डिकां विद्धि प्रकृतिं च तदाकृतिं

Ang bibig nito ay sinasabing siyang «pintuan» nito; ang imahen (pratimā) ay tinatawag na «jīva» (nilalang na may buhay). Alamin na ang kapangyarihan (śakti) nito ay ang «piṇḍikā» (bukol na tuntungan/pedestal), at ang kalikasan (prakṛti) nito ay ang mismong anyo (ākṛti) nito.

Verse 26

अपाठः धारणीं धरणीं विद्धि इति ङ, चिह्नितपुस्तकपाठः पार्थिवं पृथिवीतलमिति ख, चिह्नितपुस्तकपाठः पार्थिवं पृथिवीजलमिति ग, चिह्नितपुस्तकपाठः रसमास्थाय दर्शनं रसमाह्वादि दर्शनमिति ख, चिह्नितप्सुअतकपाठः निश् चलत्वञ्च गर्भोस्या अधिष्ठाता तु केशवः एवमेव हरिः साक्षात्प्रासादत्वेन संस्थितः

“(May ilang sipi ang bumabasa:) ‘Alamin ang dhāraṇī bilang dharaṇī.’” (Sa mga minarkahang pagbasa:) “Ang elementong makalupa (pārthiva) ay ang ibabaw ng lupa,” o “ang elementong makalupa ay ang tubig ng lupa.” (Isa pang minarkahang pagbasa:) “Ang pagdama/pagkakita (darśana) ay lumilitaw sa pag-asa sa rasa (diwa/lasap),” o “ang pagdama ay yaong nagsisimula sa pagtawag upang mailitaw ang rasa.” Bukod dito, ang silid-garbhagṛha (garbha) ay may katatagan at di-pagkilos; ang namumunong diyos nito ay si Keśava. Sa gayon, si Hari mismo ay tuwirang naitatatag sa anyo ng templo (prāsāda).

Verse 27

जङ्घा त्वस्य शिवो ज्ञेयः स्कन्धे धाता व्यवस्थितः ऊर्ध्वभागे स्थितो विष्णुरेवं तस्य स्थितस्य हि

Alamin na si Śiva ay dapat maunawa bilang nananahan sa mga binti sa ibaba (jaṅghā) nito; sa bahagi ng balikat ay naitatag si Dhātā; at sa itaas na bahagi ay naroroon si Viṣṇu—ganyan ang banal na paglalagak sa kanya.

Verse 28

प्रासादस्य प्रतिष्ठान्तु ध्वजरूपेण मे शृणु ध्वजं कृत्वा सुरैर् दैत्या जिताः शस्त्रादिचिह्नितं

Ngayon pakinggan mula sa akin ang pagtatalaga ng templo na isinasagawa sa anyo ng banal na watawat: matapos likhain ang watawat at lagyan ng mga sagisag gaya ng mga sandata, dapat ilarawan ang mga Daitya na napagtagumpayan ng mga Deva.

Verse 29

अण्डोर्ध्वं कलशं न्यस्य तदूर्ध्वं विन्यसेद्ध्वजं विम्बार्धमानं दण्डस्य त्रिभागेनाथ कारयेत्

Ipatong ang palayok na pangtuktok (kalaśa) sa bahaging hugis-itlog (aṇḍa), at sa ibabaw nito ay ilagay ang watawat (dhvaja). Pagkaraan, likhain ang bilog na diskong (vimba) na may sukat na kalahati, at itakda ayon sa isang-katlo ng tungkod (daṇḍa).

Verse 30

अष्टारं द्वादशारं वा मध्ये मूर्तिमतान्वितं नारसिंहेन तार्क्ष्येण ध्वजदण्डस्तु निर्ब्रणः

Dapat likhain (ang banal na sagisag) bilang gulong na may walong sinag o labindalawang sinag, na may anyong larawan sa gitna; maaari itong samahan nina Narasiṃha at Tārkṣya (Garuḍa). Ang poste ng watawat (dhvaja-daṇḍa) ay dapat walang sugat o kapintasan.

