Adhyaya 326

Verse 1

इत्य् आग्नेये महापुराणे गौर्यादिपूजा नाम पञ्चविंशत्यधिकत्रिशततमो ऽध्यायः अथ षड्विंशत्यधिकत्रिशततमो ऽध्यायः देवालयमाहात्म्यम् ईश्वर+उवाच व्रतेश्वरांश् च सत्यादीनिष्ट्वा व्रतसमर्पणम् अरिष्टशमने शस्तमरिष्टं सूत्रनायकम्

Sa gayon, sa Agni Mahāpurāṇa ay nagwakas ang kabanata 325 na tinatawag na “Pagsamba kay Gaurī at iba pa.” Ngayon ay nagsisimula ang kabanata 326, “Ang Kaluwalhatian ng mga Templo.” Sinabi ng Panginoon: “Matapos sambahin nang wasto ang mga namumunong diyos ng mga panata—gaya nina Satya at iba pa—dapat isagawa ang pangwakas na handog ng panata (vrata-samarpaṇa). Upang mapayapa ang mga kapahamakan (ariṣṭa), itinatakda ang ritong ukol sa Ariṣṭa, na pinangungunahan ng Sūtranāyaka (pinunong tagapagpatupad ayon sa sūtra).”

Verse 2

हेमरत्रमयं भूत्यै महाशङ्खञ्च मारणे आप्यायने शङ्खसूत्रं मौक्तिकं पुत्रवर्धनम्

Ang anting-anting na yari sa ginto at raktamaṇi ay para sa kasaganaan; ang dakilang kabibe (mahā-śaṅkha) ay para sa ritwal na māraṇa, ang pagpapaamo/pagwasak. Para sa pag-alaga at pagdami, itinatakda ang sinulid na kabibe; ang sinulid na perlas ay nagpapalago ng supling at lahi.

Verse 3

स्फाटिकं भूतिदं कौशं मुक्तिदं रुद्रनेत्रजं धाधीफलप्रमाणेन रुद्राक्षं चोत्तमन्ततः

Ang kristal (sphāṭika) ay nagkakaloob ng kasaganaan; ang sinulid na seda (kauśa) ay nagkakaloob ng paglaya (mukti); at ang Rudrākṣa—isinilang mula sa mata ni Rudra—kapag kasinlaki ng bungang dhādhī, ay siyang pinakadakila sa lahat.

Verse 4

समेरुं मेरुहीनं वा सूत्रं जप्यन्तु मानसम् अनामाङ्गुष्ठमाक्रम्य जपं भाष्यन्तु कारयेत्

Maging ang rosaryo (mālā) ay may butil na Meru o wala, ang japa ay dapat isagawa sa isip (tahimik sa loob). Sa pagdiin ng hinlalaki sa palasingsingan, ipagawa ang pagbibilang at pagbigkas ng japa ayon sa paraang ito ng mga daliri.

Verse 5

तर्जन्यङ्गुष्ठमाक्रम्य न मेरुं लङ्घ्येज्जपे प्रमादात् पतिते सूत्रे जप्तव्यन्तु शतद्वयम्

Sa pagdiin ng hinlalaki sa hintuturo, sa oras ng japa ay huwag, dahil sa kapabayaan, lumampas sa butil na meru (ulo ng rosaryo). Kapag nahulog ang sinulid ng rosaryo, dapat magsagawa ng dalawang daang pag-uulit.

Verse 6

सर्ववाद्यमयी घण्टा तस्या वादनमर्थकृत् गोशकृन्मूत्रवल्मीकमृत्तिकाभस्मवारिभिः

Ang kampana ay nagtataglay ng diwa ng lahat ng instrumentong pangmusika; ang pagpapatunog nito ay tumutupad sa nilalayong ritwal. (Para sa paglilinis/pagpapabanal) gamitin ang dumi ng baka, ihi ng baka, lupa mula sa punso ng anay, luwad, abo, at tubig.

Verse 7

वेस्मायतनलिङ्गादेः कार्यमेवं विशोधनम् स्कन्दो नमः शिवायेति मन्त्रः सर्वार्थसाधकः

Kaya nga, isinasagawa ang ritwal ng paglilinis para sa bahay, santuwaryo/templo, liṅga, at mga katulad. Ang mantra na “Skanda; namaḥ śivāya” ay mabisa sa pagtupad ng lahat ng layon.

Verse 8

गीतः पञ्चाक्षरो वेदे लोके गीतःषडक्षरः ओमित्यन्ते स्थितः शम्भुर्मुद्रार्थं वटवीजवत्

Sa Veda, ang (Śiva-)mantra ay itinuturo bilang limang pantig; sa karaniwang gawi, itinuturo itong anim na pantig. Kapag inilagay ang pantig na Oṃ sa dulo, si Śambhu (Śiva) ay naitatatag doon—gaya ng binhi ng punong balete—upang tuparin ang layon ng mudrā (selyo/kilos-ritwal).

Verse 9

क्रमान्नमः शिवायेति ईशानाद्यानि वै विदुः षडक्षरस्य सूत्रस्य भाष्यद्विद्याकदम्बकं

Sa wastong pagkakasunod, nalalaman (at isinasagawa) nila ang “Īśāna at ang iba pa” (mga banal na anyo/direksiyon) sa pamamagitan ng mantra na “namaḥ śivāya”; ito’y isang kalipunan ng paliwanag na aral (isang buklod ng vidyā) na nagsisilbing komentaryo sa sūtra ng anim-na-pantig na mantra.

