Adhyaya 172

Verse 1

इत्य् आग्नेये महापुरेणे रहस्यादिप्रायश्वित्तं नाम एकसप्तत्यधिकशततमो ऽध्यायः अथ द्विसप्तत्यधिकशततमो ऽध्यायः सर्वपापप्रायश्चित्तानि पुष्कर उवाच परदारपरद्रव्यजीवहिंसादिके यदा प्रवर्तते नृणां चित्तं प्रायश्चित्तं स्तुतिस्तदा

Sa gayon, sa Agni Mahāpurāṇa nagtatapos ang ika-172 kabanata na pinamagatang “Mga Pagbabayad-sala na nagsisimula sa Lihim (na mga Rito).” Ngayon ay nagsisimula ang ika-173 kabanata: “Mga Pagbabayad-sala para sa Lahat ng Kasalanan.” Sinabi ni Puṣkara: Kapag ang isipan ng mga tao ay nahihilig sa mga gawa gaya ng asawa ng iba, ari-arian ng iba, at pananakit sa mga nilalang na may buhay, kung gayon ay dapat isagawa ang pagbabayad-sala at ang (penitensiyal) pagpupuri.

Verse 2

विष्णवे विष्णवे नित्यं विष्णवे विष्णवे नमः नमामि विष्णुं चित्तस्थमहङ्कारगतिं हरिं

Kay Viṣṇu, kay Viṣṇu—magpakailanman; kay Viṣṇu, kay Viṣṇu, pagpupugay. Ako’y yumuyuko kay Viṣṇu—Hari—na nananahan sa isipan at siyang landas (saligan) ng pagkamakasarili o ego (ahaṅkāra).

Verse 3

चित्तस्थमीशमव्यक्तमनन्तमपराजितं विष्णुमीड्यमशेषेण अनादिनिधनं विभुं

Pinupuri ko si Viṣṇu—ang Panginoong nananahan sa isipan; di-nahahayag, walang hanggan, di-matatalo; ganap na karapat-dapat sambahin; ang Lumalaganap sa lahat, walang simula at walang wakas.

Verse 4

विष्णुश्चित्तगतो यन्मे विष्णुर्बुद्धिगतश् च यत् यच्चाहङ्कारगो विष्णुर्यद्विष्णुर्मयि संस्थितः

Anumang pumasok na Viṣṇu sa aking citta (kamalayan), anumang pumasok na Viṣṇu sa aking buddhi (talino), at anumang pumasok na Viṣṇu sa aking ahaṅkāra (pagkamakasarili)—at anumang Viṣṇu ang nananatili sa loob ko—lahat ng iyon ay ang Kanyang presensya lamang.

Verse 5

करोति कर्मभूतो ऽसौ स्थवरस्य चरस्य च तत् पापन्नाशमायातु तस्मिन्नेव हि चिन्तिते

Siya, na naging mismong tagaganap ng pagkilos, ang nagsasagawa ng mga gawa ng kapwa di-gumagalaw at gumagalaw; nawa’y mapuksa ang kasalanan—tunay nga, sa sandaling Siya’y pagnilayan.

Verse 6

ध्यातो हरति यत् पापं स्वप्ने दृष्टस्तु भावनात् तमुपेन्द्रमहं विष्णुं प्रणतार्तिहरं हरिं

Ang Panginoong kapag pinagninilayan ay nag-aalis ng kasalanan, at kapag nakita sa panaginip sa bisa ng tuluy-tuloy na bhāvanā ay nagdudulot din ng paglilinis—yaong Upendra, yaong Viṣṇu, si Hari na nag-aalis ng dalamhati ng mga yumuyuko, Siya ang sinasamba ko.

Verse 7

जगत्यस्मिन्निराधारे मज्जमाने तमस्यधः हस्तावलम्बनं विष्णुं प्रणमामि परात् परं

Sa daigdig na ito na walang tunay na sandigan at lumulubog pababa sa dilim, yumuyuko ako kay Viṣṇu—ang hawakang-kamay na nagliligtas—ang Kataas-taasan na lampas sa kataas-taasan.

Verse 8

सर्वेश्वरेश्वर विभो परमात्मन्नधोक्षज हृषीकेश हृषीकेश हृषीकेश नमो ऽस्तु ते

O Panginoon ng mga panginoon ng lahat, O Lubos na Lumalaganap; O Kataas-taasang Sarili, O Adhokṣaja (lampas sa abot ng mga pandama); O Hṛṣīkeśa, Hṛṣīkeśa, Hṛṣīkeśa—pagpupugay at pagyukod sa Iyo.

Verse 9

नृसिंहानन्त गोविन्द भूतभवन केशव विष्णवे विष्णवे इति ज , ञ च दुरुक्तं दुष्कृतं ध्यातं शमयाघन्नमो ऽस्तु ते

O Nṛsiṃha, Ananta, Govinda, Bhūta-bhavana, Keśava—ako’y yumuyuko kay Viṣṇu, kay Viṣṇu. Sa pagbigkas ng mga pantig na “ja” at “ña” kasama ng mga banal na pangalang ito, pawiin nawa ang mga kasalanang mula sa masamang pananalita, masasamang gawa, at maging sa makasalanang pag-iisip. Pagpupugay sa Iyo.

Verse 10

यन्मया चिन्तितं दुष्टं स्वचित्तवशवर्तिना अकार्यमहदत्युग्रन्तच्छमन्नय केशव

Anumang masamang bagay na naisip ko—sapagkat ako’y pinaghaharian ng sarili kong isip—yaong mga lubhang di-nararapat at napakabangis na udyok at gawa, O Keśava, dalhin Mo sa pagkapayapa; patawarin at pawiin Mo ang mga iyon.