Verse 31

प्रासादस्य तु विस्तारो मानं दण्डस्य कीर्तितं शिखरार्धेन वा कुर्यात् तृतीयार्धेन वा पुनः

Ang lapad ng prāsāda ay sinasabing siyang sukat para sa daṇḍa. Dapat itakda ang proporsiyon sa pamamagitan ng pagkuha ng kalahati ng śikhara, o muli, sa pagkuha ng isang-katlo nito.

Verse 32

द्वारस्य दैर्घ्याद् द्विगुणं दण्डं वा परिकल्पयेत् ध्वजयष्टिर्देवगृहे ऐशान्यां वायवेथवा

Dapat itakda ang tungkod (daṇḍa) na may habang doble ng haba ng pinto. Sa devagṛha (templong banal), ang poste ng watawat (dhvaja-yaṣṭi) ay dapat itindig sa hilagang-silangan (Īśāna) o kung hindi, sa hilagang-kanluran (Vāyavya).

Verse 33

क्षौमाद्यैश् च ध्वजं कुर्याद्विचित्रं वैकवर्णकं घण्टाचामरकिङ्किण्या भूषितं पापनाशनं

Dapat gumawa ng watawat mula sa linen at mga kahalintulad na tela, makulay at sari-saring kulay, at palamutian ng kampana, pamaypay na buntot-yak (cāmara), at maliliit na kampanilyang kumakalansing; ang gayong watawat ay tagapagpawi ng kasalanan.

Verse 34

दण्डाग्राद्धरणीं यावद्धस्तैकं विस्तरेण तु महाध्वजः सर्वदः स्यात्तुर्यांशाद्धीनतोर्चितः

Mula sa dulo ng poste hanggang sa lupa, kung ang lapad ay isang hasta, ito’y tinatawag na “dakilang watawat” (mahā-dhvaja) at sinasabing nagkakaloob ng lahat ng biyaya. Kung mabawasan ng isang-kapat, ituring na mas mababa, bagaman nararapat pa ring sambahin.

Verse 35

ध्वजे चार्धेन विज्ञेया पताका मानवर्जिता विस्तरेण ध्वजः कार्यो विंशदङ्गुलसन्निभः

Sa pamantayang watawat (dhvaja), ang patākā (bandilang nakalaylay) ay dapat unawain na kalahati ng sukat nito, hindi kasama ang sagisag na anyong-tao. Ang watawat ay dapat gawin na may lapad na humigit-kumulang dalawampung aṅgula.

Verse 36

अधिवासविधानेन चक्रं दण्डं ध्वजं तथा जिताः शक्त्यादिचिह्नितमिति ख, चिह्नितपुस्तकपाठः जिताः शक्रादिचिह्नितमिति ग, चिह्नितपुस्तकपाठः विम्बार्धमानं चक्रन्तु इति ख, ङ, चिह्नितपुस्तकपाठः विचित्रञ्चैव वर्णकमिति ख, चिह्नितपुस्तकपाठः देववत् सकलं कृत्वा मण्डपस्नपनादिकं

Ayon sa pamamaraang adhivāsa (paunang paglalagak at pagpapabanal), dapat ding itindig ang diskos (cakra), tungkod (daṇḍa), at watawat, na may tatak ng sagisag ng pamalo (gadā) at iba pang tanda (sa ilang manuskrito: may tatak ni Indra at iba pa). Ang diskos ay dapat gawing kalahati ng sukat ng imahen at pintahan nang sari-sari ang kulay. Matapos ayusin ang lahat na parang para sa isang diyos, isagawa ang mga ritwal sa mandapa gaya ng seremonyal na paliligo (snāpana) at kaugnay na pagtalima.