Verse 10

यदोंनमः शिवायेति एतावत् परमं पदम् अनेन पूजयेल्लिङ्गं लिङ्गे यस्मात् स्थितः शिवः

“Oṃ namaḥ śivāya”—ito lamang ang kataas-taasang pahayag (pinakamataas na pormula). Sa pamamagitan nito, dapat sambahin ang Liṅga, sapagkat si Śiva ay nananahan sa Liṅga.

Verse 11

अनुग्रहाय लोकानां धर्मकामार्थमुक्तिदः यो न पूजयते लिङ्गन्न स धर्मादिभाजनं

Ang Liṅga, dahil sa habag sa mga daigdig, ang nagbibigay ng dharma, kāma, artha, at kalayaan (mokṣa); ang hindi sumasamba sa Liṅga ay hindi karapat-dapat tumanggap ng dharma at iba pa.

Verse 12

लिङ्गार्चनाद्भुक्तिमुक्तिर्यावज्जीवमतो यजेत् वरं प्राणपरित्यागो भुञ्जीतापूज्य नैव तं

Mula sa pagsamba sa Liṅga ay nagmumula ang kapakinabangan sa daigdig at ang paglaya (mokṣa); kaya dapat magsamba habang nabubuhay. Mas mainam pang isuko ang hininga ng buhay kaysa magtamasa nang hindi sumamba sa Kanya—huwag magtamasa nang gayon kailanman.

Verse 13

भक्तिदमिति ख रुद्रस्य पूजनाद्रुद्रो विष्णुः स्याद्विष्णुपूजनात् सूर्यः स्यात् सुर्यपूजातः शक्त्यादिः शक्तिपूजनात्

“Ang aral na ito ang nagbibigay ng bhakti,” wika ng teksto. Sa pagsamba kay Rudra, si Rudra ay nagiging Viṣṇu; sa pagsamba kay Viṣṇu, (nararating) si Sūrya; sa pagsamba kay Sūrya, (nararating) si Śakti at iba pa; at sa pagsamba kay Śakti (nararating) ang sukdulang layon.

Verse 14

सर्वयज्ञतपोदाने तीर्थे वेदेषु यत् फलं तत् फलं कोटिगुणितं स्थाप्य लिङ्गं लभेन्नरः

Anumang bunga (phala) na nakukuha sa lahat ng yajña, tapas (pagpapakasakit) at dāna (pagkakaloob), at anumang bunga na nakukuha sa mga tīrtha (banal na pook-paglalakbay) at sa (pag-aaral/pagbigkas ng) mga Veda—ang taong nagtatatag ng (Śiva-)liṅga ay nakakamit ang gayong bunga na pinarami nang isang krore (sandaang milyon) na ulit.

Verse 15

त्रिसन्ध्यं योर्चयेल्लिङ्गं कृत्वा विल्वेन पार्थिवम् शतैकादशिकं यावत् कुलमुद्धृत्य नाकभाक्

Sinumang sumamba sa liṅga sa tatlong sandhyā (bukang-liwayway, tanghali, at dapithapon), matapos munang humubog ng liṅgang putik at maghandog ng mga dahon ng bilva, ay nag-aangat (nagpapalaya) sa kanyang angkan hanggang isang daan at labing-isang salinlahi at nagiging kabahagi ng langit.

Verse 16

भक्त्या वित्तानुसारेण कुर्यात् प्रसादसञ्चयम् अल्पे महति वा तुल्यफलमाढ्यदरिद्रयोः

Sa pamamagitan ng bhakti, dapat magtipon ng mga handog (mga gawa ng mapagpalang pagbibigay) ayon sa kakayahang pinansyal; maliit man o malaki ang alay, iisa ang bunga ng merito para sa mayaman at mahirap.

Verse 17

भागद्वयञ्च धर्मार्थं कल्पयेज्जीवनाय च धनस्य भागमेकन्तुअनित्यं जीवितं यतः

Dapat paglaanan ang dalawang bahagi ng yaman para sa dharma (tungkuling panrelihiyon at kawanggawa), at isang bahagi para sa ikabubuhay; sapagkat ang buhay ay tunay na di-mananatili.

Verse 18

त्रिसप्तकुलमुद्धृत्य देवागारकृदर्थभाक् मृत्काष्ठेष्टकशैलाद्यैः क्रमात् कोटिगुणं फलम्

Matapos mailigtas ang tatlong ulit na pitong salinlahi ng kanyang angkan, ang tagapagtayo ng templo ng diyos ay nagiging tumatanggap ng dakilang kabutihan; at kapag ang templo ay sunod-sunod na itinayo sa luwad, kahoy, ladrilyo, bato, at iba pa, ang bunga ng gantimpala ay dumarami sa bawat antas hanggang umabot sa isang krore na ulit.

Verse 19

अष्टेष्टकसुरागारकारी स्वर्गमवाप्नुयात् पांशुना क्रीडमानोपि देवागारकृदर्थभाक्

Kahit ang magtayo ng bahay-inuman (surāgāra) gamit lamang ang walong ladrilyo ay makaaabot sa langit; at kahit naglalaro lamang sa alikabok na parang bata, ang nagtatayo ng dambana o templo (devāgāra) ay nagiging tumatanggap ng gantimpala—kabutihan at kasaganaan.