Verse 11

ब्रह्मण्यदेव गोविन्द परमार्थपरायण जगन्नाथ जगद्धातः पापं प्रशमयाच्युत

O Brahmaṇya-deva, Diyos na tagapangalaga ng mga brāhmaṇa at ng banal na kaayusan; O Govinda, nakatuon sa pinakamataas na kabutihan; O Jagannātha, O Tagapagtaguyod ng daigdig—O Acyuta, pawiin at alisin ang aking kasalanan.

Verse 12

यथापराह्णे सायाह्णे मध्याह्णे च तथा निशि कायेन मनसा वाचा कृतं पापमजानता

Maging sa hapon, sa dapithapon, sa katanghalian, o gayundin sa gabi—anumang kasalanang nagawa nang di nalalaman sa pamamagitan ng katawan, isip, o pananalita—ay dapat kilalanin para sa pagtubos at paglilinis.

Verse 13

जानता च हृषीकेश पुण्डरीकाक्ष माधव नामत्रयोच्चारणतः स्वप्ने यातु मम क्षयं

Sa may malay na pagbigkas ng tatlong Pangalan—Hṛṣīkeśa, Puṇḍarīkākṣa, at Mādhava—nawa’y mapuksa ang aking pagkapanghina (pighati), kahit sa panaginip man.

Verse 14

शारीरं मे हृषीकेश पुण्डरीकाक्ष माधव पापं प्रशमयाद्य त्वं बाक्कृतं मम माधव

O Hṛṣīkeśa, O Puṇḍarīkākṣa, O Mādhava—pakiusap, pawiin ngayon ang kasalanan ng aking katawan, at ang kasalanang nagawa ko sa pamamagitan ng pananalita, O Mādhava.

Verse 15

यद्भुञ्जन्यत्स्वपंस्तिष्ठन् गच्छन् जाग्रद् यदास्थितः कृतवान् पापमद्याहं कायेन मनसा गिरा

Anumang kasalanang nagawa ko—sa pagkain, sa pagtulog, sa pagtayo, sa paglakad, sa paggising, o sa alinmang kalagayan—ngayon ay ipinahahayag kong ako ang gumawa nito sa pamamagitan ng katawan, isip, at salita.

Verse 16

यत् स्वल्पमपि यत् स्थूलं कुयोनिनरकाबहं तद्यातु प्रशमं सर्वं वासुदेवानुकीर्तनात्

Maging bahagya man o mabigat—anumang karma na nagdadala sa abang kapanganakan at sa impiyerno—nawa’y mapayapa at mapawi ang lahat sa pamamagitan ng paulit-ulit na pag-awit sa Pangalan ni Vāsudeva.

Verse 17

परं ब्रह्म परं धाम पवित्रं परमञ्च यत् तस्मिन् प्रकीर्तिते विष्णौ यत् पापं तत् प्रणश्यतु

Siya ang Kataas-taasang Brahman, ang pinakadakilang tahanan (dhāma), at ang sukdulang tagapagpadalisay. Kapag pinupuri ang Viṣṇu na iyon, anumang kasalanan ang naroon—nawa’y maglaho.

Verse 18

यत् प्राप्य न निवर्तन्ते गन्धस्पर्शदिवर्जितं सूरयस्तत् पदं विष्णोस्तत् सर्वं शमयत्वघं

Kapag natamo ang kalagayang iyon, ang marurunong ay hindi na bumabalik—walang amoy at walang paghipo—iyon ang kataas-taasang pook (pada) ni Viṣṇu; nawa’y ang pagkakamit na iyon ay lubusang magpatahimik at magpawi ng kasalanan.

Verse 19

पापप्रणाशनं स्तोत्रं यः पठेच्छृणुयादपि प्रशमात्यर्थमिति ख , घ , ज च अस्मिन्निति घ सर्वं गमयत्वघमिति झ यः पटेच्छ्रद्धया नर इति ज , झ च यः पठेच्छृणुयान्नर इति ञ शारीरैर् मानसैर् वाग्जैः कृतैः पपैः प्रमुच्यते

Sinumang bumibigkas—o kahit nakikinig lamang—sa himnong pumupuksa ng kasalanan na ito, ay napapalaya sa mga kasalanang nagawa sa pamamagitan ng katawan, isip, at pananalita.

Verse 20

सर्वपापग्रहादिभ्यो याति विष्णोः परं पदं तस्मात् पापे कृते जप्यं स्तोत्रं सर्वाघमर्दनं

Mula sa lahat ng kasalanan, mula sa mga puwersang sumasakmal (graha) at iba pang katulad, nararating ng tao ang kataas-taasang pada ni Viṣṇu. Kaya, kapag may nagawang kasalanan, dapat bigkasin bilang japa ang himnong tinatawag na “Sarvāgha-mardana,” ang dumudurog sa lahat ng kasamaan.

Verse 21

प्रायश्चित्तमघौघानां स्तोत्रं व्रतकृते वरं प्रायश्चित्तैः स्तोत्रजपैर् व्रतैर् नश्यति पातकं

Para sa bunton ng mga kasalanan, ang prāyaścitta (pagtubos/pagsisisi) ang lunas; at para sa nagsasagawa ng vrata (banal na panata), ang japa ng mga stotra ang pinakamainam. Sa pamamagitan ng mga pag-aton, ng japa ng mga himno, at ng mga panata, napapawi ang kasalanan.

Verse 22

ततः कार्याणि संसिद्ध्यै तानि वै भुक्तिमुक्तये

Kaya, ang mga itinakdang gawain ay dapat isagawa upang ganap na maganap—tunay nga, para makamtan kapwa ang ginhawang makamundo (bhukti) at ang kalayaan (mukti).