Verse 37

नेत्रोन्मीलनकं त्यक्ता पूर्वोक्तं सर्वमाचरेत् अधिवासयेच्च विधिना शय्यायां स्थाप्य देशिकः

Isantabi ang ritwal ng “pagbubukas ng mga mata” (netronmīlana), at isagawa ng gurong tagapangasiwa ang lahat ng naunang binanggit na pamamaraan. Pagkaraan, ayon sa tuntunin, isakatuparan ang adhivāsana (pagpapahingang pangkonsagrasyon) matapos ilagay (ang diyos/imahe) sa higaan ng ritwal.

Verse 38

ततः सहस्रशीर्षेति सूक्तं चक्रे न्यसेद् बुधः तथा सुदर्शनं मन्त्रं मनस्तत्त्वं निवेशयेत्

Pagkaraan nito, ang marunong na nagsasagawa ay dapat magsagawa ng nyāsa ng himnong nagsisimula sa “sahasraśīrṣā” sa banal na diskos (cakra); gayundin, dapat niyang itatag ang Sudarśana-mantra at ilagak doon ang prinsipyo ng isip (manas-tattva).

Verse 39

मनोरूपेण तस्यैव सजीवकरणं स्मृतं अरेषु मूर्तयो न्यस्याः केशवाद्याः सुरोत्तम

Ang pagbibigay-buhay (sajīvakaraṇa) dito, ayon sa turo, ay ginagawa sa pamamagitan lamang ng paggunita at pagtanaw sa isip. O pinakadakila sa mga diyos, sa mga rayos/spokes ng gulong o diyagramang ritwal, dapat i-nyāsa ang mga anyong nagsisimula kay Keśava.

Verse 40

नाभ्यब्जप्रतिनेमीषु न्यसेत्तत्त्वानि देशिकः नृसिंहं विश्वरूपं वा अब्जमध्ये निवेशयेत्

Ang gurong tagapagpaganap (deśika) ay dapat mag-nyāsa ng mga prinsipyo (tattva) sa pusod (nābhi) ng lotus, sa mga talulot, at sa nakapaligid na gilid; at sa gitna ng lotus ay dapat niyang itatag ang alinman kay Narasiṁha o ang anyong Viśvarūpa (pangkalahatan).

Verse 41

सकलं विन्यसेद्दण्डे सूत्रात्मानं सजीवकं निष्कलं परमात्मानं ध्वजे ध्यायन् न्यसेद्धरिं

Dapat itatag ang ‘nahahayag’ (sakala) na anyo sa tungkod ng bandila, habang minumuni ang Sūtrātman na may lakas-buhay; at sa pagninilay sa ‘walang anyo’ (niṣkala) na Kataas-taasang Sarili, dapat i-nyāsa si Hari sa bandila.

Verse 42

तच्छक्तिं व्यापिनीं ध्यायेद् ध्वजरूपां बलाबलां मण्डपे स्थाप्य चाभ्यर्च्य होमं कुण्डेषु कारयेत्

Dapat pagnilayan ang yaong laganap-sa-lahat na Kapangyarihan (Śakti), na iniisip sa anyo ng bandila (dhvaja), bilang pinagmumulan ng lakas at tagapag-alis ng panghihina; saka, matapos itong itatag sa maṇḍapa at sambahin nang nararapat, magsagawa ng mga handog-sa-apoy (homa) sa mga hukay-apoy (kuṇḍa).

Verse 43

कलशे स्वर्णकलशं न्यस्य रत्नानि पञ्च च स्थापयेच्चक्रमन्त्रेण स्वर्णचक्रमधस्ततः

Ipatong ang isang gintong banga sa ritwal na kalaśa, at ilagay rin ang limang hiyas; saka, sa pamamagitan ng Cakra-mantra, itatag ang isang gintong diskong cakra sa ilalim nito.

Verse 44

पारदेन तु सम्प्लाव्य नेत्रपट्टेन च्छादयेत् ततो निवेशयेच्चक्रं तन्मध्ये नृहरिं स्मरेत्

Pagkatapos hugasang mabuti (ang inihandang bagay/lugar) ng asoge, takpan ito ng panyong pantakip-mata; saka ilagay ang cakra na panangga, at sa gitna nito ay magnilay kay Nṛhari (Narasimha).

Verse 45

ॐ क्षों नृसिंहाय नमः पूजयेत् स्थापयेद्धरिं ततो ध्वजं गृहीत्वा तु यजमानः सबान्धवः

Sa pagbigkas ng “Oṃ kṣoṃ—pagpupugay kay Nṛsiṃha,” sambahin at itatag si Hari. Pagkaraan, hawakan ang bandilang ritwal (dhvaja), at ang yajamāna, kasama ang mga kamag-anak, ay magpatuloy sa pagdiriwang ng pagsasagawa.

Verse 46

इति ग, चिह्नितपुस्तकपाठः मण्डले इति ग, ङ, चिह्नितपुस्तकद्वयपाठः स्वर्णचक्रन्तु मध्यत इति ङ, चिह्नितपुस्तकपाठः नेत्रं यत्नेन च्छादयेदिति ङ, चिह्नितपुस्तकपाठः ॐ क्षौं नृसिंहाय नम इति ख, चिह्नितपुस्तकपाठः दधिभक्तयुते पात्रे ध्वजस्याग्रं निवेशयेत् ध्रुवाद्येन फडन्तेन ध्वजं मन्त्रेण पूजयेत्

Ipasok ang dulo (finial) ng bandila/punong-bandila sa sisidlang may namuong gatas (curd) na hinaluan ng lutong kanin, at itatag ito. Pagkaraan, gamit ang mantrang nagsisimula sa “dhruvā-” at nagtatapos sa pananggang bigkas na “phaḍ,” sambahin ang bandila sa mantrang iyon. (Ang mga naunang parirala ay mga tala ng baryanteng manuskrito, gaya ng “sa maṇḍala,” “gintong cakra sa gitna,” “takpan ang mata nang maingat,” at ang mantra “oṃ kṣauṃ nṛsiṃhāya namaḥ.”)

Verse 47

शिरस्याधाय तत् पात्रं नारायनमनुस्मरन् प्रदक्षिणं तु कुर्वीत तुर्यमङ्गलनिःस्वनैः

Ipatong ang sisidlang iyon sa ulo, habang inaalala si Nārāyaṇa; saka isagawa ang pradakṣiṇa (pag-ikot sa kanan), na sinasabayan ng mapalad na tunog ng mga instrumentong pangmusika.

Verse 48

ततो निवेशयेत् दण्डं मन्त्रेणाष्टाक्षरेण तु मुञ्चामि त्वेति सूक्तेन ध्वजं मुञ्चेद्विचक्षणः

Pagkatapos, itindig ang poste ng watawat sa pamamagitan ng mantrang may walong pantig; at sa pormulang nagsisimula sa “muñcāmi tvā” (“pinapalaya kita”), ang maingat na punong-pari ay dapat magluwag/magbaba ng watawat.

Verse 49

पात्रं ध्वजं कुञ्जरादि दद्यादाचार्यके द्विजः एष साधारणः प्रोक्तो ध्वजस्यारोहणे विधिः

Ang isang dvija (dalawang ulit na isinilang) ay dapat maghandog sa ācārya na tagapangasiwa ng ritwal ng isang sisidlan, ng watawat, at ng mga kaloob gaya ng elepante at iba pa. Ito ang ipinahayag na pangkalahatang tuntunin sa pag-akyat ng banal na bandila.

Verse 50

यस्य देवस्य यच्चिह्नं तन्मन्त्रेण स्थिरं चरेत् स्वर्गत्वा ध्वजदानात्तु राजा बली भवेत्

Matapos ihanda at itindig nang matatag ang bandilang may sagisag ng sinumang diyos na kinauukulan nito, dapat isagawa ang ritwal ayon sa mantra ng diyos na iyon. Sa pag-aalay ng watawat, ang hari—pagkaraang makamtan ang langit—ay nagiging makapangyarihan.